Categorie archief: Sporten

De zoveelste first week of the rest of my life

Op 30 oktober liep mijn derde periode Personal Body Plan af, en daarmee voor mij voorlopig het hele Personal Body Plan. De eerste periode was een gillend succes (13 kilo afgevallen – en dan zeg ik ook altijd ‘en in de maand voordat ik begon ook 5′, want die kilo’s tellen wat mij betreft mee), de tweede ook (2 kilo afgevallen, maar ik voelde me aan het eind enorm fit), maar bij de derde is het eigenlijk niet helemaal goed gegaan. Dat had een aantal redenen: ik denk dat het op zich niet gezond is om anderhalf jaar op een structureel calorieëntekort te zitten, 4 keer per week krachttraining is behoorlijk veel, zeker in combinatie met hardlopen en yoga, en mijn oplossing voor het ontbreken van het gewenste resultaat (op gewicht blijven – mijn gewicht is langzaam opgelopen , wat, ook al gaat het niet om het getalletje*, voor mij toch best wel een dingetje is) werkte niet, want hoeveel ik ook trainde, het ging er niet meer af. De daaropvolgende overtraindheid heb ik al eerder beschreven, en het is later nog iets erger geworden. De laatste 2 maanden van deze periode heb ik nog een coach gekregen van PBP, die me uiteindelijk goed geholpen heeft, vooral door heel veel te luisteren naar mijn gezeur en peptalks te geven waar nodig.

firstweek1Toen ik Bianca (de coach dus) vroeg of zij het verstandig vond dat ik zou stoppen met Personal Body Plan zei ze ja, want het leek haar ook dat ik het zo onderhand zelf kon doen. Sterker nog, op de eerste dag van mijn PBP-loze periode (als het goed gaat is dat de rest van mijn leven) kreeg ik van haar een leuk kaartje met een gelukspoppetje. Dat vind ik wel goed coach-schap: dat je ook gewoon zegt dat je vindt dat iemand inmiddels zonder kan. Ik heb een account aangemaakt in MyFitnessPal, want ik blijf het prettig vinden om mijn voeding te tracken, en ik woog op 31 oktober maar liefst 4.9 kilo meer dan aan het begin van periode 3, dus er is ook nog wel wat werk te doen. Ik heb een tijdje terug al overleg gehad met Jeffrey Visser, die vroeger mijn personal trainer was, en met wie ik nu weer een tijdje ga werken. De gedachte is dat ik een of twee keer per week ga hardlopen en twee keer per week aan krachttraining doe, en natuurlijk nog de yoga. Want als ik mijn gewicht weer heb waar ik het wil hebben hoef ik echt niet meer af te vallen, dus dan kan ik ook wel uit de afbeulmodus. Mijn trainingen zouden volgens Jeffrey energie moeten opleveren in plaats van kosten, dus ik ben benieuwd, want ik zou het best prettig vinden om niet elke keer dat ik getraind heb finaal naar de tiefus te zijn. Ik heb in elk geval vorige week al 2 keer heel prettig gesport, dus er is hoop. En er is ook motivatie, dus we zullen zien waar dit allemaal toe leidt!

firstweek2

* Het gaat ook om het getalletje. Het getalletje is namelijk een relatief handige manier om op een objectieve manier te beoordelen hoe het gaat. Meten is niet altijd weten (als ik foto’s vergelijk waarop mijn metingen hetzelfde zijn, zie ik behoorlijke verschillen) en in de spiegel kijken werkt niet, want ik zie sowieso iemand die veel dikker is dan ik in werkelijkheid ben.

De laatste voorbereidingen

Zondag is dus eindelijk de halve marathon. Ik heb er op zich wel zin in, in de eerste plaats natuurlijk omdat ik maanden lang, soms tegen de klippen op, heb getraind om een prestatie neer te zetten waarvan niemand (inclusief ikzelf) ooit van me heeft gevraagd of verwacht dat ik die zou leveren, maar ook, vrees ik, omdat ik er nu wel zo’n beetje klaar mee ben. Want de enige manier waarop ik lijkt te kunnen omgaan met dingen die ik spannend of eng vind, is ervoor zorgen dat mijn leven tijdelijk om niets anders draait, zodat ik in elk geval een soort van controle heb, of in elk geval het gevoel heb dat ik een soort van controle heb, omdat ik in elk geval de hele tijd bepaal wat ik aan het doen ben met betrekking tot het voorbereiden van die 21 kilometer. Zo heb ik het hoofdstuk over je voorbereiden op de wedstrijd uit ‘Live Love Run‘ inmiddels 200 keer gelezen, zodat ik nu elke dag een glaasje versgejuicete (nou ja, vers, ik juice om de 2 dagen) bietensap drink, want als Annemerel zegt dat dat helpt, omdat je dan extra zuurstof opneemt, dan geloof ik dat. Ik sta normaal uiterst cynisch ten aanzien van dit soort dingen (dan kan ik ook wel in God gaan geloven), maar ik ben inmiddels zo zenuwachtig dat ik, als Annemerel zegt dat het helpt om met je onderbroek op je hoofd te gaan slapen, zonder enig bezwaar met een Marlies Dekkers naar keuze op mijn kop in bed zou gaan liggen.

