Categorie archief: Stress

How to manage stress (ja nog een keer)

De vorige keer dat ik een blog plaatste met deze titel was het een beetje een dooie mus, omdat ik de indruk wekte dat ik wijsheid had op dit punt, maar die indruk maakte ik vervolgens niet waar, want ik deed alleen maar verslag van een cursus die ik gevolgd had. Ik heb nog steeds geen wijsheid op dit punt, maar ik heb wel ideeën. Omdat ik mezelf tamelijk vaak gestrest vind, denk ik op de momenten dat mijn geest vrij genoeg is om wat afstand te kunnen nemen graag na over het fenomeen, en in zekere zin heeft de cursus bij de School of Life me wel geholpen om wat gedachten terzake te formuleren, want ik heb er eindelijk een keer gestructureerd over nagedacht. Het zou goed kunnen dat wat voor mij geldt niet voor anderen opgaat – sterker nog, ik ben mij er terdege van bewust dat niet iedereen hetzelfde is als ik. Als dat zo was was mijn leven sowieso een stuk makkelijker, maar misschien dat iemand iets aan mijn ideeën heeft, en zo niet, dan zij dat zo. Ik heb er wat aan, en daar gaat het nu maar even om. Voor mij is stress een combinatie van een volle agenda en boosheid. Ik heb vaak zat een volle agenda en geen stress, dus de aanwezigheid van boosheid is een essentieel ingrediënt van stress.

no-stressHoewel ik in principe zelf controle heb over de volheid van mijn agenda, overkomt het me op zich te vaak dat er dingen in komen die ik niet wil doen, of in elk geval niet op het moment dat ik die dingen zou willen doen. Dat gebrek aan controle kan ertoe leiden dat ik me overspoeld ga voelen, waarop ik apathisch word, niets doe tot de deadline nadert en uiteindelijk, als de druk lekker hoog is, boos word. Dan ben ik 2 soorten boos, namelijk boos op mijn leven en boos op mijzelf. Boos op mijn leven omdat het zo vol is en boos op mezelf omdat ik terwijl ik nog wel tijd had heb zitten niksen. En die boosheden kosten zoveel energie dat ik amper toekom aan het daadwerkelijk doen van de dingen die ik zou moeten doen, waardoor ik alleen nog maar bozer word. Dat hele gestreste gedoe zou ik dus weg kunnen nemen door die 2 soorten boosheid los te koppelen van wat ik moet doen en mijn best te doen ze te accepteren. Want mijn leven is gewoon heel erg vol, maar dat vind ik meestal leuk, en ik ben gewoon een deadline-werker. Dus als ik daar nou eens even niet mee ga zitten, hou ik sloten energie over, die ik dan uitstekend kan gebruiken om aan de slag te gaan. Want hoe eerder ik dingen die ik niet wil doen toch doe,* hoe sneller ik tijd heb om mijn agenda te vullen met de dingen die ik wel wil doen. En dat scheelt een boel stress.

* Een andere oplossing zou kunnen zijn dat ik ervoor zorg dat er geen dingen die ik niet wil doen in mijn agenda komen. Maar zo werkt het helaas niet.

Pas op de plaats

Zaterdag gebeurde wat me uiteindelijk altijd overkomt in tijden van stress: ik ga fouten maken. Zo heb ik een Rome-reis voor school geboekt in de verkeerde maand (laten we het niet hebben over wat dat gekost heeft, dat hebben de financiële administratie en ik verdrongen), heb ik M heel erg boos gemaakt door in 1 week 3 keer de sleutel in de voordeur te laten zitten en ben ik van mijn fiets gevallen op weg naar de UB omdat ik op het laatste moment iets op wilde zoeken en een bocht verkeerd nam. Allemaal in zekere zin heel pijnlijk, maar ook omdat dat soort momenten me dwingen om even pas op de plaats te zetten en te overzien hoe druk ik het nou eigenlijk heb. Het ene moment vertel ik vol trots dat ik 100 ballen tegelijk in de lucht kan houden, het volgende moment zit ik jankend op de grond, omringd door zoveel ballen dat het lijkt alsof ik volledig tegen mijn zin door mijn ouders bij Ikea in het ballenbad ben neergepleurd. Dat hoort ook allemaal bij me, weet ik inmiddels, en ik heb gewoon zo’n wake-up call nodig om te beseffen dat het tijd wordt om even alle ballen te bekijken en te kijken welke nou eigenlijk weer de lucht in moet, welke even op de grond kan blijven liggen en welke ik gewoon een rotschop moet geven en moet vergeten.

