Categorie archief: Serieuze zaken

Overtraind

Toen ik terugkwam van vakantie woog ik 2 kilo meer dan de bovenkant van mijn tevredenheidsmarge (ik heb ooit besloten dat ik als ik + of – 1 kilo van mijn droomgewicht weeg, ik aan mijn eigen eisen voldoe), dus 3 kilo meer dan ik idealiter zou willen wegen. Dus ik deed wat ik altijd doe als ik zwaarder ben dan ik zou willen: meer trainen, minder eten. Want we zijn denk ik inmiddels allemaal wel zo ver dat we doorhebben dat je er gewoon voor moet zorgen dat je minder calorieën in je smoel moet steken dan je verbrandt, en als je gaat sporten verbrand je meer, dus dan zou je harder moeten afvallen. Ik trainde 4 keer per week in de sportschool en ik ging 3 keer per week hardlopen (een duurloop van ongeveer 40 minuten, een intervaltraining en een lange duurloop van 80-90 minuten). Ik hield me strak aan mijn Personal Body Plan-voedingsplannen, en dronk me helemaal gek aan water. Die 3 kilo gingen er dus van lusten. Maar ik viel niet af. Sterker nog, ik kwam een beetje aan. Bovendien was ik ontzettend moe, sliep ik heel erg slecht en had ik spierpijn die gewoon niet overging. En die dingen negeerde ik natuurlijk, want ik wilde van die kilo’s af, dus ik ging harder trainen. Zo werkt het doorgaans bij mij: als ik iets wil, werk ik hard, en dan lukt het. En als het niet lukt, werk ik harder, en dan lukt het alsnog. Maar dit keer niet. Op een gegeven moment moest ik me er toch bij neerleggen: ik had mezelf overtraind en alle dingen waar ik fysiek (en inmiddels ook mentaal) last van had waren tekens van mijn lichaam dat ik echt te ver was gegaan.

tekenIn eerste instantie was ik vooral heel pissig op mezelf. Ik hou op zich best van mijn lichaam, maar bij mij is liefde nogal prestatiegebonden (ik ben er niet trots op, het is gewoon zo) dus ik vind dat mijn lichaam moet doen wat ik wil. Dat wil zeggen: mijn hoofd vervoeren naar de plaats waar ik op intellectueel gebied mijn ding wil doen, meewerken als ik wil sporten, afvallen is ik minder eet en verder niet zo moeilijk doen. In ruil daarvoor zorg ik voor goed eten, plenty cosmetica, mooie kleren en zo nu en dan een gintonix. Dat mijn lichaam eenzijdig deze afspraak opzegde, dat zinde me niet. Maar goed, het was niet anders, dus na een week totale rust (niet sporten en afkicken van de behoefte om toch 1 rondje te rennen of 1 klein uurtje te trainen) heb ik besloten hulp te vragen. Dat is iets wat ik doorgaans heel erg moeilijk vind, maar omdat ik niet zo goed wist hoe ik alles weer moest gaan opbouwen en natuurlijk alsnog van die inmiddels 4 extra kilo’s af te komen leek het me toch wel een goed idee. Ik heb Personal Body Plan gemaild en gevraagd of ik de laatste 2 maanden van mijn lopende plan (het gaat per 6 maanden) alsnog een coach kon krijgen, en dat kon, zodat ik per 1 september weer met een coach ga proberen de hele boel weer op de rit te krijgen. Ik hoop echt dat het lukt, want het zou heel jammer zijn als al dat harde werk langzaam tussen mijn vingers door glipt. En boos zijn op je lichaam is natuurlijk ook geen duurzame oplossing.

Brexit

Ik ben een Britse. Ik woon al 38 jaar in Nederland, ik heb een vestigingsvergunning voor onbepaalde duur en een werkvergunning; ik zou zonder enige moeite een Nederlands paspoort kunnen krijgen, maar ik ben erg gehecht aan mijn Britse nationaliteit. Althans, dat was ik, tot ik vrijdag de uitslag van het EU-referendum zag. Want nu weet ik het niet meer: is dit Engeland nou het land waar ik bij wil horen? Een land dat bewust kiest om in hoge snelheid meerdere stappen achteruit te zetten, om de kansen voor hun jongeren om in Europa te studeren aanzienlijk kleiner te maken of zelfs tot nul te reduceren, om actief bij te dragen aan de werkloosheid van de burgers door bedrijven met EU-aspiraties het land uit te drijven en om een grote muur op te zetten die import en export van producten flink complexer zal maken.
Zelf mocht ik overigens niet eens stemmen, want het stemsysteem in Engeland zorgt ervoor dat een Britse die zo EU-georiënteerd is dat ze langdurig ergens anders in Europa woont, niet mag meestemmen over de deelname van haar eigen land aan precies die EU. Ik voel me, in the words of the bard, behoorlijk verneukt.