voorbereidingMaar de voorbereiding gaat verder dan een lichte vorm van voedselbijgeloof: zo heb ik inmiddels al 2 nieuwe outfits aangeschaft, want ik kan niet kiezen, ben ik er na een zoektocht van uren in geslaagd om gelsnoepjes te kopen voor onderweg (want zo’n gelletje leegknijpen in mijn mond lijkt me eerder aanleiding om een half uur lang te gaan staan braken in de berm dan om met vernieuwde energie verder te lopen), besloot ik gisteren dat ik er natuurlijk wel fabulous uit wil zien, zodat ik nog even waterproof mascara heb aangeschaft om niet als een zweterige panda de finish over te gaan, en heb ik mezelf getrakteerd op maar liefst 3 nieuwe gadgets voor onderweg. Ik heb een batterypack gekocht voor mijn iPhone, want ik wil natuurlijk niet dat ik halverwege even een stopcontact moet zoeken, en een iPod shuffle en een fancy set oortjes van  Dr. Dre, want dan trek ik geen batterij van mijn iPhone doordat ik naar muziek wil luisteren. Onzin natuurlijk, want met die batterypack red ik volgens mij een ultramarathon (althans, redt mijn iPhone een ultramarathon, ik niet), maar daar gaat het niet om. Ik heb de iPod-shuffle een mooie inscriptie meegegeven, At least she never walked, vrij naar Murakami, die een mooi boek over hardlopen heeft geschreven – mijn laatste voorbereiding voor zondag. Als ik 3 uur voor de start op advies van Annemerel nog even wat volkorenpannenkoeken eet, klamp ik me vast aan zijn Pain is inevitable, suffering is optional, en dan moet het toch lukken, lijkt me.

Ladies Run

Ruim voordat ik mezelf overtraind had, toen ik nog dacht dat ik onkwetsbaar was en gemakkelijk zonder enig probleem op de halve marathon af aan het stevenen was, heb ik me aangemeld voor de Leiden Ladies Run. Een 10km rennen op een warme nazomeravond, dat leek me wel wat. Ik hoorde ook goede verhalen over Ladies Runs, want die zijn altijd goed georganiseerd, je wordt niet omver gelopen door alfa-mannetjes op zoek naar een PR en alle dames steunen elkaar tijdens zo’n loop. Dat laatste verbaasde me een beetje, want het is op zich in het dagelijks leven naar mijn perceptie niet zo dat vrouwen onder elkaar een heel knusse samenleving vormen, maar ach, ik wilde het wel proberen. De opbrengsten gingen naar een heel goed doel, Stichting Roos, de start was 10 minuten fietsen van mijn huis en ik kon een roze shirt bestellen, zodat ik er niet alleen qua geslacht, maar ook qua outfit echt bij zou horen. Al met al zou het een gemakkelijke aangelegenheid worden – maar zoals dat dan gaat in mijn leven, liep het anders. Niet alleen was ik totaal niet fit, maar ik heb afgelopen vrijdag, de dag van de Run, een lunch voor 36 man gecaterd, en voor de dag erna een lunch voor 32 en een barbecue voor 40. En het regende. Ideale omstandigheden dus.

