Categorie archief: Televisie

Een zondagje cultuur

Hoewel ik het de laatste tijd voor mijn gevoel heel erg druk heb, wil het soms gebeuren dat ik ineens een dag heb die ik helemaal zelf kan invullen. Tot mijn verbazing was gisteren zo’n dag; dat kwam vooral doordat ik met de beslissing volgend jaar de yoga-opleiding deeltijd te gaan volgen gelijk geen verplichting meer had om workshops bij te wonen, en daarmee kreeg ik een zondag terug. De invulling van die dag diende zich al snel als vanzelf aan: er draaide een film die ik eigenlijk al lang geleden had moeten zien, de Leidse toneelgroep PS Theater had een nieuwe voorstelling, en M was ’s avonds weg, dus ik kon tot laat mijn tijd helemaal zelf invullen. Heerlijk. In het Kijkhuis draaide ’s middags La Dolce Vita, een film die aan mij alleen bekend was door de wereldberoemde scène van Anita Ekberg in de Trevi-Fontein, maar ik had verder werkelijk geen idee waar de film over ging. Datzelfde gold voor S, met wie ik al heel vaak in Rome ben geweest, en die het ook wel een mooie invulling van de zondagmiddag leek om een tijdloze klassieker te zien. Anita was al na 30 minuten in de fontein geweest, en toen moesten we nog 2,5 uur. En dat viel ons beiden zwaar – het blijkt dat je nog zoveel van Rome kan houden, maar een film van 176 minuten in het Italiaans aan het eind van het schooljaar maakt het kennelijk onvermijdelijk dat 2 docenten hier en daar even een klein tukje doen. Ik vermoed dat ik de hele film nog een keer zal moeten zien, maar dan als ik iets fitter ben, want het was volgens mij wel prachtig.

dolcevita

Mijn avondprogramma was uiterst Leids: de nieuwe voorstelling van het PS Theater, Het geloof van Leiden, in de Pieterskerk. Aan deze voorstelling werden bijdragen geleverd door Theatergroep Domino, Dansorkest Date 7-2-7 en een groep jongeren (volgens mij voor een groot deel de leerlingen van het Da Vinci College die vorig jaar meededen aan De hoop van Leiden) – en van de acteurs van het PS Theater natuurlijk. Het was een dynamische, interactieve voorstelling over twee mensen die een pop-up utopie beginnen, waarbij allerlei belangrijke vragen werden gesteld over participatie, de uitvoerbaarheid van sommige plannen en of iedereens bijdrage even wenselijk is, vermengd met een verhaal over nieuwe Adams en Evas (gespeeld door tieners). En er was een kip. De Pieterskerk is natuurlijk een prachtlocatie, maar los daarvan heb ik een aantal indrukwekkende beelden gezien: de pubers die in witte kleren heen en weer renden, het jongetje op de scooter en de outfit van Jonah. Ik vond het een interessant stuk, en ik vind eigenlijk dat iedereen die een mening heeft over politiek en de participatiemaatschappij deze voorstelling zou moeten zien.

ps theaterToen ik thuiskwam, was M er nog niet, dus toen had ik alle tijd om een langlopend project af te ronden. In het kader van het 101 dingen-project wilde ik 26 films zien, die met alle letters van het alfabet beginnen. Het ging in het begin tamelijk snel, en ik was heel blij toen er een nieuwe film over de X-Men uitkwam, maar op een gegeven moment had ik 3 letters die ik maar niet gevuld kreeg: de F, de Q en de U. Dat heb ik me voor dit levensjaar als doel gesteld, en het is gelukt. Ik heb Frozen gezien, the Fault in our stars, en via Netflix vond ik de laatste 2 ontbrekende letters. Vorige week zag ik The Usual suspects (zo’n film die iedereen al heeft gezien, behalve ik), en een handige zoektocht op de Q leverde de film Quartet op, een lieve, gezellige film over een bejaardenhuis voor musici, met alle onderlinge spanningen en toestanden. Quartet zal me niet bijblijven als een van de hoogtepunten van de filmgeschiedenis (het is geen La Dolce Vita), maar aan de andere kant, ik bleef wel wakker. En ik heb een vinkje kunnen zetten, en dat is me ook wat waard. Dat lijstje staat nu op 76 van de 101 voltooid – eens even kijken hoe veel verder ik kan komen.

De foto van het PS Theater komt van de site van de toneelgroep.

Chagrijnig

Ik doe de laatste tijd verwoede pogingen om alles positief te benaderen. Dat schijnt te helpen, want je moet het toch meemaken, dus als je in elk geval doet alsof het leuk is, dan  heb je er tenminste een beetje plezier aan. Dus als het regent terwijl het zo onderhand al bijna juni is en we de kachel nog aan hebben staan, doe ik mijn best om te denken dat al die regen fijn is voor de plantjes. Als ik de bus mis, ga ik niet sneu staan balen bij de bushalte, maar haal ik mijn schouders op en probeer ik het als kans te zien om een stukje te wandelen, zodat ik de tijd die ik heb gekregen kan inzetten om naar de volgende halte te lopen. Dat ik mezelf bijna niet van de bank krijg omdat ik zo’n gigantische spierpijn aan mijn kont heb, heb ik in mijn hoofd al bijna weggeredeneerd naar dat het goed nieuws is dat er resultaat van al dat sporten is. De enorme berg werk die ik nog voor de yoga-opleiding moet doen en waar ik geen zak zin in heb, is in de waan die ik mezelf aanpraat een mooie kans om nog wat bij te leren over dingen waar ik niets over weet. Meestal helpt het, maar ik moet nu constateren dat de hele boel als een kaartenhuis in elkaar flikkert als er iets definitief misgaat.

