Categorie archief: Slaap

Achterlijk vroeg

Ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar soms weet ik verschrikkelijk moe zijn te combineren met verschrikkelijk slecht slapen. Zo ook vannacht: het zou makkelijk zijn om te beweren dat het allemaal komt doordat M lag te snurken (wat op zich ook zo is), maar dat is niet zo, want met een eenvoudige por heb ik hem zo op zijn zij en dan zou er niets aan de hand moeten zijn. Maar dat is er wel, want ik heb vanaf 4.23, ik weet het nog precies, tot 5.45 naar het plafond liggen staren en toen was ik er wel zo’n beetje klaar mee. Want in slaap vallen ging toch niet meer gebeuren en het enige wat in bed blijven liggen me op leek te gaan leveren was een gigantische pestbui over hoe moe ik was en hoe slecht ik sliep en dat alles terwijl ik toch zo graag gewoon nog even verder zou willen slapen – kortom, de ‘Susannah is een slachtoffer van een kwalijk complot van het universum’-fabriek draaide op volle toeren, maar die heeft me in het algemeen nooit iets anders opgeleverd dan chagrijn en zelfmedelijden, dus op een gegeven moment leek het me beter om gewoon op te staan. Een deel van de gedachten die tijdens het naar het plafond staren door mijn hoofd gingen was namelijk de gigantische lijst dingen die nog moeten gebeuren, waardoor opstaan en aan de slag eigenlijk ook wel op me overkwamen als een goed idee.

klokZo zit ik ineens om achterlijk vroeg achter de laptop met mijn glas warm water met citroen. Aan thee zetten was ik nog niet toe, en koffie is niet nodig, want ik ben dus klaarwakker. Het is al licht en de poezen vinden het wel gezellig, zodat ik allerlei knuffels en kopjes van ze krijg. En ik heb al een flinke slag geslagen in de achterstand met bloggen, het verjaardagsetentje met de ouders van M gereserveerd, een beetje gelezen op internet onder het mom van belangrijk onderzoek en mijn financiën bijgewerkt. Ik had op zich kunnen gaan hardlopen, maar daar vind ik het dan nog weer te vroeg voor: als ik nog 3 uur wacht is het 3 graden warmer (als ik 4 uur wacht regent het overigens). Maar er is nog genoeg te doen voordat ik M ga wekken. Ik kan nog ontbijten, zeker als ik toch 3 uur moet wachten om te gaan rennen, nog meer aan de blog werken, mijn agenda voor komende week invullen, een start maken met het legen van de inboxen van school en D66 (huidige stand 882 en 971 berichten), mijn speech voor de diplomauitreiking en het afscheid van een collega schrijven, lezen in mijn ereader en me uitgebreid wentelen in mijn favoriete productivity-killer: Instagram. Als ik het zo zie ga ik tijd tekort komen en had ik nog veel eerder moeten opstaan. Hoe dan ook ga ik vanavond vroeg naar bed!

Voor mezelf zorgen

Toen ik afgelopen weekend in bed lag omdat ik doodging van de verschrikkelijke ziekte waarmee God mij had geslagen* had ik genoeg tijd om rustig na te denken over allerlei essentiële levensvragen. Zo heb ik me afgevraagd of ik nog meer kleren voor de gym nodig heb (antwoord: ja, want ik heb onvoldoende sportbeha’s en dan moeten daar natuurlijk outfits bij), of ik me dinsdag ziek zou melden als ik me nog ellendig voelde (antwoord: nee, want ik moest heel veel doen op school en een dag missen zou me alleen nog maar meer problemen opleveren) en of ik eigenlijk wel goed voor mezelf zorg. Het antwoord op deze laatste vraag vond ik moeilijker te geven. Als je in bed ligt omdat je je beroerd voelt, zou je daaruit af kunnen leiden dat je jezelf een beetje verwaarloosd hebt, maar aan de andere kant: ik ken mensen die 10 dagen uit de roulatie zijn als ze 2 keer niezen, dus een verloren weekend valt in dat opzicht wel mee. En ik doe genoeg dingen die ik op het lijstje ‘dingen die ik doe om voor mezelf te zorgen’** zou kunnen zetten: 4 keer per week sporten, 1 à 2 keer per week yoga, ik eet doorgaans heel gezond en verstandig, ik zorg er altijd voor dat mijn nagels keurig gelakt zijn, ik ga 1 keer per week onder de zonnebank zodat ik er niet uitzie als een bleek spookje en soms trakteer ik mezelf op een massage.