Maar ik heb hem uitgelopen. Voor de start kregen we een aantal warming-up oefeningen van een superenthousiaste jongedame, die ik op zich heel leuk vond, maar waardoor ik eigenlijk voor de start al hartstikke moe was. Iedereen zag er gezellig uit in de roze shirts, wat natuurlijk wel bijdroeg aan de algehele sfeer. Het lopen ging op zich ook wel naar wens: ik begon best snel, en  hoewel er een beetje verval was, kwam het uiteindelijk allemaal weer helemaal goed. Ik had welgeteld 1 moeilijk moment, toen een van aardige meneren in de lichtgevende vestjes langs de kant zei ‘5km rechtdoor, 10km rechtsaf’, en ik alleen maar dacht ‘WAT? Is er een 5km?’, want toen ik me aanmeldde had ik helemaal geen interesse in eventuele kortere afstanden, maar mijn brakke lijf was er inmiddels op zich wel weer klaar mee. Ik heb toch maar de afslag genomen, en uiteindelijk, aangemoedigd door allerlei inwoners van Leiden, de finish van de 10km bereikt. Ik bleek zelfs een personal best te hebben gelopen (1.04.08 volgens mijn telefoon op 10km, de Run zelf was iets langer), dus ik was eigenlijk nog best wel trots op mezelf. Het kan natuurlijk altijd sneller, en ik zal pas echt tevreden zijn als ik deze afstand in minder dan een  uur ren, maar in het licht van het feit dat ik matig getraind had en sowieso niet fit was, mag ik mezelf best een complimentje geven. Dus dat doe ik bij dezen! ladies run 2

Crossfit

Bij mij in de gym staat een CrossBox. Ik loop daar meestal met een grote bocht omheen (of eigenlijk doorheen, het is een enorme open metalen constructie met allerlei uitsteeksels en ringen), want als ik ga trainen doe ik de schema’s van Personal Body Plan, en daar heb ik de box niet voor nodig. Althans, alleen als ik pull-ups moet doen, maar die kan ik niet; het is de bedoeling dat aan een stang gaat hangen en dan jezelf optrekt, maar ik blijf altijd in de eerste fase steken en hang dan als een soort mislukte aap te bungelen. Daar is die hele CrossBox natuurlijk niet voor bedoeld, want eigenlijk is hij voor lessen CrossFit. In theorie vind ik dit best een leuk sportconcept, want in een uur zou je je hele lichaam trainen, aan je conditie werken en met andere mensen omgaan (het is een groepsles), maar in de praktijk haak ik af op de gedachte dat ik me op een bepaald moment ergens moet melden voor een les, want ik weet dan precies hoe lang mijn uitstelgedrag moet duren voordat het geen zin meer heeft om te gaan. Hoewel ik 3 keer per week krachttraining doe en 3 keer per week hardloop, vind ik mezelf namelijk nog steeds ‘niet echt een sporter’, en dat is een behoorlijke mentale blokkade om elke week te overwinnen. Maar goed, iemand die ik ken doet CrossFit in Leiden, niet in een sportschool, maar op een speciale profi locatie, en hij had begrepen dat ik een soort laffe interesse had, waardoor hij me uitnodigde voor een proefles. Dat leek me wel een goed plan, dus ik heb me gelijk aangemeld.

crossfit1Ik had misschien niet het allerbeste moment gekozen voor dit experiment. Los van het feit dat ik vroeg was opgestaan om een hele dag met leerlingen over de Hoge Veluwe te lopen, was ik toen ik thuiskwam nog ‘even’ gaan hardlopen (bijna 6 kilometer), waarna ik snel heb gegeten en toen op de fiets ben gesprongen voor de CrossFit. Want als ik vooruit mag lopen op de conclusie: als je dit doet, hoef je echt die dag niet zo heel veel andere activiteiten te vervullen. Maar dat wist ik dus niet. Ik meldde me bij Jeroen, die me vertelde dat de les gegeven zou worden door een andere Jeroen, me vroeg of ik blessures had en me rondleidde door de locatie. De kleedkamers waren prettig (mooie douches ook), en het zag er allemaal mooi uit: heel nieuw, met een nog grotere metalen constructie dan bij mij in de gym en leuke motiverende posters. Naast mij deden er nog 2 mensen mee aan de proefles, een jongen die net terug was uit Zuid-Afrika, waar hij veel CrossFit had gedaan, en een Belgisch meisje dat karate had gedaan op hoog niveau. Allebei aanzienlijk jonger dan ik, dus dat was fijn, want dat betekende dat ik ieder competitief aspect van de les onmiddellijk kon laten lopen – die mensen gingen mij er gigantisch uitlopen. Er was ook een man die met een masker op trainde, zodat hij minder zuurstof binnen zou krijgen, hetgeen hem vermoedelijk meer trainingseffect op zou leveren, maar ik vond het er eerlijk gezegd vooral eng uitzien.

