Categorie archief: Sport

De halve marathon

Na maanden van training, boeken lezen, kleren kopen, gezond eten, klagen en over bijna niks anders praten en schrijven was het gisteren dan eindelijk zover: de halve marathon die je wist dat zou komen. Of althans, de halve marathon die ik vond dat moest komen, want laten we eerlijk zijn, er waren plenty redenen geweest om het niet te doen. Bijvoorbeeld dat ik overtraind was en iedereen tegen me zei dat ik rust moest houden. Of dat ik van de stoep viel omdat ik zo nodig in het donker moest gaan rennen omdat ik eerst nog even 3 afleveringen Luke Cage wilde kijken en mijn linkerknie onder de schaafwonden zat en mijn rechterknie helemaal dik was. Of dat het op zich helemaal niet nodig is dat ik als 41-jarige ex-dikke een halve marathon loop. Maar ja, het had zich vastgezet in mijn hoofd, en dan moest het gebeuren. Ik had geen extreme ambities met betrekking tot de tijd die ik wilde lopen, maar toen N mij zondagochtend appte met de vraag wanneer ik blij zou zijn over mijn prestatie, kon ik daar op de kennelijk voor mij gebruikelijke wijze antwoord op geven.

halvemarathon1

Ik was schunnig vroeg opgestaan, deels omdat ik zenuwachtig was, en deels omdat ik nog allerlei dingen wilde voorbereiden. Op Instagram bleek het volledig normaal om een foto te plaatsen van alles wat je in je hardlooptas ging doen, gerangschikt op een soort Piet Mondriaan-achtige wijze, en dat vond ik nog tot daar aan toe, maar die foto’s verschenen allemaal een dag van tevoren. En ik had echt werkelijk geen idee, want ik wist nog steeds niet welke van de 2 nieuwe outfits ik aan zou trekken, en ik had niet eens alles in huis. Maar met een dubbele  espresso (de Kazaar van Nespresso – je ziet je hele leven 2 keer aan je voorbijflitsen) achter de kiezen bleek niet alleen mijn stofwisseling, maar ook mijn doelgerichtheid een gigantische jumpstart te hebben ontvangen, want ineens wist ik precies wat ik aan ging trekken en wat er verder nog in mijn tas moest.  Omdat ik altijd heel erg graag op tijd ben, had ik het plan opgevat om om 11 uur van huis te vertrekken, zodat ik alle gelegenheid had om mijn startnummer op te halen en me voor te bereiden op het rennen. En om een muffin voor voor het rennen en een bakje sushi voor erna te kopen, maar dat lukte slechts ten dele, want de AH To Go op de Amsterdam Zuid is in het weekend niet open. Lekker, mensen.

halvemarathon2Gelukkig hoefde ik dit alles niet alleen mee te maken – los van de duizenden mensen die meededen aan de verschillende afstanden, had ik vrienden die mij trackten via de app van de marathon en mij opbeurende appjes stuurden (vooral vooraf en erna, terugappen tijdens het rennen was toch al lastig) en er waren 2 mensen meegekomen: mijn M, die zich had ontworsteld aan een grote hoeveelheid werk om er toch bij zou kunnen zijn, en nog een M, een vriendin van D66 die het geen enkel probleem vond om een hele zondagmiddag vrij te maken om mij een keer langs te zien rennen. Dat was voor mij behalve prettig ook heel handig, want mijn M kan geen foto’s maken, en de andere M wel, dus het probleem van de vastlegging was gelijk opgelost. Toen ik mijn startnummer had opgehaald en ongeveer 30 minuten had staan wachten in vak roze (het pussy-vak), mocht ik eindelijk gaan rennen. Ik had me voorgenomen om niet te hard van start te gaan, dus ik heb me een beetje ingehouden, maar desondanks voelde ik me een gigantische kneus toen ik doorlopend werd ingehaald door mensen die duidelijk zwaarder of ouder waren dan ik. Maar dat kwam al snel goed, want zo rond de 5km, toen ik nog steeds mijn tempo van ongeveer 7 minuten per kilometer volhield, heb ik ze allemaal weer ingehaald.