tas

Zo werd ik zaterdagochtend wakker, vol goede moed om naar de yoga-opleiding te gaan, heb ik keurig ontbeten en mijn laptop en de andere dingen die ik nodig had om de dag optimaal in te vullen (agenda, kleurpotloden, meerdere opschrijfboekjes, een eiwitreep, een banaan, een vulpen – van die dingen) in mijn supermooie nieuwe tas gedaan en ben ik vrolijk op weg naar het station gegaan om de laatst mogelijke trein te halen naar Amsterdam. Vlak voor de incheckpoortjes besefte ik dat ik mijn yogakleren was vergeten, en toen zat er nog maar 1 ding op: uithuilen en de rust pakken die ik kennelijk nodig had. Of rust, dat viel wel mee, want ik heb de dag uitermate nuttig besteed. Het correctiewerk dat nog af moest is afgekomen, ik heb kleren bij iemand langs gebracht, de StarWars BlueRays terugbezorgd bij de rechtmatige eigenaar, het hele huis opgeruimd, mijn agenda is eindelijk op orde, inclusief planning van de hele maand juni, de financiën zijn bijgewerkt en ik heb mij over mijn weerstand met betrekking tot het opruimen van de Big Green Egg heengezet. Dus ik heb ook nog heerlijk gegeten, waarover later deze week meer, en daarna ben ik gewoon op tijd naar bed gegaan. En sinds ik een dag heb geïnvesteerd in het uitzoeken van mijn leven ben ik van dat constante overspoelde gevoel af. Jammer dat ik dat niet ik eerder heb gedaan dus.

How to manage stress

Ik kan me voorstellen dat iemand die de titel van deze blog leest denkt dat ik nu eindelijk ophou met slap kletsen over allerlei gave dingen die ik heb meegemaakt en overga tot het uitdelen van waardevolle informatie waar iedereen op zit te wachten, maar helaas: ik heb weer een gaaf ding meegemaakt, en wel een cursus aan The School of Life in Amsterdam. Ik mocht van school deze cursus doen in het kader van de eerder beschreven plannen om met ingang van volgend schooljaar collega’s die er behoefte aan hebben te coachen, waarbij planning enerzijds en omgaan met stress anderzijds zeker deel uit zal maken van wat ik daar ga doen. Daarom leek me een filosofische aanpak van iets als stress eigenlijk wel een mooi begin – en ik wilde sowieso heel graag een keer kijken bij The School of Life, dus er waren alleen maar winnaars bij dit plan. De cursus werd gegeven door Viktoria Susovits, die als filosoof en mindfulnesstrainer werkt en dus bij uitstek geschikt was voor dit onderwerp. We hebben gesproken over de oorzaken van stress (in het algemeen en bij ons persoonlijk) en hoe we daarop reageren (slecht slapen komt het vaakst voor), over hoe stress zich in je brein manifesteert: van de hippocampus via de amygdala naar zeeën van stresshormonen die door je lichaam gieren. Als je extra energie nodig hebt, haal je die uit die stresshormonen, en als je dan niet ontspant en slecht slaapt trek je jezelf leeg en dan stort je in.