crossfit2Jeroen gaf ons een uitgebreide inleiding over wat CrossFit was en hoe de les was opgezet. Eigenlijk heet het geen les, maar een Workout Of the Day, een WOD, die elke dag dat je gaat dus anders is (ik vermoed ook dat het niveau van de deelnemers van invloed is op de WOD). Voor de WOD doe je een warming-up. In ons geval waren het squats (die kan ik), sit-ups (die kan ik ook) en pull-ups (mislukte aap), die vervangen konden worden door ring-rows (die kan ik wel). Na de warming-up had ik op zich wel zin in een tukje, maar helaas, toen begon het echt. We leerden hoe een wall-ball (je houdt een enorm zware bal vast, squat, komt omhoog, gooit de bal hoog tegen de muur, vangt hem op en squat weer) werkte, en wat een burpee was (als je dat nog niet weet: houden zo), zodat we voorbereid waren voor de daadwerkelijke WOD: 200 meter rennen, 12 burpees en 12 wall-balls, en dat zo vaak herhalen als je kan in 12 minuten. Dat betekent dus dat, hoewel het een groepsles is, iedereen op zijn eigen tempo en niveau kan trainen, en dan is het dus niet heel erg als je niet zo snel en zo goed bent als de anderen. In mijn geval was vooral het rennen een probleem, want ik heb niet de allerbeste conditie en ik had dus al hardgelopen, waardoor ik al snel achter de andere twee kwam te zitten en aan het eind ook echt laatste was geworden.

crossfit3

Bij de meeste groepslessen die ik gevolgd heb zit een cooling down, maar daar doen CrossFitters geloof ik niet aan, want nadat de resultaten op het bord geschreven waren, konden we overgaan op datgene waar we alledrie enorm behoefte aan hadden: water drinken en zitten. Ook een soort cooling down natuurlijk. Jeroen rondde het netjes af met ons en vertelde over het vervolgtraject, een driedelige inleidende cursus op maandag-, woensdag- en vrijdagavond. Ik heb me ooit voorgenomen om me niet in te schrijven voor dingen als ik stijf van de adrenaline sta, en dat is in dit geval wel een goed idee, want ik moet echt even goed kijken of er een week is waarop ik op alle drie de avonden kan. Het lijkt me namelijk best leuk om die basiscursus te doen, zodat ik er een goed oordeel over kan vellen, maar ik weet niet of CrossFit echt wat voor me is. Los van het feit dat het groepslessen op vaste tijden zijn en ik een behoorlijk volle agenda heb, ben ik eigenlijk wel tevreden over wat ik op het moment al sport, dus ik zie me het er niet echt inpassen. Maar een zomerromance met een enorme metalen constructie, dat kan natuurlijk best. Ik denk dat augustus CrossFit maand wordt!

Mijn eerste hardloopevent

Ik begin best leuk progressie te boeken met hardlopen. Ik lees vol enthousiasme het boek en de blog van Annemerel de Jongh, mijn verlanglijst van hardloopkleding is langer dan die van yogakleding en ik word best chagrijnig als ik er niet in slaag om drie keer per week rennen in mijn agenda te krijgen. Het schema van Run2Day (dat ook in eerdergenoemd boek staat), zou mij moeten helpen om in 8 weken van 5 tot 10 km te komen, maar dan moet ik natuurlijk wel alle trainingen doen. Gelukkig zit ik op het moment op 100%, zodat ik daadwerkelijk fit genoeg ben om aanstaande zaterdag met M de 5km in het kader van de Leiden Marathon te rennen – wij met zijn tweeën en een heleboel kinderen, bejaarden en andere enthousiaste amateurs die het leuk vinden om mail te krijgen van Leiden Marathon, alsof dat er ook echt in zou zitten. Ik ben me nu al aan het ergeren, want M is een tevreden roker en een nog veel tevredener drinker, maar ik voorspel dat hij mij, 2 gintonix per week en zo gezond mogelijk leven, er keihard af loopt zaterdag. Maar ja, het enige dat ik er aan kan doen is trainen, zodat ik hem ooit flink in de pan kan hakken. En die training begon vandaag officieel, want ik heb voor het eerst in mijn leven aan een hardloopevent meegedaan.

