Categorie archief: Spullen

The return of KonMari

Ik heb al eens eerder mijn kast opgeruimd volgens de KonMari-methode. KonMari is een mevrouw uit Japan, die eigenlijk Marie Kondo heet, en die stinkend rijk is geworden van een boek met de titel ‘The life-changing magic of tidying up’, waarin ze betoogt dat je al je spullen door moet ploegen en je bij ieder item moet afvragen of het joy sparkt bij je. Als dat zo is, mag je het bewaren, en als het niet zo is, moet je het onmiddellijk wegdoen. Ik had met die methode wat bezwaren, want behalve dat ik gewoon niet in staat ben om nieuwe items welkom te heten in mijn huis of mijn tas aan het eind van de dag te bedanken voor geleverde diensten, geloof ik niet dat je van alles wat je bezit blij kunt worden. Bovendien heb ik een fout gemaakt bij de vorige KonMarificatie van mijn klerenkast: ik heb de dingen die ik niet meer wil maar die nog goed zijn op de kast gelegd, in tassen, en een deel aan vriendinnen toegezegd, maar nog niet naar ze opgestuurd. Nu heb ik een nieuw probleem, want mijn kast zit voor een groot deel vol met kleren die me niet meer passen, want ze zijn veel te groot, en sparken helemaal geen joy bij me, maar irritatie, omdat ik weet dat ik voor heel veel geld kleren uit mijn kast moet verwijderen, en daar komt nog bij dat een deel van de kleren op de kast daar liggen omdat ze de vorige keer te klein waren. Maar dat zijn ze nu niet meer, dus ik moet eigenlijk nog een keer door die stapel heen. Daarom zit mijn klerenkast ook dit jaar in de goede voornemens: alles opruimen en dingen die in de kast horen naar een nieuwe locatie/eigenaar brengen.

shirtjesVoor mijn gevoel is dit gezeur over mijn klerenkast een constant terugkerend item op deze blog en in mijn leven; ik vind dat zelf ook jammer, maar dat komt doordat ik een soort discrepantie ervaar tussen hoe ik ben en hoe ik het liefst zou willen zijn. Ik ben iemand die heel veel kleren koopt, alles bewaart en daarom een niet duidelijk gespecificeerde eigen stijl heeft, maar ik zou heel graag iemand willen zijn die vanuit een duidelijke eigen stijl alleen koopt wat nodig is. Dus dat zou betekenen dat ik mijn hele klerenkast van boven tot onder uit moet mesten, alles weg moet pleuren wat te groot, versleten of inspiratieloos is, en dan zou ik daarna eigenlijk vanuit een soort idee van wat die eigen stijl is nog een keer door de kast heen moeten, en alles wat daar niet bij past eruit zou moeten lazeren. Maar ja, dat is nogal wat werk, en ik weet dus niet wat mijn eigen stijl is. Er zijn mensen die een stijlcoach inschakelen voor dit soort activiteiten – dat lijkt me dan om de een of andere weer zo eng, dat ik er bij voorbaat niet aan begin. Dus ik zal het zelf moeten oplossen. Fase 1 is inmiddels aangebroken, want ik heb al 4 lades met kleding opgeruimd: mijn shirtjes (keurig opgevouwen, zie de foto hierboven), mijn rokjes en mijn ondergoed (2 lades), en ik zal de komende weken de rest doen. Bij wijze van fase 2 zal ik het nieuwe boek van KonMari lezen, ook al vind ik haar een bitch, want ze motiveert wel, fase 3 is het wegwerken van alles wat weg moet, en dan breekt fase 4 aan: verzinnen wat mijn eigen stijl is. Als iemand tips heeft, hoor ik het graag. En als iemand nieuwe kleren in grote maten nodig heeft: jullie weten me te vinden.