halvemarathon3

Ik had verwacht dat ik het heel erg moeilijk zou hebben of krijgen, maar eerlijk gezegd viel het wel mee. Het parcours was ook heel slim opgezet; de eerste 10 kilometer waren het saaist, maar dan heb je sowieso nog fut, en vanaf 15 kilometer wordt het echt leuk, want dan loop je door de binnenstad van Amsterdam. Er stonden ontzettend veel mensen langs te weg, die iedereen aanmoedigden door te juichen en te klappen, er waren kindjes die hun hand uitstaken zodat je ze een low five kon geven, op sommige punten waren mensen met borden met grappige teksten (‘Hurry! The Kenians are drinking all the beer’) en de 1600 vrijwilligers zorgden ervoor dat het aan alle kanten goed geregeld was. Een van de hoogtepunten vond ik de 2 mannen die op klapstoeltjes op een veldje onverstaanbare dingen door een megafoon zaten te roepen, onder het genot van ieder een gigantische joint. Mijn naam stond op mijn startnummer, zodat allerlei mensen mij persoonlijk toeriepen, wat ik heel erg prettig vond, en toen ik na 16 kilometer constateerde dat ik in elk geval een PR had gelopen, had ik vernieuwde energie voor het laatste stuk, en die energie werd alleen maar vergroot toen ik de M&Ms bij het Rijksmuseum zag staan. Het stuk door het Vondelpark vond ik extra leuk, want het was het Vondelpark, en toen was ik er al bijna, dus toen heb ik de halve marathon maar uitgerend.

halvemarathon4Na de finish in het Olympisch Stadion (op zich al 21 kilometer rennen waard), vond ik al gauw de M&Ms weer terug, die bloemen voor me hadden gekocht en sushi, dus ik kon toch nog mijn post-run Japanese food consumeren, en na de obligate medailleselfie kon ik constateren dat ik me eigenlijk prima voelde. Er lag een man op de grond voor het stadion, mensen liepen met plastic om om warm te blijven en een jongen in een gouden manteltje zat te kotsen, maar ik had eigenlijk nergens last van. Althans, mijn kont deed pijn en mijn knieën waren moe, dus als ik niet oplette zag ik eruit alsof ik mijn paard verloren was, maar verder was er niks aan de hand. Desondanks heb ik zodra ik thuis was eens even uitgebreid in bad gezeten, want ik had natuurlijk niet voor niets een mooie muscle soak van Molton Brown gekocht, maar ik had nog het meest zin in het etentje dat ik mezelf in het verschiet had gesteld. Oh, en om me aan te melden voor de volgende halve marathon – want zo ben ik dan ook wel weer: mijn tijd was 2.31.59, en hoewel ik daar heel tevreden over ben, zie ik nog wel wat ruimte voor verbetering. In de lente doe ik de halve marathon in Leiden!

De laatste voorbereidingen

Zondag is dus eindelijk de halve marathon. Ik heb er op zich wel zin in, in de eerste plaats natuurlijk omdat ik maanden lang, soms tegen de klippen op, heb getraind om een prestatie neer te zetten waarvan niemand (inclusief ikzelf) ooit van me heeft gevraagd of verwacht dat ik die zou leveren, maar ook, vrees ik, omdat ik er nu wel zo’n beetje klaar mee ben. Want de enige manier waarop ik lijkt te kunnen omgaan met dingen die ik spannend of eng vind, is ervoor zorgen dat mijn leven tijdelijk om niets anders draait, zodat ik in elk geval een soort van controle heb, of in elk geval het gevoel heb dat ik een soort van controle heb, omdat ik in elk geval de hele tijd bepaal wat ik aan het doen ben met betrekking tot het voorbereiden van die 21 kilometer. Zo heb ik het hoofdstuk over je voorbereiden op de wedstrijd uit ‘Live Love Run‘ inmiddels 200 keer gelezen, zodat ik nu elke dag een glaasje versgejuicete (nou ja, vers, ik juice om de 2 dagen) bietensap drink, want als Annemerel zegt dat dat helpt, omdat je dan extra zuurstof opneemt, dan geloof ik dat. Ik sta normaal uiterst cynisch ten aanzien van dit soort dingen (dan kan ik ook wel in God gaan geloven), maar ik ben inmiddels zo zenuwachtig dat ik, als Annemerel zegt dat het helpt om met je onderbroek op je hoofd te gaan slapen, zonder enig bezwaar met een Marlies Dekkers naar keuze op mijn kop in bed zou gaan liggen.