schooloflife1Het filosofische aspect van de cursus ging in de eerste plaats over hoe we aan stress komen, waarbij wat Alain de Botton status anxiety noemt erg belangrijk was: in een maakbare samenleving ben je dus erg verantwoordelijk voor je eigen succes, en als wat je wilt niet lukt heb je niet hard genoeg gewerkt en ben je een faalhaas. Angst om zo gezien te worden zorgt voor stress. Ook de visie van Paul Verhaeghe kwam aan de orde: omdat iedereen succes wil hebben verandert de band tussen mensen, want het is altijd een concurrentie-relatie. En het heeft geen zin om de maatschappij de schuld te geven, want dat zijn we zelf.* Toen deden we een leuke oefening, want we moesten een eigenschap van onszelf benoemen die ervoor zorgt dat we stress hebben en daarna kijken naar wat de voordelen waren die we van die eigenschap hadden.** Door middel van Freud keken we naar wat de onderliggende oorzaken van stress zouden kunnen zijn, en toen gingen we over naar de oplossingen. Externe oplossingen (reizen, status, liefde) leveren uiteindelijk niks op, dus de innerlijke verandering, door middel van filosofische of oosterse meditatie (dus niet of wel spiritueel) zou dan de weg voorwaarts zijn, met als doel om het daadwerkelijke probleem an sich te bekijken, zonder je reactie daarop te laten meespelen in je oordeel erover. De volgende oefening ging over beschermheiligen, maar daar kom ik later op terug, want die vond ik zo leuk dat ik er nog even over wil nadenken, en toen mochten we na een korte mindfulnessoefening de maatschappij weer in. Ik ben benieuwd of ik al deze kennis ook in de praktijk zal kunnen toepassen – ik hoop het wel!

schooloflife2* HEAR HEAR. Dat hoor je dus te weinig.
** Dus in mijn geval: ik heb de neiging om mijn agenda helemaal vol te plannen omdat ik alles wil doen – de nadelen spreken voor zich, maar het voordeel is dat ik heel veel doe. Veel meer dan als ik lager zou inzetten.

Voor mezelf zorgen

Toen ik afgelopen weekend in bed lag omdat ik doodging van de verschrikkelijke ziekte waarmee God mij had geslagen* had ik genoeg tijd om rustig na te denken over allerlei essentiële levensvragen. Zo heb ik me afgevraagd of ik nog meer kleren voor de gym nodig heb (antwoord: ja, want ik heb onvoldoende sportbeha’s en dan moeten daar natuurlijk outfits bij), of ik me dinsdag ziek zou melden als ik me nog ellendig voelde (antwoord: nee, want ik moest heel veel doen op school en een dag missen zou me alleen nog maar meer problemen opleveren) en of ik eigenlijk wel goed voor mezelf zorg. Het antwoord op deze laatste vraag vond ik moeilijker te geven. Als je in bed ligt omdat je je beroerd voelt, zou je daaruit af kunnen leiden dat je jezelf een beetje verwaarloosd hebt, maar aan de andere kant: ik ken mensen die 10 dagen uit de roulatie zijn als ze 2 keer niezen, dus een verloren weekend valt in dat opzicht wel mee. En ik doe genoeg dingen die ik op het lijstje ‘dingen die ik doe om voor mezelf te zorgen’** zou kunnen zetten: 4 keer per week sporten, 1 à 2 keer per week yoga, ik eet doorgaans heel gezond en verstandig, ik zorg er altijd voor dat mijn nagels keurig gelakt zijn, ik ga 1 keer per week onder de zonnebank zodat ik er niet uitzie als een bleek spookje en soms trakteer ik mezelf op een massage.

zelfzorgMaar aan de andere kant doe ik behoorlijk wat dingen die helemaal niet bijdragen aan zelfzorg. Ik slaap structureel te weinig (meestal 5 uur per nacht), ik haal bijna nooit mijn make-up van mijn hoofd voordat ik naar bed ga (ik krijg die gewoonte er maar niet in), mijn huis is in tegenstelling tot de minimalistische zen-tempel waarin ik in het diepst van mijn gedachten zou willen leven een gigantische chaos vol spullen en ik krijg het, ondanks mijn handige agenda, maar niet voor elkaar om een middag vrij te maken om gewoon even lekker te niksen. Toen B en ik elke vrijdag hadden gereserveerd om samen aan ons gezamenlijk bedrijf, kwam het vaak zat voor dat hij met een blik op mijn opgefokte hoofd constateerde dat het kennelijk niet het moment was om recepten te schrijven, maar wel om, zoals hij zei, ‘even normaal te doen’, waarop we naar de bioscoop gingen, of gingen midget-golfen, of hij me op de bank zette met thee en Netflix, zodat ik een middag apathisch voor me uit kon staren. Want down-time plannen, daar ben ik dus echt heel slecht in, en nu B en ik elkaar niet meer elke vrijdag zien (in Zuid-Afrika wonen is in die zin wel een belemmering), zal ik de verantwoordelijkheid om voor mezelf te zorgen toch echt zelf op me moeten nemen. Dus dat wordt voorlopig even mijn nieuwe project: zorgen dat ik genoeg slaap (laten we beginnen met minimaal 6 uur per nacht, dat ik hier en daar een uurtje niks doe, dat ik mijn huis een beetje op orde krijg en dat ik niet elke ochtend met een volledig opgemaakt gezicht wakker word. En dan zien we wel wat daar voor grootse dingen van komen. Er is hoop.