brexit_AHet is me vooralsnog volledig onduidelijk wat de gevolgen van een Brexit zullen zijn voor alle Britse expats die in Europa wonen. Moet ik, als ik terugkom van vakantie, nu op Schiphol langs de ‘non-EU citizens’-balie? Mag ik hier überhaupt nog werken? Kan ik in de gemeenteraad blijven?
Is het verstandig om me zo snel mogelijk te laten naturaliseren tot Nederlandse? Maar het gaat natuurlijk niet om mij. Het gaat om de mensen die, onder invloed van politici die vanuit eigenbelang handelden, hebben gestemd zonder na te denken over de gevolgen. Het gaat om de politici in andere landen die mee willen in de slipstream van wat er in dat niet zo heel Verenigd Koninkrijk is gebeurd. Het gaat om referenda waarin mensen denken dat ze hun onvrede over van alles kunnen verwoorden door een eenvoudig ‘blijven’ of ‘weggaan’.

13439151_849666245167034_5397004172866994712_nZo eenvoudig is het niet. Als D66-er zou ik in principe enthousiast moeten zijn over referenda, maar inmiddels weet ik het zo net nog niet. Een referendum is een krachtig instrument dat ingezet kan worden om aan de burgers van een land te vragen wat ze vinden met betrekking tot onderwerpen waarover ze zich tijdens de landelijke verkiezingen niet hebben kunnen uitspreken (doordat die onderwerpen later pas zijn opgekomen), maar dat betekent niet dat een referendum een middel mag zijn om mensen die zich onprettig voelen met de gang van zaken in het algemeen die gevoelens tot uiting te laten brengen door middel van een enkele vraag. Daar is doorgaans de materie te complex voor.
De roep in Nederland om een referendum over een eventuele Nexit is wat mij nu ervan weerhoudt om me te laten naturaliseren. Ik ben nu als Britse al verneukt door een referendum, ik laat me dat niet ook als Nederlandse overkomen. Maar ik hoop ook dat de Nederlanders zich dat niet laten gebeuren.

Pas op de plaats

Zaterdag gebeurde wat me uiteindelijk altijd overkomt in tijden van stress: ik ga fouten maken. Zo heb ik een Rome-reis voor school geboekt in de verkeerde maand (laten we het niet hebben over wat dat gekost heeft, dat hebben de financiële administratie en ik verdrongen), heb ik M heel erg boos gemaakt door in 1 week 3 keer de sleutel in de voordeur te laten zitten en ben ik van mijn fiets gevallen op weg naar de UB omdat ik op het laatste moment iets op wilde zoeken en een bocht verkeerd nam. Allemaal in zekere zin heel pijnlijk, maar ook omdat dat soort momenten me dwingen om even pas op de plaats te zetten en te overzien hoe druk ik het nou eigenlijk heb. Het ene moment vertel ik vol trots dat ik 100 ballen tegelijk in de lucht kan houden, het volgende moment zit ik jankend op de grond, omringd door zoveel ballen dat het lijkt alsof ik volledig tegen mijn zin door mijn ouders bij Ikea in het ballenbad ben neergepleurd. Dat hoort ook allemaal bij me, weet ik inmiddels, en ik heb gewoon zo’n wake-up call nodig om te beseffen dat het tijd wordt om even alle ballen te bekijken en te kijken welke nou eigenlijk weer de lucht in moet, welke even op de grond kan blijven liggen en welke ik gewoon een rotschop moet geven en moet vergeten.