PPCloopIk noem het een event en geen race, want ik heb niet de indruk dat de PPC-loop (ook wel bekend als de NL…ML-loop), winnaars kent. Je hoeft je niet aan te melden; als je maar voor 10.30 €2 (of €3 met een lot) betaald hebt, kun je in Park Cronesteyn gaan rennen. Dat kan natuurlijk sowieso, want het is een openbaar park, maar dat leek me minder leuk dan een keer met andere mensen samen starten en dan met zijn allen te gaan hardlopen. Binnen mijn schema kwam het ook goed uit, want ik moest een duurloop van 45 minuten doen, en ik wilde het rondje van 7km lopen. Ik had mezelf 2 doelen gesteld: de hele weg niet stoppen om te wandelen en een tijd op of rond de 45 minuten. En tot mijn vreugde heb ik beide doelen gehaald, want ik ben alleen maar gestopt om mijn veter te strikken en mijn tijd was 45.12 voor 7.19km. Er waren meer mensen die mij inhaalden dan ik mensen heb ingehaald, en ik ben gepasseerd door behoorlijk wat bejaarden en dat klerewijf dat mij bij de start opzij duwde heb ik niet meer kunnen terugvinden, maar ik was al heel tevreden,  omdat ik door mijn eigen doelen te stellen niet zo hoefde te zitten met mijn positie in het klassement. Het werd nog veel mooier, want in ruil voor mijn rode startersbriefje mocht ik een mooie medaille uitzoeken en er bleek zowaar een prijs te zijn gevallen op mijn lotnummer, zodat ik een mok met bonbons mee naar huis mocht nemen. Om te vieren heb ik heerlijke eiwitpannenkoeken voor mezelf gebakken. Kijk, zo zou je sporten nog echt leuk kunnen gaan vinden.

pannenkoeken

Another first week of the rest of my life

We zijn weer zes maanden verder. Dat betekent dat ik nu de tweede periode Personal Body Plan heb afgerond, met prima resultaat: ik ben maar liefst 2 kilo afgevallen, wat in vergelijking met de 13 uit periode 1 (en de 5 in de maand ervoor) wellicht als teleurstellend overkomt, maar dat is het niet. Ik wilde namelijk niet zo heel veel meer afvallen. Het doel van de afgelopen periode was ook vooral om wat strakker te worden, en daar ben ik in die zin in geslaagd dat ik inderdaad wat strakker ben, maar nog niet zo strak als ik zou willen. Bovendien heb ik na een jaar 100% trainingen en elke dag alles wat ik at invoeren geconstateerd dat ik nu heel erg afhankelijk ben van de PBP-app, en dat is misschien toch al met al ook niet de bedoeling. Ik heb ook niet de intentie om op mijn 80ste alle advocaatjes die ik lepel in een app in te voeren, dus ik zal er op een gegeven moment ook mee op moeten houden. Daar is het wat mij betreft nu nog even te vroeg voor overigens, dus ik heb nog zes maanden bijgetekend. Maar mijn doel is nu anders: waar het afgelopen jaar mijn doel van het volgen van Personal Body Plan was om Personal Body Plan te volgen, wil ik nu de app en het plan steeds meer op de achtergrond plaatsen, omdat mijn doelen elders liggen. Ik wil namelijk nu ook serieus gaan hardlopen, wat gevolgen heeft voor mijn trainingen, die ik dan ook een beetje ga aanpassen. Kortom, de komende 6 maanden ga ik een beetje spelen met het systeem.

trainingen1Al met al ben ik nog steeds heel tevreden over PBP, al begint er hier en daar wel wat irritatie in te sluipen. Zo personal is het body plan eigenlijk niet, en als je een jaar lang al hun teksten leest, valt het hoge copy-paste gehalte wel op. Iedereen is een topper en er zijn veel standaardantwoorden. Iemand die oprecht haar best doet om af te vallen maar geen succes boekt krijgt in plaats van een op maat gemaakte oplossing alleen maar vragen terug waaruit je zou kunnen afleiden dat het sowieso haar eigen schuld is, en hun marketing via Instagram richt zich volledig op 20ers die snel resultaat willen (getuige de spectaculaire montages van foto’s uit week 0 en week 8), terwijl die het programma volgens mij niet eens kunnen betalen – mensen van boven de 35, toch ook een substantieel deel van de doelgroep, zie je bijna nooit in het PR materiaal, en ik wacht nog steeds vol spanning op de mededeling dat wie zich nu inschrijft niet deze, maar op zijn vroegst volgende zomer #strakinzwempak loopt. Want ik mag dan wel 20 kilo lichter zijn, ik moet echt wat overwinnen voordat ik mezelf met het losse vel op mijn buik in bikini aan de wereld toon. Dat is verder niet erg, want met kleren aan zie ik er prima uit, maar om nu nog mensen te lokken met de belofte dat ze in juli superstrak over het strand gaan lopen lijkt me wat optimistisch. En ik ben echt wel klaar met de mededeling dat consistentie de sleutel tot succes is; sterker nog, het consistent doen van de mededeling dat consistentie de sleutel van succes is voor mij de sleutel tot irritatie. Maar ja, er is niets zo lekker als schoppen tegen een systeem dat effectief is, dus ik ga me voorbereiden op de komende zes maanden. Consistent en wel.