zelfzorg1

* Ik had een flitsgriepje en ik ben atheïst. Maar een beetje drama doet het goed als opening.

** Nee, ik heb niet zo’n lijstje. Zelfs ik trek weleens een grens.

Verloren weekend

Ik had zulke ambitieuze plannen voor afgelopen weekend. Zaterdag wilde ik lang uitslapen, dan ging ik naar de gym, douchen en met M de stad in, voor wat vroeger de vaste zaterdaginvulling was (vissen kopen op de markt, onder luid gejammer over wat ik het voor rotwinkel vind door de Hoogvliet lopen, drankjes drinken bij Burgerzaken), en ’s avonds eerst de aangeschafte vis opeten en dan naar een verjaardag, alwaar ik getrakteerd zou worden op een harpconcertje en zelf een verhaal mocht vertellen aan de jarige. Zondag zou ik dan fris en fruitig uit bed springen en naar Amsterdam gaan voor de yoga-opleiding, om daarna op de bank neer te zijgen en nog meer vis te eten. En dan natuurlijk op tijd naar bed, want M moet op maandag om 6 uur opstaan en ik ben gewoon heel solidair. Maar dan blijkt de werkelijkheid toch een stuk weerbarstiger dan het ideaalbeeld. Ik had het als een teken moeten zien dat de harpist die op de verjaardag zou optreden ziek was, zodat het hele feest niet doorging, maar op dat moment dacht ik nog dat daarmee alleen het avondprogramma beïnvloed zou worden, en dat ik in plaats van een verhaal vertellen verder kon gaan met Project Star Wars, maar niets was minder waar. Want toen ik zaterdag wakker werd, voelde ik me echt beroerd. Zo ellendig dat ik weer naar bed ben gegaan, en pas om 13.00 weer wakker werd, maar ik ben eigenlijk niet meer uit bed gekomen. De poezen waren er wel blij mee, die kwamen er gezellig bij liggen, maar ik vond er helemaal niks aan.

ziek

Ik verveel me namelijk heel erg snel, dus toen ik mijn boek had uitgelezen, begon ik gestrest te raken over het feit dat ik niet naar de gym kon (ja, ik snap ook niet wat er met me is gebeurd), zodat ik de 100% trainingen-score waar ik zo trots op ben zou verspelen, en over al die dingen die ik van mezelf had moeten doen. En dat terwijl M gewoon de zaterdagboodschappen is gaan doen (inclusief een drankje bij Burgerzaken, zo is hij dan ook wel weer), en ik nog allerlei DVDs had om te kijken. Redenen genoeg om even rustig ziek te zijn, maar dat lukt me dus niet. Volgens M, die weliswaar dr is, maar in de letteren, dus hij heeft er op zich geen verstand van, maar wel een mening over, was ik overigens niet ziek, maar ‘moe in mijn hoofd’, en op grond van deze diagnose adviseerde hij me om zondag de opleiding te skippen en uit te slapen. Toen ik na een nacht met heel veel slaap redelijk fit wakker werd, bleek ik best wel in staat om een afgezwakt programma in de gym te doen, dus ik sta nog steeds op 100%, en daarna is M me komen halen en hebben we de rest van de middag in de prachtige sauna die bij de gym hoort doorgebracht, zodat ik vanmorgen eigenlijk gewoon weer kerngezond ben opgestaan. Het leek in eerste instantie een verloren weekend, maar uiteindelijk geloof ik toch dat ik er in topvorm uit ben teruggekomen. Zou ik vaker moeten doen, ziek zijn.