Motivatie

Als een leerling bij me komt met motivatieproblemen, of nog erger, als de ouders van een leerling bij me komen met de mededeling dat hun kind motivatieproblemen heeft, dan ben ik niet de ideale gesprekspartner. Ik heb namelijk heel weinig manieren om iemand te helpen met motivatieproblemen; als je niet weet hoe je woordjes moet leren, heb ik wel wat tips (in elk geval niet tijdens het tv kijken, liever niet via de computer, eventueel met kaartjes, maar zorg dat je er bij blijft schrijven, want dat helpt om die zooi in je hoofd te krijgen), als je problemen hebt met een collega van me, kan ik ook wat dingen voorstellen (waarschijnlijk helpt het als je gewoon een normaal gesprek met hem voert en uitlegt wat er aan de hand is, in plaats van een enorme berg puberemotie over hem uit te storten en dan te verwachten dat hij denkt ‘Oh, dat is echt heel redelijk, ik pas alles onmiddellijk aan), maar als je hem mentaal niet omhoog kan krijgen om naar school te komen en je huiswerk te maken – tja, dan weet ik het ook niet. Er zijn niet heel veel manieren om andere mensen te motiveren: geld helpt, maar daarvan heb ik niet genoeg om iedere gedemotiveerde puber aan de slag te krijgen, beloningen voor als het gelukt is en straffen voor als het niet gelukt is ook, maar ik train geen hondjes, en verder weet ik het niet zo goed.

motivationResultaten helpen, en die kan je alleen maar krijgen door datgene waarvoor je gedemotiveerd bent gewoon te gaan doen. Daarom is mijn advies doorgaans: fake it ‘till you make it. Elke keer als je denkt: ik heb geen zin in school, ik blijf in mijn bed liggen, dan moet je je afvragen wat iemand zou doen die wel gemotiveerd is. En dan moet je dat doen. Misschien valt het mee, misschien valt het tegen, maar je bent in elk geval je bed uitgekomen en aan het werk gegaan, en dat was anders niet gelukt. De kans op resultaten (die je uiteindelijk echt zullen motiveren) neemt toe, want zolang je horizontaal bent is die kans 0. Ik vind dit echt heel erg verstandig advies van mezelf, maar ik heb, als ik eerlijk ben, in dit opzicht kilo’s boter op mijn hoofd. Als ik bij iets wat ik moeilijk vind een tegenslag ontvang, ben ik al gauw geneigd om mentaal af te haken. Dus dan heb ik een plan, waarvoor ik supergemotiveerd ben, en dan neem ik een nieuw notitieboekje om aantekeningen over dit belangrijke plan in te maken, en dan ga ik lekker zitten plannen, en dan maak ik een foutje in het notitieboekje, en dan heb ik gelijk geen zin meer. Terwijl ik ook wel weet dat een enkele doorhaling niet meteen betekent dat het boekje, en daarmee het plan, waardeloos is. Dus dan pep ik mezelf op, en dan ga ik weer verder met mijn plannen, maar het is toch niet hetzelfde.

motivatie

Zo ben ik vanochtend zo enthousiast uit bed gesprongen om te gaan sporten dat je eerder zou denken dat ik naar de EO-jongerendag ging dan naar de gym, maar toen ik me in mijn ochtendjas zat voor te bereiden op de dag die komen ging, bleek ik niet te kunnen inloggen in de Personal Body Plan-app, omdat het wachtwoord niet zou kloppen. Maar dat klopte wel, want ik kon via de computer wel inloggen. En dan heb ik dus gelijk geen zin meer. Dus omdat ik even niet heel gemakkelijk bij mijn schema voor vandaag en de resultaten van de vorige keer kan, heb ik de neiging om niet alleen vandaag niet te gaan sporten, maar om überhaupt niet meer te gaan en een zak cheese-onion-chips open te trekken. Dit alles terwijl ik prima via een omweg bij mijn schema kan, dat ook gewoon op mijn telefoon kan opslaan, en als de app gerepareerd is (want er blijkt een storing te zijn) kan ik alles alsnog invoeren – dus ik zit gewoon een beetje te zeiken. Time to fake it till you make it dus: ik heb mijn sportspullen aangetrokken en een ontbijt genuttigd dat nogal pre-workout van aard was, en ik ga gewoon doen wat ik zou doen als ik een van die dames met die platte buiken die ik op Instagram volg was, namelijk een oppeppend muziekje met een vrolijke beat opzetten en mijn karkas naar de gym slepen. Met die app komt het vast wel goed, en met mijn motivatie wellicht ook. Maar dan heb ik in elk geval gesport.