tas

Zo werd ik zaterdagochtend wakker, vol goede moed om naar de yoga-opleiding te gaan, heb ik keurig ontbeten en mijn laptop en de andere dingen die ik nodig had om de dag optimaal in te vullen (agenda, kleurpotloden, meerdere opschrijfboekjes, een eiwitreep, een banaan, een vulpen – van die dingen) in mijn supermooie nieuwe tas gedaan en ben ik vrolijk op weg naar het station gegaan om de laatst mogelijke trein te halen naar Amsterdam. Vlak voor de incheckpoortjes besefte ik dat ik mijn yogakleren was vergeten, en toen zat er nog maar 1 ding op: uithuilen en de rust pakken die ik kennelijk nodig had. Of rust, dat viel wel mee, want ik heb de dag uitermate nuttig besteed. Het correctiewerk dat nog af moest is afgekomen, ik heb kleren bij iemand langs gebracht, de StarWars BlueRays terugbezorgd bij de rechtmatige eigenaar, het hele huis opgeruimd, mijn agenda is eindelijk op orde, inclusief planning van de hele maand juni, de financiën zijn bijgewerkt en ik heb mij over mijn weerstand met betrekking tot het opruimen van de Big Green Egg heengezet. Dus ik heb ook nog heerlijk gegeten, waarover later deze week meer, en daarna ben ik gewoon op tijd naar bed gegaan. En sinds ik een dag heb geïnvesteerd in het uitzoeken van mijn leven ben ik van dat constante overspoelde gevoel af. Jammer dat ik dat niet ik eerder heb gedaan dus.

De ideale spijkerbroek

Soms vind ik mezelf echt een heel erg onaardig mens. Zo ook afgelopen zaterdag. Ik zat in de trein van Amsterdam naar Leiden, na een lange dag op de yoga-opleiding, dus ik zou juist een beetje in een milde stemming moeten zijn geweest, toen bij de stop Schiphol in plaats van de gebruikelijke kuddes toeristen met veel te grote koffers een grote groep dames instapte. Met veel te grote tassen. Van de Huishoudbeurs. Het was gelijk gedaan met de rust die ik echt nodig had, want in het viertje dat ik tot dan toe heerlijk aan mezelf had mocht ik maar liefst drie dames ontvangen. Inclusief al die tassen, maar er was ook een uitgelaten stemming, want kennelijk hadden ze een topdag beleefd op de Huishoudbeurs, waardoor ze de hele tijd net iets te hard aan het praten waren, zodat de muziek op mijn koptelefoon werd overstemd. En ik zal eerlijk zijn: de dames waren ook alledrie aan de zware kant, dus ik voelde me nogal overweldigd in mijn hoekje van de trein. Dat gaat kennelijk snel in je hoofd: waar ik een jaar geleden ongeveer net zo dik was als deze dames, vond ik het nu reden om te veroordelen dat ze zomaar in een trein gingen zitten en zich gingen zitten vermaken. Op een gegeven moment waren de twee dames tegenover me met hun telefoons bezig, en toen stootte de vrouw naast me mij aan, want ze wilde me wat laten zien: een foto van zichzelf in een bevallige pose met een spijkerbroek aan, met de tekst ‘de mooiste billen van de Huishoudbeurs’ en #curvepower erboven.

MS-Mode-Billenbooth

Zij wist natuurlijk ook niet dat ik net allerlei nare gedachtes had gehad over haar en haar vriendinnen (dan had ze me denk ik met die giga-tas folders voor mijn smoel geslagen), dus ze kon zonder enige moeite haar blijdschap over het spijkerbroekenconsult dat ze had gekregen bij M&S-mode, en de egoboost die de foto haar had gegeven met mij delen. En los van het feit dat ik mezelf meteen geconfronteerd zag met mijn eigen inherente naarheid was ik oprecht blij voor haar. Want ik kan me nog heel goed herinneren dat ik geen spijkerbroeken droeg omdat ik het niet aankon om er een te moeten kopen, omdat ik om 1 spijkerbroek te kopen 100 spijkerbroeken moest passen, die me allemaal even beroerd zouden hebben gestaan, met als gevolg dat ik met het gevoel een onkleedbare freak te zijn naar huis ging. Dat ik nu door mijn PersonalBodyPlan-succes gewoon naar een winkel kan gaan en dan kan kiezen uit allerlei spijkerbroeken, die dan allemaal aan de relatief kleine maat-kant van de winkel liggen, ervaar ik als een zegening. Ik weet natuurlijk niet hoe het leven van mijn enthousiaste treinbuurvrouw eruit ziet; als zij zich goed voelt in haar lichaam heb ik het recht helemaal niet om haar te veroordelen (en als ze zich niet goed voelt overigens ook niet). Maar als zij er wel in geslaagd is om een spijkerbroek te vinden waarin ze zich geweldig voelt, dan is het op zich een eer dat ze die vreugde met een wildvreemd rotwijf dat stiekem ook heel trots is op een foto van zichzelf in een spijkerbroek wil delen.