Deadlines

Voor mijn 40ste verjaardag heb ik van mijn vader een cursus ‘Philosophy of Yoga’ van de Oxford Centre for Hindu Studies gekregen. Ik had hem daarom gevraagd hoor, dat is niet iets dat je even ongevraagd aan iemand geeft, en ik was er erg blij mee. Op de yoga-opleiding krijgen we ook filosofie, maar die lessen zijn nogal breed verspreid over de drie jaar die de opleiding duurt en ze zijn bijna volledig gebaseerd op zelf-studie – het probleem met zelfstudie is wat mij betreft dat ik in wat ik leer word beperkt door wat ik zelf kan vinden, dus dan is er vermoedelijk nog een hele wereld van kennis, maar zolang ik daar niet per ongeluk tegenaan loop, zal ik dat nooit weten. De online cursus van de Oxford University leek me een ideale aanvulling hierop: vanaf half oktober kwam er wekelijks een nieuw hoorcollege online, van Nick Sutton, precies het soort lichtelijk warrige maar uiterst enthousiaste Engelsman dat je hoopt aan te treffen aan zo’n sjieke oude universiteit, met daarbij een flinke hoeveelheid teksten om na te lezen en tot slot een essay van 2000 woorden. Dat essay* was facultatief, maar je kreeg wel een certificaat als je het inleverde – en een certificaat waarop staat dat ik in (of in elk geval aan) Oxford gestudeerd heb is natuurlijk een verworvenheid.

deadlineHelaas blijkt dan toch elke keer dat ik gewoon niet de discipline heb om elke week een college te kijken en de teksten te lezen. Ik heb heel oktober, november en de eerste drie weken van december gedacht dat ik toch echt eens moest gaan beginnen, maar ik had daar pas in de eerste week van de Kerstvakantie daadwerkelijk tijd voor, dus toen heb ik in 6 dagen 8 hoorcolleges, inclusief teksten, die ik gebundeld heb in een imposante reader (ik ben zo iemand die denkt dat de verzorgdheid van het materiaal van groot belang is voor de uitvoering van het werk, zodat ik vaak schitterend, maar ongebruikt, studiemateriaal heb), erdoorheen gejast. De deadline van het essay was maandag 4 januari 23.55 (CET, dat heb ik voor de zekerheid nog even gecheckt), maar op maandag 4 januari 8.55, toen ik achter de computer kroop omdat het me toch wel urgent begon te lijken, had ik welgeteld 0 van de 2000 woorden. Ik heb me de hele dag het schompes gewerkt, met twee** onderbrekingen: ik ben naar de gym gegaan (want dat kan ik om de een of andere reden wel inplannen) en ik heb de coördinator 6V gemaild dat ik vind dat ik met mijn eigen studiehouding eigenlijk geen leerlingen zou moeten mogen begeleiden bij hun planning. De Nieuwjaarsreceptie van de Gemeente Leiden is aan mij voorbij gegaan, maar om 20.51 had ik een tekst, een upload en een bevestiging van ontvangst. Ruim binnen de tijd dus – maar ik zou mezelf toch willen stimuleren om het een volgende keer iets minder nerveus aan te snijden. Aan de andere kant: zo werkt het ook…

* Famous last words: ‘2000 woorden? Dat zijn 4 flauwekulletjes, dat moet toch wel lukken in een dag?’

**Nou ok, iets meer: ik heb doorlopende statusupdates en ander gejammer over mijn voortgang op Instagram gezet. Want dat hoort er echt bij.