De 10 van woensdag

Geld uitgeven is op zich niet echt een goed voornemen van me, dat talent heb ik namelijk al helemaal uitgewerkt, maar ik heb wel een paar aanschafplannen voor 2015 – en verder wil ik het rustig aan doen. Ik heb genoeg kleren en andere spullen, maar sommige dingen heb ik gewoon nodig.

  1. Een Fatboy Desswerrum kruik, voor als ik mezelf zover krijg om een keer gewoon rustig op de bank een boekje te lezen.
  2. Kaartjes voor de Thalys naar Parijs en voor de Jeff Koons-tentoonstelling in het Centre Pompidou. Ik wil die tentoonstelling echt heel graag zien, en M en ik hebben elkaar met Kerst een weekend Parijs cadeau gedaan. Merci, Santa!
  3. Nieuwe meubels voor de woonkamer. Twee banken, een ondiep maar wel breed kastje om de troepjes die rondslingeren in te doen. Misschien een nieuw kleed en nieuwe gordijnen.
  4. Een nieuwe koffer. M en ik hebben een goeie grote koffer en een totaal vergane kleinere koffer. Die moet echt nodig vervangen worden.
  5. Een of twee nieuwe beha’s. Ik heb er een die goed past en een stuk of tien die niet goed passen, maar waarvan ik hoop dat ze binnenkort weer passen. Vroeger was lingerie kopen echt een feest voor mij, maar inmiddels kan ik alleen nog maar terecht bij winkels waar ze ook kunstbenen verkopen, en dat is deprimerend.
  6. Nog een meubel: een kastje waar alle drank in past, inclusief mijn gin-collectie. Want die staat nu de boekenkast te vullen, en die is sowieso al veel te vol.
  7. Een heel mooi sieraad van Eva Schreuder. Het is een ketting, en ik zeg er verder niks over, maar hij is echt prachtig.
  8. Een abonnement op Yoga Journal voor op de iPad. De papieren versie vind ik te duur, maar de iPad-versie is goed te doen. En stukken beter dan de Nederlandse versie (Yoga Magazine – wat een tutblad is dat, zeg).
  9. Een supermooie jurk voor op mijn 40ste verjaardag. Ik denk dat ik eens stevig ga uitpakken. Vivienne Westwood ofzo.
  10. Nieuwe panty’s. Ja mensen, de glamour knalt jullie tegemoet.

Het animatieprogramma

Ik zit hier dus in een prachtig huisje in de bergen, en ik moet constateren dat ik gewoon heel erg slecht ben in niets doen. Nou is dat op zich niet zo erg, want zo ben ik al best wel wat jaren, maar meestal dient de gelegenheid om niets te doen zich niet zo vaak aan, omdat er altijd wel iets is dat ik van mezelf of van iemand anders moet doen: werken, vergaderingen voorbereiden, volledige series kijken, toetsen nakijken, opruimen, plannen maken, dwangmatige lijstjes in Excel maken van belangrijke dingen als al mijn cosmetica, highscores maken in spelletjes op mijn telefoon. Dat soort dingen. Ik wil niet beweren dat alles wat ik doe belangrijk is, maar wel dat het nogal veel energie kost. Dus ik heb ook voor deze vakantie ontzettend veel spullen bij me, die ik heb gebundeld in een grote boodschappentas met een Engelse vlag erop (die specifieke tas is niet relevant natuurlijk, maar ik wilde even de sfeer schetsen). Zo kan ik ook hier, dat was het plan, aan mijn verschillende projectjes werken. Dat is het soort animatie waar ik blij van word: gewoon lekker friemelen en plannen maken. En daar dan natuurlijk over schrijven.