Sporten buiten de deur

Er was een tijd dat ik lid was van 4 sportscholen: de gym waar ik train (Fitland Leiden), de sportschool waar ik weleens yogales geef en dus een tijdje geen contributie hoefde betalen (Vlietlijn Leiden), de Changing Life Hub in Amsterdam, waar ik een keer per week probeer heen te gaan, en het Iyengar Yoga Institute in Amsterdam, de school waar ik lessen volg ten behoeve van de lerarenopleiding. Inmiddels ben ik geen lid meer van de Vlietlijn, maar het schamele aantal van 3 sportscholen gaat binnenkort veranderen, want ik overweeg om op kosten van de baas, althans, de contributie wordt van mijn brutosalaris afgetrokken, lid te worden van Sport City (waar inmiddels eerdergenoemde Vlietlijn onder valt), zodat ik de variatie in mijn wekelijkse sportpraktijk is gegarandeerd. Ik heb namelijk ontdekt dat ik het leuk vind om eens in de zoveel tijd ergens anders te trainen. Op het moment vind ik het niet heel gemakkelijk om mezelf te motiveren om weer naar dezelfde gym te gaan, en ik wil wel gemotiveerd blijven om te trainen, want anders heb ik binnen no time weer een gigantische reet. En dat moet natuurlijk vermeden worden, dus als ik mezelf een oppepper kan geven door wat extra sportscholen (Sport City heeft maar liefst 3 vestigingen in Leiden) aan het assortiment kan toevoegen, dan doe ik dat.

gymdenboschOok als ik op reis ben ga ik tegenwoordig op zoek naar een gym. Dat is voor een deel ingegeven door het feit dat ik in de laatste 3 weken van periode 2 van mijn Personal Body Plan zit, wat tot gevolg heeft dat ik 5 keer per week moet trainen, net in een periode waarin ik 2 dagen naar Den Bosch en 8 dagen naar Rome zou gaan. Dus toen bleek dat het hotel dat we in Den Bosch hadden gereserveerd (waarover later meer) een gym had, leek het me een goed plan om mijn sportspullen mee te nemen. De City Gym had alles wat ik nodig had, en een heleboel dingen die ik niet nodig had, in het bijzonder een of andere Milon Circle, waarvan de jongen die in de gym werkte vond dat ik daar maar gewoon vanaf moest blijven. Prima hoor, maar de helft van je gym niet openstellen voor mensen van het hotel vind ik ergens ook een beetje curieus. Desondanks heb ik heerlijk getraind, dus ik heb verder geen klachten. Health City Rome is gevestigd onder station Roma Termini, een van de bouwwerken van Mussolini, dus de hoeveelheid afgetrainde zweterige Italianen die ik daar zag verbaasde me op zich niet, maar ik vond de gym erg duur (€30 per dag of €90 voor een week), temeer daar de helft van de vloerruimte was gevuld met cardioapparaten, en dan vooral loopbanden. Op een van die banden liep 45 minuten lang een Italiaan met een bandplooibroek en een V-halstrui. Uiteindelijk ben ik twee keer geweest, waarvan ik een keer een dubbele training heb gedaan. Ik vond het fijn om te kunnen gaan, want ik begon het sporten een beetje te missen, maar aan de andere kant ben ik blij dat dat niet mijn vaste gym was: veel te vol, en ik snap niet dat er geen losse stangen lagen. Dus voor mijn variatie houd ik het voorlopig lekker bij mijn collectie Nederlandse gyms!

healthcityrome

Wilde plannen

Ik heb in mijn afvalactie een beetje een dood punt bereikt. Ik ben wat mij betreft genoeg afgevallen; er zou nog wel 1 kilo af kunnen, maar dat is meer omdat ik dan kan zeggen dat ik 20 kilo ben afgevallen en geen 19, maar dat hangt sowieso nogal af van wat ik als startgewicht neem, want ik ben ook nog zwaarder geweest dan toen ik begon met Personal Body Plan. Ik heb inmiddels een strakke gewoonte om 4x per week naar de gym te gaan, ik hou al mijn eten keurig bij, ik heb helemaal in beeld wat ik wel of niet kan bestellen als ik uit eten ga – kortom, de nieuwigheid is eraf en het is een way of life. Enerzijds is dat natuurlijk het doel van het hele systeem: je wilt niet keihard werken om af te vallen om vervolgens alles uit je handen te pleuren en weer aan de frikandellen speciaal te gaan. Of misschien wil je dat wel, maar dan had je je een boel moeite kunnen besparen.  Maar anderzijds rijst, in elk geval bij mij, dan toch de vraag wat ik nu moet doen. Want ik ben heel erg trots op mezelf, ik kan spectaculaire #transformationtuesday foto’s op Instagram zetten, ik heb een nieuwe garderobe en dus die fitte lifestyle, maar ja, als ik geen doel heb, dan ga ik me vervelen. En dan zit ik voordat ik het weet toch weer bij de Smulshop.