voorbereidingMaar de voorbereiding gaat verder dan een lichte vorm van voedselbijgeloof: zo heb ik inmiddels al 2 nieuwe outfits aangeschaft, want ik kan niet kiezen, ben ik er na een zoektocht van uren in geslaagd om gelsnoepjes te kopen voor onderweg (want zo’n gelletje leegknijpen in mijn mond lijkt me eerder aanleiding om een half uur lang te gaan staan braken in de berm dan om met vernieuwde energie verder te lopen), besloot ik gisteren dat ik er natuurlijk wel fabulous uit wil zien, zodat ik nog even waterproof mascara heb aangeschaft om niet als een zweterige panda de finish over te gaan, en heb ik mezelf getrakteerd op maar liefst 3 nieuwe gadgets voor onderweg. Ik heb een batterypack gekocht voor mijn iPhone, want ik wil natuurlijk niet dat ik halverwege even een stopcontact moet zoeken, en een iPod shuffle en een fancy set oortjes van  Dr. Dre, want dan trek ik geen batterij van mijn iPhone doordat ik naar muziek wil luisteren. Onzin natuurlijk, want met die batterypack red ik volgens mij een ultramarathon (althans, redt mijn iPhone een ultramarathon, ik niet), maar daar gaat het niet om. Ik heb de iPod-shuffle een mooie inscriptie meegegeven, At least she never walked, vrij naar Murakami, die een mooi boek over hardlopen heeft geschreven – mijn laatste voorbereiding voor zondag. Als ik 3 uur voor de start op advies van Annemerel nog even wat volkorenpannenkoeken eet, klamp ik me vast aan zijn Pain is inevitable, suffering is optional, en dan moet het toch lukken, lijkt me.

Crossfit

Bij mij in de gym staat een CrossBox. Ik loop daar meestal met een grote bocht omheen (of eigenlijk doorheen, het is een enorme open metalen constructie met allerlei uitsteeksels en ringen), want als ik ga trainen doe ik de schema’s van Personal Body Plan, en daar heb ik de box niet voor nodig. Althans, alleen als ik pull-ups moet doen, maar die kan ik niet; het is de bedoeling dat aan een stang gaat hangen en dan jezelf optrekt, maar ik blijf altijd in de eerste fase steken en hang dan als een soort mislukte aap te bungelen. Daar is die hele CrossBox natuurlijk niet voor bedoeld, want eigenlijk is hij voor lessen CrossFit. In theorie vind ik dit best een leuk sportconcept, want in een uur zou je je hele lichaam trainen, aan je conditie werken en met andere mensen omgaan (het is een groepsles), maar in de praktijk haak ik af op de gedachte dat ik me op een bepaald moment ergens moet melden voor een les, want ik weet dan precies hoe lang mijn uitstelgedrag moet duren voordat het geen zin meer heeft om te gaan. Hoewel ik 3 keer per week krachttraining doe en 3 keer per week hardloop, vind ik mezelf namelijk nog steeds ‘niet echt een sporter’, en dat is een behoorlijke mentale blokkade om elke week te overwinnen. Maar goed, iemand die ik ken doet CrossFit in Leiden, niet in een sportschool, maar op een speciale profi locatie, en hij had begrepen dat ik een soort laffe interesse had, waardoor hij me uitnodigde voor een proefles. Dat leek me wel een goed plan, dus ik heb me gelijk aangemeld.

crossfit1Ik had misschien niet het allerbeste moment gekozen voor dit experiment. Los van het feit dat ik vroeg was opgestaan om een hele dag met leerlingen over de Hoge Veluwe te lopen, was ik toen ik thuiskwam nog ‘even’ gaan hardlopen (bijna 6 kilometer), waarna ik snel heb gegeten en toen op de fiets ben gesprongen voor de CrossFit. Want als ik vooruit mag lopen op de conclusie: als je dit doet, hoef je echt die dag niet zo heel veel andere activiteiten te vervullen. Maar dat wist ik dus niet. Ik meldde me bij Jeroen, die me vertelde dat de les gegeven zou worden door een andere Jeroen, me vroeg of ik blessures had en me rondleidde door de locatie. De kleedkamers waren prettig (mooie douches ook), en het zag er allemaal mooi uit: heel nieuw, met een nog grotere metalen constructie dan bij mij in de gym en leuke motiverende posters. Naast mij deden er nog 2 mensen mee aan de proefles, een jongen die net terug was uit Zuid-Afrika, waar hij veel CrossFit had gedaan, en een Belgisch meisje dat karate had gedaan op hoog niveau. Allebei aanzienlijk jonger dan ik, dus dat was fijn, want dat betekende dat ik ieder competitief aspect van de les onmiddellijk kon laten lopen – die mensen gingen mij er gigantisch uitlopen. Er was ook een man die met een masker op trainde, zodat hij minder zuurstof binnen zou krijgen, hetgeen hem vermoedelijk meer trainingseffect op zou leveren, maar ik vond het er eerlijk gezegd vooral eng uitzien.