tasIk heb in die tas namelijk om te beginnen een opblaasbare yoga-bolster, twee groene yoga-blokken en een licht yoga-matje; allemaal superhandig als je Iyengar yoga doet en reist, wat op het moment in theorie voor mij opgaat, maar de yoga is een beetje in de versukkeling geraakt – het plan is om dat hier even een boost te geven. Bovendien heb ik op mijn iPad 12 ongelezen boeken en op mijn prachtige glanzende nieuwe Kobo H2O ereader die ik ook in bad kan laten vallen nog 6 andere boeken, en ik heb zelfs nog 2 boeken in hard-copy bij me. Op mijn iPad staat ook nog een mooi boek van de Self Help Hipster (een blog-crush van mij), met daarin allerlei opdrachten van dingen die ik nog in 2014 kan doen. Ik heb ook wat spullen bij me om aan mijn verschrikkelijk lelijke voeten te kunnen klussen (teenstretchers, die volgens mij tijdens de Spaanse Inquisitie voor het eerst gebruikt zijn, maar toen even een paar eeuwen niet omdat ze onmenselijk zijn, en een soort schuurmachine om de consequenties van mijn schoeisel weg te werken). Verder heb ik nog wat leuke werk-aan-jezelfwerkbladen mee, een opschrijfboekje, 3 vulpennen, allerlei maskertjes en crèmetjes en nagelvijlen. Ter ondersteuning van al die activiteiten zijn er nog buiten het gezamenlijke budget om gekochte vanille Nespresso-cupjes en twee soorten extreme hippie-thee. En mijn laptop. Wat ik niet bij me blijk te hebben is de oplader van mijn laptop, en met nog 47% batterij op dag 3 belooft het voor het schrijfdeel van deze vakantie niet veel goeds. Aan de andere kant: projectjes zat. Ik vermaak me wel.

De 10 van woensdag

Volgende week mag ik, nou ok, moet ik weer naar school, en omdat ik mezelf altijd het best kan oppeppen door een of meerdere rondjes virtueel shoppen, heb ik hier de 10 items die ik absoluut nodig heb om er een geslaagd schooljaar van te maken. Een deel van de spullen (de eerste 5 op dit lijstje) heb ik al, voor een deel is het een kwestie van tijd.

  1. Een knalroze Lamy vulpen. Ik heb er al een boel, maar deze had ik nog niet. Nu wel.
  2. Bij de knalroze Lamy vulpen behorende knalroze inkt. Niet voor in de vulpen, want daar gaat voorlopig zwart in, maar voor in een van mijn andere vulpennen. Ik denk dat ik er een knalgele voor ga opofferen. De inkt heb ik in elk geval binnen, en dan kan ik naar hartelust markeren en nakijken.
  3. Een nieuwe agenda. Naast mijn digitale agenda houd ik ook een papieren agenda bij, zodat ik naast de afspraken ook mijn to do-lists kan zetten. Ik heb gekozen voor een Moleskine (doe ik altijd), maar voor de verandering geen zwarte of rode, maar een Petit Prince-versie. Ik heb de afgelopen week als een enthousiaste brugklasser al mijn afspraken erin gezet, en nu ben ik uitgeput.
  4. Een nieuwe bril. Omdat ik me steeds voorneem dat ik mijn bril ook op ga zetten in de klas, zodat ik niet helemaal afgeleefd thuis kom na een dag lesgeven. Dat kom ik toch wel, maar misschien is het fijn als dat niet komt doordat ik mijn best moet doen om de leerlingen te zien. Ik heb hem al besteld!
  5. Een superhandig lesplanboek. Ik heb natuurlijk de roze gekocht. Ik hoop altijd dat ik in het nieuwe schooljaar een superefficiënte docent word, die alle lessen netjes plant en alles bijhoudt. Misschien lukt het dit jaar met dit boek.
  6. Potloden waarop staat ‘What would Joan Holloway do?’. Ik ben enorm fan van Joan Holloway uit Mad Men, vooral omdat ik er graag zo uit zou zien, of in elk geval al haar kleren wil, maar ze is ook gewoon heel grappig en stijlvol en beheerst, en dat laatste heb ik weleens nodig. Dus misschien is het goed als ik mezelf eens in de zoveel tijd die vraag stel.
  7. Een Good Grammar Is Sexy-tas. Sorry mensen, ik ben een taaldocent, ik hou van tassen, ik heb dit nodig. Geen idee waarvoor, ik heb meerdere prachtige schooltassen, maar zoiets kan ik toch niet laten lopen?
  8. Een zilveren armband die je ook kunt gebruiken om drank in te doen. Lijkt me bloedstollend praktisch voor een docent.
  9. Een mooie etui voor al die pennen van me. Ik denk aan deze, of deze. Maar ik wil denk ik het liefst een van deze. Of deze. Ja die. Of ik denk er nog heel even over na.
  10. Een vestje. Gewoon omdat ik vind dat ik als juf een vestje moet hebben. En een pencil skirt erbij, voor het totaalplaatje. Want waarom zou je er niet uitzien als een juf uit een soft-erotische b-film?