transformationtuesdayKortom, ik heb wat nieuwe dingen nodig in mijn fitness-leven. Gelukkig ben ik lid van een What’s App-groep met andere PBP’ers, die mij hier en daar aanzetten tot gekke acties, zodat ik me nu in een opwelling heb aangemeld voor de Dam tot Damloop in september. Niet voor de volle afstand van 10 mijl, maar voor wat PBP-vriendinnetje M noemt de ‘pussy-afstand’ van 5 mijl. Dat is 8 kilometer, en daarmee 1,5 kilometer verder dan ik ooit heb gelopen, dus ik vind het op zich al een prestatie als het lukt. En omdat ik mezelf ben heb ik naast een trainingsprogramma dat ik zelf heb verzonnen (1x per week lang rennen, dus beginnen met 5km en uitbreiden, 1x per week snel rennen, dus 20 minuten en kijken hoeveel ik kan doen, en 2x per week in de sportschool 1km zo snel mogelijk op de loopband) ook een verlanglijst ontwikkeld van dingen die ik absoluut nodig heb (vooral nieuwe schoenen want mijn hardloopschoenen zijn zo lelijk) en een boek gekocht, zodat ik ’s avonds op de bank voor de televisie toch het gevoel kan hebben dat ik me aan het voorbereiden ben op mijn megaprestatie. Bovendien heb ik allerlei andere wilde sportplannen: ik wil een keer een boksles volgen, er is een nieuwe soort crazy spinningschool in Amsterdam die ik weleens zou willen testen en in Leiden is er een boulderhal geopend die ik wel wil proberen. Ik verbaas mezelf een beetje, met al deze ambities, maar ja, als het werkt, werkt het!

renboek

#14

Het bleef slecht nieuws regenen vorige week. Eerst waren er de aanslagen in Brussel, toen kwam de mededeling dat een glas alcohol per dag helemaal niet zo gezond was als we dachten en de ellende eindigde met de tamelijk onverwachte mededeling dat Johan Cruijff* was overleden. Ik was op het moment dat het nieuws in de openbaarheid kwam, hoe toepasselijk, in Amsterdam, alwaar ik net in een café naar het schitterende accent van een tweetal inboorlingen zat te luisteren. Ik voelde me vervolgens best verloren, want ik had het het liefst aan die twee mannen verteld, maar dat leek me misschien ook wel een beetje raar, dus ik ben maar gaan sporten en heb 2 PR’s aan Cruijff opgedragen. Want hoewel ik zelf meer een sporter tegen wil en dank ben, kijk ik graag sport – M kijkt sowieso alles wat met voetbal te maken heeft en in de zomer naar de Tour (in elk geval het tourjournaal voor werkende mannen, maar de mooie etappes ook overdag), en dan pik ik nog weleens wat mee. De Olympische Spelen kijk ik ook graag, want dan doet iedereen extra hard zijn best, en als ik rugby en cricket zou snappen zou ik daar ook zeker tijd in steken. Bij het kijken naar sport op de Nederlandse televisie mag ik me ook graag ergeren aan de opgeblazen verwachtingen die er zijn van de Nederlandse sporters – want de commentatoren doen altijd alsof de hele internationale sportgemeenschap 7 kleuren schijt omdat er iemand in een oranje shirt aan het warmlopen is. Volgens mij valt dat meestal heel erg mee. Behalve in het geval van Johan Cruijff, want die was natuurlijk gewoon heel erg goed.