Rustig aan

Voor degenen die mijn post van maandag hebben gelezen, kan het niet echt een verrassing zijn dat ik mezelf even een beetje rust heb gegund. Dat betekende in eerste instantie afzien van het strakke blogschema waar ik me aan houd (maandag en vrijdag een post, woensdag een lijstje, donderdag een plaatje of een filmpje en zondag is zindag), en vrijdag gewoon helemaal niets schrijven, en zaterdag ook niet, zodat ik pas vandaag, zondag dus, in alle rust kan schrijven. En dan ga ik geeneens antedateren (ja, dat doe ik soms), want het is wat het is. Ik heb er namelijk voor gekozen om een paar dagen een beetje rustig aan te doen. Een van de redenen dat ik zoveel stress had, was dat ik vermoedde dat er een aantal extreem drukke weken aan zitten te komen, maar ik wist niet precies hoe druk, want ik had zo’n enorme mailachterstand dat ik niet in beeld had wat wie wanneer van me wilde. Ik wist zeker dat ik dubbele afspraken had gemaakt, en daar kan ik gewoon niet zo goed tegen, want ik ben doorgaans heel erg trots op mijn agendabeheer. En als je mijn bureau zag, dan was het al gauw duidelijk dat ik het overzicht kwijt was. En mijn laptop ook trouwens. Van het constante besef achter de feiten aan te lopen, ga ik me heel erg opgejaagd voelen, en dan komt er niets meer uit mijn handen. Tijd om even af te remmen dus.

bureauDus vrijdag ben ik naar yogales gegaan, heb ik de mail en de jaarstukken van de gemeente Leiden aangepakt, de uitgaande post gedaan (dat moest heel dringend), en toen heb ik de middag vrij genomen en ben ik bij The Harbour Club in Rotterdam in de schaduw gaan zitten met mijn ebook en een steak tartare (die is daar heel goed, alleen jammer dat je €5,95 voor een broodplankje moet betalen als je liever brood wil dan friet). De middag beëindigde ik met een voortreffelijke gintonix met B bij Ballroom. ’s Avonds heb ik rustig op de bank nagedacht over alles wat ik nog moest doen, en daar een lijstje van gemaakt – als het probleem in beeld is, is het een stuk minder eng, is mijn ervaring. Gisteren heb ik uitgeslapen, toen ging ik naar de gym, en daarna hoefde ik alleen maar mijn floordrobe op te ruimen en naar de stad te gaan om een fietslampje te kopen, te borrelen met M, en schandalig luxe te dineren met M, B en J&P. Vanochtend heb ik maar liefst 4 Pomodoro’s gestoken in het oplossen van het bureauprobleem, zodat ik nu een opgeruimde werkplek heb, wat er weer toe leidt dat ik een aanzienlijke opgeruimder stemming heb. En gelijk weer energie: want ik ben spontaan een stukje gaan hardlopen, en ik bleek 4 kilometer in een half uur te kunnen rennen. Ik denk niet dat Lornah Kiplagat zich bedreigd hoeft te voelen, maar ik was er zelf wel trots op. En de week die me te wachten staat is nu ik alles weer in beeld heb gelijk een stuk minder eng.

rennen

Anders piepen

Herinneren jullie je nog dat ik vorige week zo ontzettend tevreden was met mijn ontspannen maandagen? Ja? Nou, ik ook. Het voelt als een ver en grijs verleden – waar ik slechts 7 dagen geleden een en al rustig, ontspannen en chill met stromende bergbeekjes* in mijn hoofd de maandag gebruikte om te herstellen van de week ervoor en me voor te bereiden op wat komen gaat, piep ik vandaag wel anders: ik heb net genoeg tijd om ten volle te beseffen dat ik helemaal niet genoeg tijd heb. Want alles komt kennelijk neer op de laatste 3 weken van juni en de eerste week van juli. Zo komen donderdag de uitslagen van de eindexamens, de toetsweek komt eraan dus er moet van alles een toets en een herkansing gemaakt worden, deze week worden er twee megatoetsen afgenomen die ook nog nagekeken moeten worden, in de eerste week van juli moet ik elke dag naar school, soms voor een minivergadering, ik heb tutorleerlingen van wie ik op een feestelijke manier afscheid moet nemen, de klassenverdeling is nog steeds niet rond, er komt een afsluitende vergadering met etentje van de Rome-reis, en dan heb ik alleen nog maar de dingen van school opgesomd.