spijkerbroek

Bezuinigen

Ik neem me regelmatig voor om minder geld uit te gaan geven. Dat zou dan niet zijn omdat ik te weinig geld heb, want ik heb op zich genoeg (als je samenwoont en allebei een baan hebt, maar geen kinderen en geen auto, gaat het financieel doorgaans prima), maar wel omdat het me regelmatig overkomt dat ik eerder uit gewoonte of uit emotie geld uitgeef dan uit behoefte. Nou ben ik niet van mening dat ik alleen maar geld uit zou moeten geven als ik echt iets nodig heb, want zo sober ga ik toch niet leven, en bovendien: wie bepaalt wat echt nodig is? Dat ik meer dan 20 paar schoenen heb is zeker waar (en met meer dan 20 bedoel ik echt veel meer dan 20), maar er zijn specifieke schoenen die ik niet heb. Ik heb bijvoorbeeld nog geen schoenen voor bij mijn verjaardagsjurk, en ik heb laatst iemand zien lopen in platte schoenen die ik voor mezelf ook best leuk vind – dat ik niet bepaald blootsvoets door het leven zou moeten als ik ze niet koop betekent niet per se dat ik ze niet nodig heb. Maar dat ik, als ik een mail krijg dat mijn favoriete jurkjesmerk uitverkoop heeft, onmiddellijk de creditcard trek, zonder me af te vragen of ik eigenlijk wel een nieuwe jurk wil, dat zou best anders kunnen. En als ik moe, chagrijnig, boos of verdrietig ben, en denk dat ik daar het beste een tas als een pleister op zou kunnen plakken, dan is dat geld dat ik beter in de zak zou kunnen houden.

genoeg schoenen

Ik heb een heel handige Excel, ooit voor mij ontworpen door B (althans, die heeft het basisontwerp gemaakt; vervolgens heb ik het gepimpt met allerlei kleurtjes en een ingenieus systeem waarbij ik de creditcarduitgaven over de maand spreid), waarin ik per maand begin met alle vaste lasten van het maandinkomen aftrekken en het overgebleven geld over 4 weken spreid. Dan weet ik hoeveel ik nog heb en dan kan ik niet verrast worden door een onverwachte uitgave – die heb ik ofwel begroot, of ik heb er ruimte voor. Ik heb sinds ik ben begonnen met dit systeem al flink wat geld opzij gezet voor bijzondere uitgaven, die ik dan zonder moeite ook kan doen. Dus als ik een nieuwe winterjas wil, heb ik daar een potje voor, en als mijn vinger per ongeluk is uitgegleden op de ‘nu betalen’-knop op de site van de Bijenkorf, dan weet ik of ik dat meteen kan betalen, of ik het als extra uitgave moet inboeken, om het zo snel mogelijk af te lossen, of of ik er een reservefondsje voor moet aanspreken. Handig. Op het moment is het heel verleidelijk om veel geld uit te geven aan kleren, want het is uitverkoop en ik ben flink afgevallen, maar ik wil dus een beetje bezuinigen. Ik koop dus voorlopig niks extra, zodat ik de extra uitgaven in mijn Excel kan aflossen, en wat kan sparen voor als ik echt tevreden ben over het afvallen. Maar als ik de ideale schoenen voor bij mijn verjaardagsjurk tegenkom, dan garandeer ik niks.