crossfit2Jeroen gaf ons een uitgebreide inleiding over wat CrossFit was en hoe de les was opgezet. Eigenlijk heet het geen les, maar een Workout Of the Day, een WOD, die elke dag dat je gaat dus anders is (ik vermoed ook dat het niveau van de deelnemers van invloed is op de WOD). Voor de WOD doe je een warming-up. In ons geval waren het squats (die kan ik), sit-ups (die kan ik ook) en pull-ups (mislukte aap), die vervangen konden worden door ring-rows (die kan ik wel). Na de warming-up had ik op zich wel zin in een tukje, maar helaas, toen begon het echt. We leerden hoe een wall-ball (je houdt een enorm zware bal vast, squat, komt omhoog, gooit de bal hoog tegen de muur, vangt hem op en squat weer) werkte, en wat een burpee was (als je dat nog niet weet: houden zo), zodat we voorbereid waren voor de daadwerkelijke WOD: 200 meter rennen, 12 burpees en 12 wall-balls, en dat zo vaak herhalen als je kan in 12 minuten. Dat betekent dus dat, hoewel het een groepsles is, iedereen op zijn eigen tempo en niveau kan trainen, en dan is het dus niet heel erg als je niet zo snel en zo goed bent als de anderen. In mijn geval was vooral het rennen een probleem, want ik heb niet de allerbeste conditie en ik had dus al hardgelopen, waardoor ik al snel achter de andere twee kwam te zitten en aan het eind ook echt laatste was geworden.

crossfit3

Bij de meeste groepslessen die ik gevolgd heb zit een cooling down, maar daar doen CrossFitters geloof ik niet aan, want nadat de resultaten op het bord geschreven waren, konden we overgaan op datgene waar we alledrie enorm behoefte aan hadden: water drinken en zitten. Ook een soort cooling down natuurlijk. Jeroen rondde het netjes af met ons en vertelde over het vervolgtraject, een driedelige inleidende cursus op maandag-, woensdag- en vrijdagavond. Ik heb me ooit voorgenomen om me niet in te schrijven voor dingen als ik stijf van de adrenaline sta, en dat is in dit geval wel een goed idee, want ik moet echt even goed kijken of er een week is waarop ik op alle drie de avonden kan. Het lijkt me namelijk best leuk om die basiscursus te doen, zodat ik er een goed oordeel over kan vellen, maar ik weet niet of CrossFit echt wat voor me is. Los van het feit dat het groepslessen op vaste tijden zijn en ik een behoorlijk volle agenda heb, ben ik eigenlijk wel tevreden over wat ik op het moment al sport, dus ik zie me het er niet echt inpassen. Maar een zomerromance met een enorme metalen constructie, dat kan natuurlijk best. Ik denk dat augustus CrossFit maand wordt!

Mijn eerste hardloopevent

Ik begin best leuk progressie te boeken met hardlopen. Ik lees vol enthousiasme het boek en de blog van Annemerel de Jongh, mijn verlanglijst van hardloopkleding is langer dan die van yogakleding en ik word best chagrijnig als ik er niet in slaag om drie keer per week rennen in mijn agenda te krijgen. Het schema van Run2Day (dat ook in eerdergenoemd boek staat), zou mij moeten helpen om in 8 weken van 5 tot 10 km te komen, maar dan moet ik natuurlijk wel alle trainingen doen. Gelukkig zit ik op het moment op 100%, zodat ik daadwerkelijk fit genoeg ben om aanstaande zaterdag met M de 5km in het kader van de Leiden Marathon te rennen – wij met zijn tweeën en een heleboel kinderen, bejaarden en andere enthousiaste amateurs die het leuk vinden om mail te krijgen van Leiden Marathon, alsof dat er ook echt in zou zitten. Ik ben me nu al aan het ergeren, want M is een tevreden roker en een nog veel tevredener drinker, maar ik voorspel dat hij mij, 2 gintonix per week en zo gezond mogelijk leven, er keihard af loopt zaterdag. Maar ja, het enige dat ik er aan kan doen is trainen, zodat ik hem ooit flink in de pan kan hakken. En die training begon vandaag officieel, want ik heb voor het eerst in mijn leven aan een hardloopevent meegedaan.