bergbeekjeWant de gemeenteraad laat ook lekker van zich horen: kadernota, perspectiefnota, jaarstukken, morgen een Kennisdag, raadsvergaderingen van 16.00 tot God weet hoe laat, ik heb nog wat cultuurafspraken lopen en we gaan nog een stevig robbertje vergaderen over de bezuinigingen op cultuur. Doe daar nog bij dat ik van Personal Body Plan 4 keer per week naar de gym mag (laten we het maar ‘mogen’ noemen, is beter), dat ik nog 6 lessen heb op een dure yoga-kaart en 3 weken om ze op te maken, dat mijn huis een ongelooflijke bende is, dat ik al weken mijn neurotische financiële Excel-bestand niet heb bijgewerkt, dat ik dit heel snel op mijn laptop moet tikken omdat ik nog maar 6% batterij heb omdat de catbastards WEER mijn kabel hebben doorgeknaagd (hatsaaaaaa €80 verdampt waar je bijstaat) en dan snapt een mens vanzelf wel dat ik de neiging voel om gewoon de boel de boel te laten en weg te lopen. Een paar uur in de bioscoop, of in een museum. Terwijl de kaboutertjes voor me vergaderen, nakijken en opruimen. En mijn lunch preppen voor overmorgen, want dat ben ik vergeten, en daar heb ik nu geen tijd meer voor. Ik moet namelijk de deur uit, om 3 yoga-lessen te geven. Laten we maar hopen dat ik zelf een beetje rustig word van anderen helpen ontspannen.

*De foto is van een stromend bergbeekje op IJsland. Ik ga zo 10 minuten therapeutisch naar dit plaatje kijken.

Overspoeld

Vandaag hoef ik niet zoveel te doen. Ik heb drie afspraken buiten de deur, alledrie gesprekken, waarvan ik er al een achter de rug heb, en vanavond heb ik fractievergadering. Verder hoef ik alleen maar de mail te doen, mijn agenda’s in te vullen en de enorme teringzooi die ik zowel boven als beneden heb aangericht op te ruimen. Dat valt dus allemaal heel erg mee – meestal heb ik het veel drukker op maandag. Maar ik krijg niks uit mijn handen. Althans, ik heb een deel van de bank opgeruimd en ik ben in een auto gestapt die mij naar de eerste afspraak (waar ik aantekeningen heb gemaakt als de nerd die ik ben, maar dat was op de automatische piloot) en weer naar huis heeft vervoerd, maar daar blijft het bij. Ik heb de deur open gedaan voor DHL, die me mijn flauwekulletjes-visitekaartjes heeft gebracht, die echt supermooi zijn, behalve dat de achterkant ondersteboven op de voorkant staat. Nadat ik daar een disproportioneel half uur om heb gehuild, heb ik binnen 10 minuten geregeld dat ik nieuwe krijg, die wel kloppen, en ik hoefde van die aardige Nick van moo.com niet eens te betalen. Dus eigenlijk is er niks aan de hand.

visitekaartjesMaar dat is er natuurlijk wel. Het wordt me gewoon allemaal te veel. Ik wil niet in mijn mail kijken, want die staat vol met mensen die wat van me willen. Ik wil niet in correspondentie met de leerlingen van 4V die hun zaken even slecht bij houden als ik, zodat niemand weet wanneer hun SO is. Ik wil niet die enorme floordrobe die ik heb aangericht opruimen, want dan word ik geconfronteerd met het feit dat ik een jurk die ik een jaar geleden nog vrolijk aantrok van de week met geen mogelijkheid meer dicht kreeg. Ik wil mijn bureau niet opruimen, want daar ligt yoga-huiswerk dat ik moet maken. Ik wil mijn agenda’s niet invullen, want dan is het echt. En ik heb al helemaal geen zin in al die echte dingen die ik deze week moet doen. Ik voel me overspoeld, en ik heb zin om me te verstoppen, en dan pas weer boven water te komen als de kaboutertjes alles voor me gedaan hebben. Want ik wil wel een georganiseerd leven leiden, met een goed ontbijt, een gezonde lunch, een uitgebalanceerde avondmaaltijd en niet duizenden tussendoortjes, en ik wil al mijn afspraken nakomen, en ik wil dat mijn kleren in mijn kast liggen. Ik wil er alleen niks voor doen. Maar ja, ik schijn volwassen te zijn. En overspoeld of niet, dan moet je wel. Jammer is dat.