televisieWant de televisie is stuk, en daar kan ik nou echt geen positieve draai aan geven. Toen ik vanochtend niet wakker kon worden, leek me koffie en Netflix een goed idee, maar dat bleef bij koffie, want de televisie gaf geen sjoege. Althans, wel geluid, maar geen beeld, en ik hou niet zo van radio. Omdat ik dacht dat de tv misschien net zo’n slow starter is als ik, heb ik hem nog wat tijd gegeven, maar ook vanmiddag, hoewel B meekeek en we alle snoertjes eruit gehaald en weer teruggestopt hebben, kon ik van de Sharp LC-26SA1E de tering krijgen. En op dat soort momenten ben ik gelijk helemaal klaar met dat achterlijke positieve gedoe: niet alleen die klote-tv, maar ook dat nare koude weer, het feit dat ik altijd die kut-bus mis, mijn reet die zo ongelooflijk veel pijn doet en die berg stom zweefhuiswerk. Wat een ellende. Hoe kan ik nou een blije draai geven aan het feit dat een niet heel goedkope televisie na 4 jaar mij de middelvinger geeft als ik hem aanzet? Sorry, maar zo positief ben ik niet van aard. Nou is het inderdaad zo dat M en ik prima een nieuwe tv kunnen kopen, en ik ben al in de stad geweest om vooronderzoek te doen, en vanaf zondagmiddag is het allemaal weer opgelost, maar ik ben nu gewoon even chagrijnig.

Once upon a time

Ik ben, in afwachting van andere series, begonnen met Once upon a time kijken. Interessant gegeven, vrouw komt in dorp waar allerlei sprookjesfiguren wonen, die niet meer weten wie ze zijn doordat de evil witch ze betoverd heeft. De vrouw in kwestie is eigenlijk de dochter van Sneeuwwitje en de Prins. Alle moderne verhalen worden afgewisseld met het vertellen van de oorspronkelijke sprookjes. En dan is er ook nog een ooit ter adoptie afgestaan zoontje, met een boek, die alles weet, maar die niemand gelooft. Hij weet wel waarom ze in het dorp is:

once-upon-a-time-happy-endings

Misschien kan ze gewoon een massagesalon openen?

De 10 van woensdag

Ik ben al een beetje met 2015 bezig, in die zin dat ik aan het nadenken ben over mijn goede voornemens (ik voorzie in elk geval 1 belangrijke wijziging ten opzichte van de afgelopen 25 jaar) en dat ik dingen aan het bedenken ben die ik wil gaan doen, lezen, kopen en bekijken. Laat ik eens beginnen met de series die ik wil bekijken.

  1. Dollhouse seizoen 2. Van Joss Whedon, dus belangrijk, en seizoen 1 heb ik lang geleden gekeken. Seizoen 2 is er nooit van gekomen.
  2. Game of Thrones seizoen 4. Komt in februari op dvd uit. Lastig, die niet illegaal downloaden-principes van me.
  3. Mad Men seizoen 4 en 5. Blijft mooi, en ik heb ze al.
  4. Suits seizoen 3. Zit net in Netflix, dus ik zou nu al kunnen beginnen.
  5. House of Cards seizoen 3. Ik geloof eind februari integraal in Netflix.
  6. The Big Bang Theory seizoen 6. Ik heb die gewoon al liggen thuis, maar het komt er maar niet van.
  7. Twin Peaks seizoen 2. Ik weet zeker dat ik seizoen 1 heb gezien, gewoon bij mijn moeder op de bank, ik schat in 1875, maar van seizoen 2 weet ik niets. Misschien moet ik eerst seizoen 1 nog even bekijken.
  8. Downton Abbey. Gewoon seizoen 1, want ik heb er nog nooit naar gekeken. Als ik al dat gedoe van iedereen zo overzie, vermoed ik dat ik iets aan het missen ben.
  9. En in datzelfde kader: Borgen. Ook onontgonnen terrein voor mij, al heb ik geloof ik 20 seizoenen te leen gekregen van een D66-vriendin. Maar laat ik eens met 1 seizoen beginnen.
  10. Ok ok, misschien dan ook een seizoen Sherlock. Of Breaking Bad (na de pilot ben ik afgehaakt).

Kennelijk ga ik 2015 op de bank doorbrengen. Superleuk!

In memoriam

Ik schrok er wel van, dat Rik Mayall maandag is overleden. Ik keek in de jaren ’80 heel graag naar The Young Ones (wat op zich curieus is – ik zag daar laatst weer eens een aflevering van, en het is me volledig ontgaan dat dat zo politiek was), en in de jaren ’90 en sindsdien elke keer als ik een beetje sip was of als het op tv was nog veel enthousiaster naar Blackadder, waar Mayall het geniale karakter Lord Flashheart was. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst recent werk van hem heb gezien, maar ik had daar graag nog de gelegenheid voor gehad. 56 is gewoon te jong.