PPCloopIk noem het een event en geen race, want ik heb niet de indruk dat de PPC-loop (ook wel bekend als de NL…ML-loop), winnaars kent. Je hoeft je niet aan te melden; als je maar voor 10.30 €2 (of €3 met een lot) betaald hebt, kun je in Park Cronesteyn gaan rennen. Dat kan natuurlijk sowieso, want het is een openbaar park, maar dat leek me minder leuk dan een keer met andere mensen samen starten en dan met zijn allen te gaan hardlopen. Binnen mijn schema kwam het ook goed uit, want ik moest een duurloop van 45 minuten doen, en ik wilde het rondje van 7km lopen. Ik had mezelf 2 doelen gesteld: de hele weg niet stoppen om te wandelen en een tijd op of rond de 45 minuten. En tot mijn vreugde heb ik beide doelen gehaald, want ik ben alleen maar gestopt om mijn veter te strikken en mijn tijd was 45.12 voor 7.19km. Er waren meer mensen die mij inhaalden dan ik mensen heb ingehaald, en ik ben gepasseerd door behoorlijk wat bejaarden en dat klerewijf dat mij bij de start opzij duwde heb ik niet meer kunnen terugvinden, maar ik was al heel tevreden,  omdat ik door mijn eigen doelen te stellen niet zo hoefde te zitten met mijn positie in het klassement. Het werd nog veel mooier, want in ruil voor mijn rode startersbriefje mocht ik een mooie medaille uitzoeken en er bleek zowaar een prijs te zijn gevallen op mijn lotnummer, zodat ik een mok met bonbons mee naar huis mocht nemen. Om te vieren heb ik heerlijke eiwitpannenkoeken voor mezelf gebakken. Kijk, zo zou je sporten nog echt leuk kunnen gaan vinden.

pannenkoeken

Sporten buiten de deur

Er was een tijd dat ik lid was van 4 sportscholen: de gym waar ik train (Fitland Leiden), de sportschool waar ik weleens yogales geef en dus een tijdje geen contributie hoefde betalen (Vlietlijn Leiden), de Changing Life Hub in Amsterdam, waar ik een keer per week probeer heen te gaan, en het Iyengar Yoga Institute in Amsterdam, de school waar ik lessen volg ten behoeve van de lerarenopleiding. Inmiddels ben ik geen lid meer van de Vlietlijn, maar het schamele aantal van 3 sportscholen gaat binnenkort veranderen, want ik overweeg om op kosten van de baas, althans, de contributie wordt van mijn brutosalaris afgetrokken, lid te worden van Sport City (waar inmiddels eerdergenoemde Vlietlijn onder valt), zodat ik de variatie in mijn wekelijkse sportpraktijk is gegarandeerd. Ik heb namelijk ontdekt dat ik het leuk vind om eens in de zoveel tijd ergens anders te trainen. Op het moment vind ik het niet heel gemakkelijk om mezelf te motiveren om weer naar dezelfde gym te gaan, en ik wil wel gemotiveerd blijven om te trainen, want anders heb ik binnen no time weer een gigantische reet. En dat moet natuurlijk vermeden worden, dus als ik mezelf een oppepper kan geven door wat extra sportscholen (Sport City heeft maar liefst 3 vestigingen in Leiden) aan het assortiment kan toevoegen, dan doe ik dat.