Een handige tip

Zaterdagavond was ik thee aan het zetten en toen zag ik het ineens allemaal niet meer zitten. Niet dat ik suïcidaal werd of zo, dat gaat me wat ver, maar ik vond alles vervelend of naar en ik had nergens meer zin in. Dit soort stemmingen komt bij mij min of meer uit het niets (althans, er is doorgaans wel een aanleiding, maar dingen uit die categorie overkomen me vaker dan dat ik de blues krijg, dus het zal voor een deel wel gewoon aan mij liggen) en het duurt doorgaans een paar dagen. Dit keer was het denk ik de combinatie van het werk dat ik nog moet doen en het werk dat me nog te wachten staat met het feit dat mijn agenda zo gruwelijk vol is met dingen die ik moet doen dat de enige manier om ruimte te creëren is het schrappen van dingen die ik wil doen, zodat ik per saldo niets leuks overhoud. Voeg daaraan toe een paar onaangename gesprekken en wat algemene spanningen, en mevrouw zit even een beetje in de kreukels. Ik had nog de hoop dat een nacht goed slapen zou helpen, maar dat was niet zo, want zondag werd ik wakker met dezelfde rottige stemming, en pijn aan mijn buik (al kwam dat laatste volgens mij door de eiwit-shakes die ik tegenwoordig elke dag drink, maar dat is een ander verhaal). Op zulke momenten heb ik het meest zin om de hele dag niets te doen en depressieve foto’s van mijn katten* op Instagram te zetten, maar dit keer heb ik het anders aangepakt.

Maus

Want ik weet ook wel dat het over gaat, dat rotgevoel, en als ik er nu aan toegeef, dan heb ik, zodra ik me beter voel, een heleboel werk waar ik geen zak zin in heb om mijn stemming te verpesten. Terwijl ik nu mijn dag toch al als vervelend inschat, en dan kan ik net zo goed iets vergelijkbaars doen als ‘surfing the wave’ (dus als je je goed voelt daar het maximale uithalen), maar dan voor een dal, dus misschien meer ‘skateboarding the half-pipe’ of zoiets. Dus ik ben gisteren aan de slag gegaan: 1 proefvertaling, 2 grammatica-SO’s, de bedrijfsadministratie, een aantal kleine dingetjes uit de agenda en wat voedselarcheologie in de groentela. Allemaal dingen waar ik normaal huizenhoog tegenop zie, en nu ook, maar ik was nu toch niet in de stemming voor iets leuks. Volgens mij zit hier een belangrijke levensles in en daarmee een handige tip voor de kijkers thuis: als je je rot voelt, kun je beter zo veel mogelijk vervelende dingen uit de weg werken, want je stemming is toch al verziekt, en dan heb je, als het beter gaat, geen nare dingen die je nog had moeten doen. En nu maar hopen dat ik me snel weer beter voel, want ik heb nu een paar nakijkvrije dagen voor de boeg, en daar wil ik wel nog graag even van genieten.

* Nou ja, ik heb er dus wel twee gemaakt, maar niet als belangrijkste dagbesteding. We noemen het vooruitgang, ok?

Just say no

Vorige week woensdag heb ik vol goede bedoelingen een lijstje opgesteld van dingen die ik niet kan, en ik bedenk me nu, terwijl ik mijn agenda voor de komende twee weken in beeld probeer te krijgen, dat er nog een ding is dat ik niet kan, en dat ding kan ik aanzienlijk meer niet dan alle dingen op het lijstje van dingen die ik niet kan (behalve mijn huis opgeruimd houden, want dat kan ik ook echt niet), en dat is nee zeggen. Ik heb de neiging om ja te zeggen op alles wat mensen mij vragen, en dat betreur ik dan regelmatig. Soms is het namelijk ontzettend leuk als iemand denkt dat ik de aangewezen persoon ben om iets te doen, en als me dat dan gevraagd wordt op een moment dat ik wel een egoboost kan gebruiken (dus altijd), zeg ik ja. Zo zag ik net tot mijn schrik dat ik zo’n beetje een hele week had geblokt om Q&A’s te moderaten op het Movies That Matter festival, en dat komt doordat ik het als een enorm compliment heb ervaren dat IDFA vond dat ik zo’n goeie moderator was dat ze mijn gegevens aan een ander festival hebben gegeven. Dat ik mijn reguliere weekactiviteiten al amper voor elkaar krijg in de mij daarvoor toebedeelde 7 dagen is dan ineens geen factor – mensen willen mij, dus ik zeg ja. Of ik kan of niet. Gelukkig bleek net dat ik niet ben ingeroosterd; soms lost een goed probleem zichzelf op. Ik zeg ook weleens ja om een andere verkeerde reden. De mythe dat ik onvervangbaar ben in stand houden bijvoorbeeld – als ik iets niet doe stort alles in elkaar. Dat denk ik dan, of eigenlijk hoop ik dat dan ergens, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Er zijn weinig dingen waarvoor geldt dat ik de eerste ben die ze heeft gedaan, dus andere mensen kunnen ze ook doen. Misschien niet zo goed als ik (ik blijf een arrogant stuk vreten), maar als ik ze niet doe is er geen vergelijkingsmateriaal, dus daar zal niemand achterkomen, en het zou mij een boel moeite schelen.