De 10 van woensdag

Ik denk dat het weer eens tijd wordt voor een beetje virtueel shoppen. Er zijn zoveel coole dingen online te koop, en ik kan toch niet lopen, dus dan maar zo. Voor de duidelijkheid: ik heb niets nodig, maar wie heeft er nou eigenlijk nog weleens iets nodig? Oh ja, ik, een nieuwe glazen nagelvijl. Van levensbelang.

  1. Een handtas die eruit ziet als een boek. Dan kan ik gewoon als nerd in de openbaarheid treden. Maar waar zou ik dan mijn boek moeten bewaren? In de boek-tas? Moeilijk.
  2. Mutsen van bobbl. Ja, ik weet het, het is zomer. Maar je moet voorbereid zijn, ook op de winter. En mutsen met grote harige units pluis voor erbovenop zijn gewoon heel erg belangrijk. Vooral die gele bal.
  3. Deze buitensporig grote tas. Ik word altijd bespot om de omvang van mijn tassen, door vrienden, leerlingen en vage kennissen. Onderschat niet hoeveel ik altijd in mijn tas wil kunnen doen: minstens 2 boeken, opschrijfboekjes, flessen water, pennen, yogakleding, mijn iPad, mijn laptop, en 27 lippenbalsems. Eigenlijk is het helemaal niet raar dat ik een hernia heb.
  4. Designtheedoeken van To Dry For. Ten eerste vanwege de geweldige bedrijfsnaam. Ten tweede omdat ze mooi zijn. Zeker niet omdat ik zo van afwassen houd. Of het ook maar doe.
  5. De lopende sushiband voor thuis. Ik had hem ook al in de tante Susannah-lijst gezet, maar uiteindelijk is alles voor Bassie. Ik vind hem namelijk zelf heel mooi, en waarom zou ik hem dan weggeven?
  6. De Kitchen Goose. Ik heb hem gespot op Kickstarter, en wilde toen meedoen, maar ik ben vergeten te investeren. Om de een of andere reden heb ik het gevoel dat ik hem echt heel erg nodig heb. Want een gekookt ei dat helemaal geel is, dat is gewoon iets dat je een keer gezien moet hebben. Ik in elk geval wel.
  7. Een notitieboekje met ‘What the FUCK’ erop. Ik heb genoeg notitieboekjes. Herstel: ik heb teveel notitieboekjes. Maar op geen van die boekjes staat ‘What the FUCK’.
  8. Een ketting met een grote homp steen eraan. Omdat het kan. En omdat het heel mooi is.
  9. Een luchtje dat naar gin & tonic ruikt. Toch een beetje alsof je adem naar bloemen ruikt. Maar dan andersom.
  10. Deze bizarre opschrijfboekjes. Die heb ik ook nog niet. Jammer genoeg niet leverbaar, maar dat maakt voor virtueel shoppen niet uit. Ik koop namelijk niks…