gymdenboschOok als ik op reis ben ga ik tegenwoordig op zoek naar een gym. Dat is voor een deel ingegeven door het feit dat ik in de laatste 3 weken van periode 2 van mijn Personal Body Plan zit, wat tot gevolg heeft dat ik 5 keer per week moet trainen, net in een periode waarin ik 2 dagen naar Den Bosch en 8 dagen naar Rome zou gaan. Dus toen bleek dat het hotel dat we in Den Bosch hadden gereserveerd (waarover later meer) een gym had, leek het me een goed plan om mijn sportspullen mee te nemen. De City Gym had alles wat ik nodig had, en een heleboel dingen die ik niet nodig had, in het bijzonder een of andere Milon Circle, waarvan de jongen die in de gym werkte vond dat ik daar maar gewoon vanaf moest blijven. Prima hoor, maar de helft van je gym niet openstellen voor mensen van het hotel vind ik ergens ook een beetje curieus. Desondanks heb ik heerlijk getraind, dus ik heb verder geen klachten. Health City Rome is gevestigd onder station Roma Termini, een van de bouwwerken van Mussolini, dus de hoeveelheid afgetrainde zweterige Italianen die ik daar zag verbaasde me op zich niet, maar ik vond de gym erg duur (€30 per dag of €90 voor een week), temeer daar de helft van de vloerruimte was gevuld met cardioapparaten, en dan vooral loopbanden. Op een van die banden liep 45 minuten lang een Italiaan met een bandplooibroek en een V-halstrui. Uiteindelijk ben ik twee keer geweest, waarvan ik een keer een dubbele training heb gedaan. Ik vond het fijn om te kunnen gaan, want ik begon het sporten een beetje te missen, maar aan de andere kant ben ik blij dat dat niet mijn vaste gym was: veel te vol, en ik snap niet dat er geen losse stangen lagen. Dus voor mijn variatie houd ik het voorlopig lekker bij mijn collectie Nederlandse gyms!

healthcityrome

Wilde plannen

Ik heb in mijn afvalactie een beetje een dood punt bereikt. Ik ben wat mij betreft genoeg afgevallen; er zou nog wel 1 kilo af kunnen, maar dat is meer omdat ik dan kan zeggen dat ik 20 kilo ben afgevallen en geen 19, maar dat hangt sowieso nogal af van wat ik als startgewicht neem, want ik ben ook nog zwaarder geweest dan toen ik begon met Personal Body Plan. Ik heb inmiddels een strakke gewoonte om 4x per week naar de gym te gaan, ik hou al mijn eten keurig bij, ik heb helemaal in beeld wat ik wel of niet kan bestellen als ik uit eten ga – kortom, de nieuwigheid is eraf en het is een way of life. Enerzijds is dat natuurlijk het doel van het hele systeem: je wilt niet keihard werken om af te vallen om vervolgens alles uit je handen te pleuren en weer aan de frikandellen speciaal te gaan. Of misschien wil je dat wel, maar dan had je je een boel moeite kunnen besparen.  Maar anderzijds rijst, in elk geval bij mij, dan toch de vraag wat ik nu moet doen. Want ik ben heel erg trots op mezelf, ik kan spectaculaire #transformationtuesday foto’s op Instagram zetten, ik heb een nieuwe garderobe en dus die fitte lifestyle, maar ja, als ik geen doel heb, dan ga ik me vervelen. En dan zit ik voordat ik het weet toch weer bij de Smulshop.

transformationtuesdayKortom, ik heb wat nieuwe dingen nodig in mijn fitness-leven. Gelukkig ben ik lid van een What’s App-groep met andere PBP’ers, die mij hier en daar aanzetten tot gekke acties, zodat ik me nu in een opwelling heb aangemeld voor de Dam tot Damloop in september. Niet voor de volle afstand van 10 mijl, maar voor wat PBP-vriendinnetje M noemt de ‘pussy-afstand’ van 5 mijl. Dat is 8 kilometer, en daarmee 1,5 kilometer verder dan ik ooit heb gelopen, dus ik vind het op zich al een prestatie als het lukt. En omdat ik mezelf ben heb ik naast een trainingsprogramma dat ik zelf heb verzonnen (1x per week lang rennen, dus beginnen met 5km en uitbreiden, 1x per week snel rennen, dus 20 minuten en kijken hoeveel ik kan doen, en 2x per week in de sportschool 1km zo snel mogelijk op de loopband) ook een verlanglijst ontwikkeld van dingen die ik absoluut nodig heb (vooral nieuwe schoenen want mijn hardloopschoenen zijn zo lelijk) en een boek gekocht, zodat ik ’s avonds op de bank voor de televisie toch het gevoel kan hebben dat ik me aan het voorbereiden ben op mijn megaprestatie. Bovendien heb ik allerlei andere wilde sportplannen: ik wil een keer een boksles volgen, er is een nieuwe soort crazy spinningschool in Amsterdam die ik weleens zou willen testen en in Leiden is er een boulderhal geopend die ik wel wil proberen. Ik verbaas mezelf een beetje, met al deze ambities, maar ja, als het werkt, werkt het!