yesPlichtsbesef is voor mij ook vaak een motivator om ja te zeggen waar ik ergens het liefst ergens een dikke vette nee op zou willen antwoorden. Ik ben raadslid en dat betekent dat ik een van de weinige mensen in de hele afdeling D66 Leiden betaald word voor mijn inspanningen voor de partij. En als er dan een ‘wie gaat er mee spitsflyeren?’-mail komt, dan vind ik dat ik me moet aanmelden – ook al is het dan heel vroeg en heel koud en heb ik een hekel aan mensen lastig vallen met flyers. Het hoort, dus ik doe het, en tussen ons gezegd en gezwegen: ik kan dan ook heel pissig worden op fractiegenoten die kennelijk een andere afweging hebben gemaakt. Wat me ook weleens overkomt is dat ik heel graag nee wil zeggen, omdat ik ergens geen tijd voor of geen zin in heb, maar te lang wacht met nee zeggen en me daarom verplicht voel om alsnog ja te zeggen. Zo ben ik onlangs ternauwernood aan een omvangrijke correctieklus ontsnapt, die me misschien wel leuk leek, maar waarvan ik wist dat hij niet in de agenda ging passen, want ik had zelfs geen tijd om te mailen dat ik het niet ging doen, waardoor ik me zo schuldig voelde dat ik het bijna toch gedaan heb; het is dat M me tegen wist te houden, anders zat ik nu als een bezetene een proefschrift te proofreaden. Een laatste categorie is die van activiteiten waarvan ik weet dat ik ze niet zou moeten willen doen (bijvoorbeeld op grond van energie-overwegingen), maar waartegen ik toch ja zeg, omdat ze zo leuk zijn. En dan maak je wel mooie dingen mee, want een prachtig diner koken voor 2 lieve vrienden is helemaal geen straf. Of het schooldebatteam coördineren – daar heb ik onlangs ja tegen gezegd. Want ik wil het graag. En als ik nou eens leer nee te zeggen tegen de dingen waar ik geen zin in heb, hou ik misschien wel tijd en energie over voor de dingen waar ik ja tegen zeg. Dat zou mooi zijn.

i-wish-i-could

Niets zeggen

Gisteren is er iets raars gebeurd. Ik heb het allemaal niet live kunnen volgen, want ik zat in een vergadering, maar er was geen uitzending van het 8 uur journaal, omdat een gewapende man de studio was binnengedrongen en zendtijd eiste. Hij is tamelijk snel opgepakt, en toen kon iedereen op zich over gaan tot de orde van de dag, behalve dat het toen pas echt begon, omdat op de sociale media tamelijk snel verspreid werd wie het was, en toen bleek dat ik de man in kwestie kende, werd het voor mij ineens persoonlijk. Ja, ik ken hem. Het is een oud-leerling van de school waar ik werk, ik heb hem in de klas gehad, ik ben met hem naar Rome geweest, ik sprak hem weleens op de gang. En meer ga ik niet over hem zeggen, want we hebben het verzoek van de rector gekregen om er met helemaal niemand van de pers over te praten (al vermoed ik dat er niet heel veel journalisten zijn die deze blog lezen, maar dat is iets anders). Maar al had ik dat verzoek niet gekregen, dan zou ik waarschijnlijk nog steeds mijn mond houden, tenzij ik alle verhalen die ik overal hoor zou willen tegenspreken. Dat zijn er nogal wat; ik zoek ze niet eens op, maar ik hoorde vandaag al zoveel onzin van mensen op straat dat ik er denk ik een dagtaak aan zou hebben om alle verhalen die iedereen verzint tegen te spreken.

