Categorie archief: Spelletjes

2048

Toen ik als middelbare schoolleerling in het eindexamenjaar zat, had mijn broertje een Game Boy. Ik niet, want ik was een nerd die goede cijfers wilde halen, maar dat streven werd al gauw aangepast toen ik Tetris ontdekte. Wat een schitterend spel. Er kwamen blokjes naar beneden in verschillende vormen (maar het waren altijd eenheden van 4), die je dan in de regel onderin moest passen. Als de regel vol was, verdween hij. De blokjes kwamen steeds sneller naar beneden, althans, als je een beetje goed speelde. En dat deed ik. Ik schat in dat dat klotespel me een vol punt op mijn examengemiddelde gekost heeft. Ik maakte mijn examens, kwam thuis, smeerde 2 boterhammen met pindakaas, zette koffie en ging even een potje Tetrissen ter ontspanning, want ik kon natuurlijk niet zomaar allemaal nieuwe leerstof in mijn hoofd krijgen. 3 uur later ging ik in blinde paniek, maar meestal wel met een nieuwe highscore, toch maar aan de slag. Uiteindelijk is het goed gekomen, ik ben met een mooie cijferlijst geslaagd, maar er waren ook gevolgen voor de lange termijn. Ik heb er twee afwijkingen aan overgehouden: een verslaving aan dit soort spelletjes en de neiging om dingen in andere dingen te willen passen (bussen in gebouwen, kopjes in autoruiten). Overigens sta ik in dat laatste niet alleen – er is een blog waarin mensen met dit soort stoornissen heerlijk rustgevende plaatjes kunnen kijken.

tetris_1989__game_boy__by_sovietrussiaftw-d57hr0a

Er is altijd wel een spelletje waaraan ik verslaafd ben. Ik herinner me Minesweeper, McPipes en een spelletje dat B me aangesmeerd heeft en waarvan ik de naam verdrongen heb, maar het was iets met schieten en je kanonnen opvoeren met diamanten en dan beestjes verslaan, en dat klinkt allemaal heel slecht, maar ik heb het wel uitgespeeld, geloof ik. Toen ik aan de iPhone en iPad ging was de beer definitief los: het begon met een spelletje waarbij ik hamburgers moest bakken voor zoveel mogelijk klanten tegelijk, daarna iets met piramides bouwen, toen was er Wordfeud, Ruzzle en Candy Crush (ik ben ook een meeloper namelijk), toen nog even Jelly Splash, maar dat is eigenlijk niet zo leuk, en toen werd ik door een paar Facebook-vrienden op 2048 geattendeerd. Met dat soort vrienden heb je geen vijanden meer nodig: ik heb wekenlang aan niets anders gedacht dan blokjes met machten van 2 tegen andere dezelfde blokjes aanschuiven om zo een hogere macht van 2 te maken en uiteindelijk een blokje van 2048 te maken. Dit spel is voor mij de ultieme productiviteitskiller: ik neem me voor om even een potje te doen en ben vervolgens weer uren onder de pannen. Ik heb al weken geen boek meer gelezen. Ik troostte me met de gedachte dat het spel eindig was – als ik het blokje van 2048 had, kon ik overgaan tot de orde van de dag. Des te teleurstellender was het dus toen ik dacht dat ik het had uitgespeeld en het spel een nieuw doel voor me stelde: ‘Your next goal is to get to the 4096 tile!’ Ja, dat dacht ik dus niet. Ik wil weer een leven. Maar misschien ga ik het eerst even een keer proberen. Een keertje maar…
20140422-170349.jpg