renboek

#14

Het bleef slecht nieuws regenen vorige week. Eerst waren er de aanslagen in Brussel, toen kwam de mededeling dat een glas alcohol per dag helemaal niet zo gezond was als we dachten en de ellende eindigde met de tamelijk onverwachte mededeling dat Johan Cruijff* was overleden. Ik was op het moment dat het nieuws in de openbaarheid kwam, hoe toepasselijk, in Amsterdam, alwaar ik net in een café naar het schitterende accent van een tweetal inboorlingen zat te luisteren. Ik voelde me vervolgens best verloren, want ik had het het liefst aan die twee mannen verteld, maar dat leek me misschien ook wel een beetje raar, dus ik ben maar gaan sporten en heb 2 PR’s aan Cruijff opgedragen. Want hoewel ik zelf meer een sporter tegen wil en dank ben, kijk ik graag sport – M kijkt sowieso alles wat met voetbal te maken heeft en in de zomer naar de Tour (in elk geval het tourjournaal voor werkende mannen, maar de mooie etappes ook overdag), en dan pik ik nog weleens wat mee. De Olympische Spelen kijk ik ook graag, want dan doet iedereen extra hard zijn best, en als ik rugby en cricket zou snappen zou ik daar ook zeker tijd in steken. Bij het kijken naar sport op de Nederlandse televisie mag ik me ook graag ergeren aan de opgeblazen verwachtingen die er zijn van de Nederlandse sporters – want de commentatoren doen altijd alsof de hele internationale sportgemeenschap 7 kleuren schijt omdat er iemand in een oranje shirt aan het warmlopen is. Volgens mij valt dat meestal heel erg mee. Behalve in het geval van Johan Cruijff, want die was natuurlijk gewoon heel erg goed.

cruijff1

Er was ook veel te waarderen aan Cruijff: allereerst zijn voetbalskills, maar ook de manier waarop hij de jeugd stimuleerde om te sporten, zijn algehele motivationele waarde en natuurlijk zijn aanpak van taal. Iedereen heeft wel een lievelingscitaat; M en ik konden altijd erg genieten van ‘De kortste weg is van A naar B’, en ik heb lang op mijn desktop ‘Zolang je niks hebt bewezen is er natuurlijk altijd een twijfel’ gehad (toen ik mijn proefschrift naar de map ‘Abandoned Projects’ heb verplaatst kon het citaat ook weg). Cruijff was ook zo’n beetje de enige die nog ‘ofschoon’ zei – dat moeten we dus allemaal gaan missen. Gisteren was ik weer in Amsterdam, om naar de film te gaan, dus toen ik langs de Arena liep en de enorme foto van Cruijff zag, bedacht ik me dat ik nog net genoeg tijd had om even naar binnen te lopen en het condoleanceregister te tekenen. Dat was een behoorlijk indrukwekkende ervaring: aan de rand van het voetbalveld stonden meerdere grote foto’s en een verzameling rouwkransen, en op statafels kon je je naam en afscheidsbericht met de bijgeleverde Parkerpennen (sjiek detail) opschrijven. Als iemand die een tijdje heel erg haar best heeft gedaan om als #13 bekend te staan, vond ik het wel mooi om Cruijff ook met zijn nummer aan te spreken. Ik vond het ontroerender dan ik van tevoren had gedacht, maar ja, je neemt ook afscheid van een groot man. Die gaan we missen.

cruijff2

* Ik schrijf dat inderdaad met ij, want zo heet hij, dat hij voor internationale communicatie een y is gaan bezigen begrijp ik, maar ik neem het niet over; ik heb toch geen Engelstalige lezers, want zo die deze blog zouden vinden, kunnen ze alleen de naam van Cruyff lezen. Sorry, old chaps.