zelfzorgMaar aan de andere kant doe ik behoorlijk wat dingen die helemaal niet bijdragen aan zelfzorg. Ik slaap structureel te weinig (meestal 5 uur per nacht), ik haal bijna nooit mijn make-up van mijn hoofd voordat ik naar bed ga (ik krijg die gewoonte er maar niet in), mijn huis is in tegenstelling tot de minimalistische zen-tempel waarin ik in het diepst van mijn gedachten zou willen leven een gigantische chaos vol spullen en ik krijg het, ondanks mijn handige agenda, maar niet voor elkaar om een middag vrij te maken om gewoon even lekker te niksen. Toen B en ik elke vrijdag hadden gereserveerd om samen aan ons gezamenlijk bedrijf, kwam het vaak zat voor dat hij met een blik op mijn opgefokte hoofd constateerde dat het kennelijk niet het moment was om recepten te schrijven, maar wel om, zoals hij zei, ‘even normaal te doen’, waarop we naar de bioscoop gingen, of gingen midget-golfen, of hij me op de bank zette met thee en Netflix, zodat ik een middag apathisch voor me uit kon staren. Want down-time plannen, daar ben ik dus echt heel slecht in, en nu B en ik elkaar niet meer elke vrijdag zien (in Zuid-Afrika wonen is in die zin wel een belemmering), zal ik de verantwoordelijkheid om voor mezelf te zorgen toch echt zelf op me moeten nemen. Dus dat wordt voorlopig even mijn nieuwe project: zorgen dat ik genoeg slaap (laten we beginnen met minimaal 6 uur per nacht, dat ik hier en daar een uurtje niks doe, dat ik mijn huis een beetje op orde krijg en dat ik niet elke ochtend met een volledig opgemaakt gezicht wakker word. En dan zien we wel wat daar voor grootse dingen van komen. Er is hoop.

zelfzorg1

* Ik had een flitsgriepje en ik ben atheïst. Maar een beetje drama doet het goed als opening.

** Nee, ik heb niet zo’n lijstje. Zelfs ik trek weleens een grens.

Verloren weekend

Ik had zulke ambitieuze plannen voor afgelopen weekend. Zaterdag wilde ik lang uitslapen, dan ging ik naar de gym, douchen en met M de stad in, voor wat vroeger de vaste zaterdaginvulling was (vissen kopen op de markt, onder luid gejammer over wat ik het voor rotwinkel vind door de Hoogvliet lopen, drankjes drinken bij Burgerzaken), en ’s avonds eerst de aangeschafte vis opeten en dan naar een verjaardag, alwaar ik getrakteerd zou worden op een harpconcertje en zelf een verhaal mocht vertellen aan de jarige. Zondag zou ik dan fris en fruitig uit bed springen en naar Amsterdam gaan voor de yoga-opleiding, om daarna op de bank neer te zijgen en nog meer vis te eten. En dan natuurlijk op tijd naar bed, want M moet op maandag om 6 uur opstaan en ik ben gewoon heel solidair. Maar dan blijkt de werkelijkheid toch een stuk weerbarstiger dan het ideaalbeeld. Ik had het als een teken moeten zien dat de harpist die op de verjaardag zou optreden ziek was, zodat het hele feest niet doorging, maar op dat moment dacht ik nog dat daarmee alleen het avondprogramma beïnvloed zou worden, en dat ik in plaats van een verhaal vertellen verder kon gaan met Project Star Wars, maar niets was minder waar. Want toen ik zaterdag wakker werd, voelde ik me echt beroerd. Zo ellendig dat ik weer naar bed ben gegaan, en pas om 13.00 weer wakker werd, maar ik ben eigenlijk niet meer uit bed gekomen. De poezen waren er wel blij mee, die kwamen er gezellig bij liggen, maar ik vond er helemaal niks aan.