Door deze toestand is mij een aantal dingen opgevallen. Gisteren was de eerste keer in mijn leven dat ik blij was met iets wat Peter R. de Vries zei, namelijk dat de dader 19 is, en dat hij dus geen man is, maar een jongen. Vorig jaar, 8 maanden geleden, zat hij nog op school. En nu wordt hij op de voorpagina van de Telegraaf zonder balkje, volledig herkenbaar, afgebeeld en omschreven als ‘geestelijk gestoord’ (wat weten die journalisten snel diagnoses te stellen, trouwens – misschien kunnen zij meehelpen om de bezuinigingen op de GGZ te compenseren). Sinds wanneer zijn we gestopt met mensen onherkenbaar maken? En nog iets: meestal kan ik om dit soort dingen heel enthousiast meedoen op Twitter en in What’s App, maar dan gaat het om mensen die ik niet ken. Het is heel anders als je een bewegend beeld hebt bij iemand die aan alle kanten door iedereen besproken wordt; het maakt me verdrietig en ik zou willen dat iedereen die zich een oordeel aanmeet zou nadenken en niets zou zeggen en de sensatielust even zou laten voor wat hij is. Dus als er nog een keer zoiets gebeurt, met andere betrokkenen, dan zal ik terughoudendheid betrachten. Want iemand die zich genoodzaakt ziet dit soort dingen te doen, die heeft waarschijnlijk hulp nodig, en niet een veroordeling door heel Nederland.

Van je hobby je beroep maken

Het schijnt een uitspraak van Confucius te zijn: ‘Choose a job you love, and you’ll never work a day in your life’. Er zijn ook variaties op, vermoedelijk omdat er in de vertaling van Chinese oneliners uit de vijfde eeuw voor Christus nogal wat variaties mogelijk zijn, maar het komt allemaal op hetzelfde neer: als je van je hobby je beroep maakt, is het daarna alleen nog maar superleuk om te werken, want al je passie zit in je dagelijks leven en je kan er ook nog geld mee verdienen. Of het waar is of niet, ik betwijfel ten zeerste dat Confucius het gezegd heeft – volgens mij is het weer zo’n internet-uitspraak waar iemand extra cachet aan verleent door het aan een oude denker toe te schrijven, waarna er honderden kek gelayoute plaatjes op Pinterest verschijnen, en voordat je het weet is het waar. Dat overkomt niet alleen Confucius: er zijn citaten van Martin Luther King die precies in een tweet passen, waarschuwt Socrates tegen zomaar alles geloven wat je op het internet leest, en is er een hele site gewijd aan nepcitaten van Buddha. Creatieve mensen met websites, het zou verboden moeten worden.

confuciusNou heb ik zelf twee keer van mijn hobby mijn beroep gemaakt: omdat ik het ontzettend leuk vond om te koken, heb ik een bedrijf opgericht. Het heet spooons at home, en de gedachte is dat ik bij mensen thuis een op maat gemaakt diner bereid. Dat deed ik namelijk altijd al graag – mensen uitnodigen en dan een maaltijd maken die helemaal bij ze paste. En om daarin pro te gaan, leek me het leukste wat er was. De realiteit was anders, want er bleken allerlei belastingaangiften, websites en andere organisatorische aspecten aan te zitten (bijvoorbeeld de vraag hoe ik ervoor moest zorgen dat er überhaupt mensen waren die het ook leuk vonden als ik bij ze kwam koken), waardoor het toch eigenlijk vooral werk werd. Hetzelfde geldt voor de yoga: omdat ik yoga ontzettend leuk vind, deed ik veel yoga, en daarom leek het me wel een mooi plan om de lerarenopleiding te doen. Daarbij had ik er geen rekening mee gehouden dat er van mij verwacht zou worden dat ik heel veel lessen zou volgen, een hernia zou ontwikkelen en moest constateren dat ik alleen maar aan ben gekomen van al die intensieve yoga. En mijn neiging om pro te gaan zodra ik ergens plezier aan beleef kan ik niet onderdrukken; als ik geld zou kunnen verdienen met winkelen, schrijven, lezen, films kijken of aan mensen vertellen hoe ze hun leven moeten leiden, zou ik dat zo doen, maar dan voorspel ik dat ik er gelijk minder plezier aan zou beleven. Als je van je hobby je beroep maakt, heb je namelijk geen hobby meer, en is alles werk. En dat is jammer.

love-what-you-do-and-you-ll-never-work-a-day-in-your-life-383825-475-475_large

Misschien maar even stil zijn

charlie

Hoewel ik vind dat de gebeurtenissen van gisteren aanleiding zouden moeten zijn om zo luid en duidelijk mogelijk de persvrijheid te vieren, acht ik deze blog daar niet echt het juiste medium voor – geneuzel over make-up, diëten en koken draagt niet bij aan wat we nu nodig hebben. Vandaag dus geen leuk filmpje, maar een veelzeggend plaatje.