cruijff1

Er was ook veel te waarderen aan Cruijff: allereerst zijn voetbalskills, maar ook de manier waarop hij de jeugd stimuleerde om te sporten, zijn algehele motivationele waarde en natuurlijk zijn aanpak van taal. Iedereen heeft wel een lievelingscitaat; M en ik konden altijd erg genieten van ‘De kortste weg is van A naar B’, en ik heb lang op mijn desktop ‘Zolang je niks hebt bewezen is er natuurlijk altijd een twijfel’ gehad (toen ik mijn proefschrift naar de map ‘Abandoned Projects’ heb verplaatst kon het citaat ook weg). Cruijff was ook zo’n beetje de enige die nog ‘ofschoon’ zei – dat moeten we dus allemaal gaan missen. Gisteren was ik weer in Amsterdam, om naar de film te gaan, dus toen ik langs de Arena liep en de enorme foto van Cruijff zag, bedacht ik me dat ik nog net genoeg tijd had om even naar binnen te lopen en het condoleanceregister te tekenen. Dat was een behoorlijk indrukwekkende ervaring: aan de rand van het voetbalveld stonden meerdere grote foto’s en een verzameling rouwkransen, en op statafels kon je je naam en afscheidsbericht met de bijgeleverde Parkerpennen (sjiek detail) opschrijven. Als iemand die een tijdje heel erg haar best heeft gedaan om als #13 bekend te staan, vond ik het wel mooi om Cruijff ook met zijn nummer aan te spreken. Ik vond het ontroerender dan ik van tevoren had gedacht, maar ja, je neemt ook afscheid van een groot man. Die gaan we missen.

cruijff2

* Ik schrijf dat inderdaad met ij, want zo heet hij, dat hij voor internationale communicatie een y is gaan bezigen begrijp ik, maar ik neem het niet over; ik heb toch geen Engelstalige lezers, want zo die deze blog zouden vinden, kunnen ze alleen de naam van Cruyff lezen. Sorry, old chaps.

Verloren weekend

Ik had zulke ambitieuze plannen voor afgelopen weekend. Zaterdag wilde ik lang uitslapen, dan ging ik naar de gym, douchen en met M de stad in, voor wat vroeger de vaste zaterdaginvulling was (vissen kopen op de markt, onder luid gejammer over wat ik het voor rotwinkel vind door de Hoogvliet lopen, drankjes drinken bij Burgerzaken), en ’s avonds eerst de aangeschafte vis opeten en dan naar een verjaardag, alwaar ik getrakteerd zou worden op een harpconcertje en zelf een verhaal mocht vertellen aan de jarige. Zondag zou ik dan fris en fruitig uit bed springen en naar Amsterdam gaan voor de yoga-opleiding, om daarna op de bank neer te zijgen en nog meer vis te eten. En dan natuurlijk op tijd naar bed, want M moet op maandag om 6 uur opstaan en ik ben gewoon heel solidair. Maar dan blijkt de werkelijkheid toch een stuk weerbarstiger dan het ideaalbeeld. Ik had het als een teken moeten zien dat de harpist die op de verjaardag zou optreden ziek was, zodat het hele feest niet doorging, maar op dat moment dacht ik nog dat daarmee alleen het avondprogramma beïnvloed zou worden, en dat ik in plaats van een verhaal vertellen verder kon gaan met Project Star Wars, maar niets was minder waar. Want toen ik zaterdag wakker werd, voelde ik me echt beroerd. Zo ellendig dat ik weer naar bed ben gegaan, en pas om 13.00 weer wakker werd, maar ik ben eigenlijk niet meer uit bed gekomen. De poezen waren er wel blij mee, die kwamen er gezellig bij liggen, maar ik vond er helemaal niks aan.

ziek

Ik verveel me namelijk heel erg snel, dus toen ik mijn boek had uitgelezen, begon ik gestrest te raken over het feit dat ik niet naar de gym kon (ja, ik snap ook niet wat er met me is gebeurd), zodat ik de 100% trainingen-score waar ik zo trots op ben zou verspelen, en over al die dingen die ik van mezelf had moeten doen. En dat terwijl M gewoon de zaterdagboodschappen is gaan doen (inclusief een drankje bij Burgerzaken, zo is hij dan ook wel weer), en ik nog allerlei DVDs had om te kijken. Redenen genoeg om even rustig ziek te zijn, maar dat lukt me dus niet. Volgens M, die weliswaar dr is, maar in de letteren, dus hij heeft er op zich geen verstand van, maar wel een mening over, was ik overigens niet ziek, maar ‘moe in mijn hoofd’, en op grond van deze diagnose adviseerde hij me om zondag de opleiding te skippen en uit te slapen. Toen ik na een nacht met heel veel slaap redelijk fit wakker werd, bleek ik best wel in staat om een afgezwakt programma in de gym te doen, dus ik sta nog steeds op 100%, en daarna is M me komen halen en hebben we de rest van de middag in de prachtige sauna die bij de gym hoort doorgebracht, zodat ik vanmorgen eigenlijk gewoon weer kerngezond ben opgestaan. Het leek in eerste instantie een verloren weekend, maar uiteindelijk geloof ik toch dat ik er in topvorm uit ben teruggekomen. Zou ik vaker moeten doen, ziek zijn.