ziek

Ik verveel me namelijk heel erg snel, dus toen ik mijn boek had uitgelezen, begon ik gestrest te raken over het feit dat ik niet naar de gym kon (ja, ik snap ook niet wat er met me is gebeurd), zodat ik de 100% trainingen-score waar ik zo trots op ben zou verspelen, en over al die dingen die ik van mezelf had moeten doen. En dat terwijl M gewoon de zaterdagboodschappen is gaan doen (inclusief een drankje bij Burgerzaken, zo is hij dan ook wel weer), en ik nog allerlei DVDs had om te kijken. Redenen genoeg om even rustig ziek te zijn, maar dat lukt me dus niet. Volgens M, die weliswaar dr is, maar in de letteren, dus hij heeft er op zich geen verstand van, maar wel een mening over, was ik overigens niet ziek, maar ‘moe in mijn hoofd’, en op grond van deze diagnose adviseerde hij me om zondag de opleiding te skippen en uit te slapen. Toen ik na een nacht met heel veel slaap redelijk fit wakker werd, bleek ik best wel in staat om een afgezwakt programma in de gym te doen, dus ik sta nog steeds op 100%, en daarna is M me komen halen en hebben we de rest van de middag in de prachtige sauna die bij de gym hoort doorgebracht, zodat ik vanmorgen eigenlijk gewoon weer kerngezond ben opgestaan. Het leek in eerste instantie een verloren weekend, maar uiteindelijk geloof ik toch dat ik er in topvorm uit ben teruggekomen. Zou ik vaker moeten doen, ziek zijn.

Slaapgebrek

Uit mijn constante mededeling dat ik moe ben op deze blog (ik ben niet iemand om van die aanstellerige woordwolkjes te maken, maar als ik er een zou maken, zou ‘moe’ waarschijnlijk flink groot verschijnen) zou een mens kunnen afleiden dat ik te weinig slaap, en daar zou die mens dan behoorlijk gelijk in hebben. Want hoewel ik in een ideale wereld 8 uur per nacht zou slapen, streef ik in de brute realiteit naar 7, maar in de praktijk is het vaak 6, en nog iets vaker 5. Dat komt doordat ofwel ik, ofwel M zo goed als elke dag om 6 uur moeten opstaan, en als je dan terugtelt zou ik om het streefgetal te halen direct na Nieuwsuur naar boven moeten gaan, en daar vind ik mezelf gewoon te gaaf voor – ik kijk altijd graag naar Pauw (net iets minder graag naar Jinek, but she’ll do, als ik maar niet naar die Umberto-crap hoef te kijken), maar zelfs als ik dat niet zou doen, is er nog het probleem van de mediterrane etenstijden die M en ik hanteren, want we eten nooit voor 9 uur, omdat we gewoon altijd laat thuis komen, en dan moet je nog kletsen over de dag, en koken, want het eten kookt zichzelf helaas niet. Dus eigenlijk heb ik het gewoon te druk om te slapen. En dat terwijl ik een uitzonderlijk mooie slaapkamer heb.

slaapkamerIk heb een keer een artikeltje gelezen over powernaps volgens de NASA-methode. Kennelijk hebben astronauten het ook weleens te druk om op regelmatige tijden naar bed te gaan (geen idee waarmee – op een gegeven moment ben je ook wel klaar met met gewichtloosheid spelen, lijkt me), en dan is dus de gedachte dat je voor elk uur dat je minder dan 8 uur slaapt een tukje van 90 minuten moet doen. Dit lijkt een beetje op de ooit door mij ingevoerde spijbelregel op mijn school (1 uur spijbelen is 2 uur zitten), maar dan onuitvoerbaar. Want als ik 90 minuten had om te slapen, had ik ook wel een uur gehad om te slapen. Daar hoef je echt geen rocket scientist voor te zijn, NASA. En volgens de ruimtebreinen zou ik ook nog het best tussen 2 en 4 uur in de middag kunnen gaan slapen. Tuurlijk. Want dan heb ik namelijk niets te doen. Ik kan dit artikel sowieso het best negeren, want slaapgebrek is ook nog cumulatief, dus ik zou op grond van het tekort dat ik deze week heb opgelopen een hele dag moeten powernappen. Ik doe het anders: in het weekend ga ik gewoon een beetje vroeg naar bed en ik blijf ook nog even liggen als ik wakker word. En het is binnenkort vakantie, dan ga ik pas echt een stevig robbertje slapen. Ik heb er nu al zin in.