Just say no

Vorige week woensdag heb ik vol goede bedoelingen een lijstje opgesteld van dingen die ik niet kan, en ik bedenk me nu, terwijl ik mijn agenda voor de komende twee weken in beeld probeer te krijgen, dat er nog een ding is dat ik niet kan, en dat ding kan ik aanzienlijk meer niet dan alle dingen op het lijstje van dingen die ik niet kan (behalve mijn huis opgeruimd houden, want dat kan ik ook echt niet), en dat is nee zeggen. Ik heb de neiging om ja te zeggen op alles wat mensen mij vragen, en dat betreur ik dan regelmatig. Soms is het namelijk ontzettend leuk als iemand denkt dat ik de aangewezen persoon ben om iets te doen, en als me dat dan gevraagd wordt op een moment dat ik wel een egoboost kan gebruiken (dus altijd), zeg ik ja. Zo zag ik net tot mijn schrik dat ik zo’n beetje een hele week had geblokt om Q&A’s te moderaten op het Movies That Matter festival, en dat komt doordat ik het als een enorm compliment heb ervaren dat IDFA vond dat ik zo’n goeie moderator was dat ze mijn gegevens aan een ander festival hebben gegeven. Dat ik mijn reguliere weekactiviteiten al amper voor elkaar krijg in de mij daarvoor toebedeelde 7 dagen is dan ineens geen factor – mensen willen mij, dus ik zeg ja. Of ik kan of niet. Gelukkig bleek net dat ik niet ben ingeroosterd; soms lost een goed probleem zichzelf op. Ik zeg ook weleens ja om een andere verkeerde reden. De mythe dat ik onvervangbaar ben in stand houden bijvoorbeeld – als ik iets niet doe stort alles in elkaar. Dat denk ik dan, of eigenlijk hoop ik dat dan ergens, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Er zijn weinig dingen waarvoor geldt dat ik de eerste ben die ze heeft gedaan, dus andere mensen kunnen ze ook doen. Misschien niet zo goed als ik (ik blijf een arrogant stuk vreten), maar als ik ze niet doe is er geen vergelijkingsmateriaal, dus daar zal niemand achterkomen, en het zou mij een boel moeite schelen.

yesPlichtsbesef is voor mij ook vaak een motivator om ja te zeggen waar ik ergens het liefst ergens een dikke vette nee op zou willen antwoorden. Ik ben raadslid en dat betekent dat ik een van de weinige mensen in de hele afdeling D66 Leiden betaald word voor mijn inspanningen voor de partij. En als er dan een ‘wie gaat er mee spitsflyeren?’-mail komt, dan vind ik dat ik me moet aanmelden – ook al is het dan heel vroeg en heel koud en heb ik een hekel aan mensen lastig vallen met flyers. Het hoort, dus ik doe het, en tussen ons gezegd en gezwegen: ik kan dan ook heel pissig worden op fractiegenoten die kennelijk een andere afweging hebben gemaakt. Wat me ook weleens overkomt is dat ik heel graag nee wil zeggen, omdat ik ergens geen tijd voor of geen zin in heb, maar te lang wacht met nee zeggen en me daarom verplicht voel om alsnog ja te zeggen. Zo ben ik onlangs ternauwernood aan een omvangrijke correctieklus ontsnapt, die me misschien wel leuk leek, maar waarvan ik wist dat hij niet in de agenda ging passen, want ik had zelfs geen tijd om te mailen dat ik het niet ging doen, waardoor ik me zo schuldig voelde dat ik het bijna toch gedaan heb; het is dat M me tegen wist te houden, anders zat ik nu als een bezetene een proefschrift te proofreaden. Een laatste categorie is die van activiteiten waarvan ik weet dat ik ze niet zou moeten willen doen (bijvoorbeeld op grond van energie-overwegingen), maar waartegen ik toch ja zeg, omdat ze zo leuk zijn. En dan maak je wel mooie dingen mee, want een prachtig diner koken voor 2 lieve vrienden is helemaal geen straf. Of het schooldebatteam coördineren – daar heb ik onlangs ja tegen gezegd. Want ik wil het graag. En als ik nou eens leer nee te zeggen tegen de dingen waar ik geen zin in heb, hou ik misschien wel tijd en energie over voor de dingen waar ik ja tegen zeg. Dat zou mooi zijn.

i-wish-i-could