Categorie archief: Tentoonstelling

#selfiemuseum

Het is niet zo dat ik ben gestopt met musea bezoeken. Of dat ik ben gestopt met museumselfies maken, want dat vind ik, behalve de relatieve rust en de mooie dingen die ik in een museum zo enorm waardeer, natuurlijk altijd leuk om te blijven doen. Maar ik had gewoon andere dingen om over te kletsen. Die heb ik nog steeds, maar laat ik toch maar eens een update plegen. We beginnen in Rome, dus dat was april, en eindigen in Amsterdam. Met nog wat steden ertussen.

Zaal 46: Palazzo Barberini, Rome

museumselfie46

Ik was nog nooit in het Palazzo Barberini geweest. Dat komt doordat iedere docent op onze Rome-reis vaste musea heeft, en ik heb een andere. Maar dit jaar was ik niet ingedeeld als museumdocent, dus ik kon met K mee naar Barberini. Een mooi museum, met een tamelijk overzichtelijke collectie, die nog iets overzichtelijker werd doordat een deel niet toegankelijk was. Maar het belangrijkste schilderij, Judith en Holofernes van Caravaggio, konden we wel zien. En dat kwam goed uit, want ik had nieuwe oorbellen gekocht, en dat zijn de oorbellen die Judith ook draait op dit schilderij.

Zaal 47: ‘Warhol’s World’, Museum Jan van der Togt, Amstelveen
museumselfie47Tijdens een quality time-dagje met M bezochten we dit kleine museum in Amstelveen, niet omdat het museum nou per se op een bucket list of wat voor list dan ook stond, maar omdat er een tentoonstelling over Warhol was. En wij houden allebei heel erg van Warhol. Het was een aardige tentoonstelling, met foto’s en beelden van en door Warhol, met een paar dingen die we echt nog nooit gezien hadden (als je Warhol-fan bent, moet je kunnen omgaan met veel herhaling). Ik sta hier op de foto met een foto van Warhol. Ik weet niet of dit een selfie van hem is, maar het is sowieso wel Warhol om je met Warhol te fotograferen op een tentoonstelling over Warhol.

Zaal 48: ‘De Boeddha’, Museum Volkenkunde, Leiden
museumselfie48Ik was ook al de opening van deze tentoonstelling geweest (the perks of being a bobo), maar  daar was het heel erg druk, en bovendien was ik nogal gepreoccupeerd door de boeddhistische monniken uit Waalwijk en had ik een vergadering, dus ik ben in recordtijd over de tentoonstelling heen gerend. Later ben ik nog een keer teruggegaan om rustig te kunnen kijken.  Ik vond het een prachtige tentoonstelling, heel erg informatief en interessant, en dat mag in het licht van het feit dat weinig mensen zo a-spiritueel zijn als ik een serieus compliment zijn. De tentoonstelling wordt binnenkort verplaatst naar het Tropenmuseum in Amsterdam, dus voor iedereen die wil: het kan nog. En anders is er nog altijd de Boeddha-zaal in Museum Volkenkunde, een van de mooiste plekken in Leiden.

Zaal 49: ‘Rhythm & Roots’, Tropenmuseum, Amsterdam

museumselfie49
Ik was uitgenodigd op de opening van deze tentoonstelling (met als extra lokkertje een optreden van Shirma Rouse), over muziek waarvan de oorsprong in Afrika ligt. En ja, dat geldt voor bijna alle muziek, dus er was genoeg te beleven. Daarom heb ik ook een koptelefoon  op, want je kon luisteren naar allerlei muziek – toch tamelijk onontbeerlijk in een tentoonstelling over muziek, en een mooie manier om te voorkomen dat er enorme herrie is in het museum omdat alles door elkaar gespeeld wordt. Omdat het lastig is jezelf te fotograferen met muziek, heb ik gekozen voor het leren jasje van Elvis. Want dat hing er ook.

Zaal 50: ‘Lichte zeden’, Van Gogh Museum, Amsterdam

museumselfie50Vlak voordat deze tentoonstelling over prostitutie in de schilderkunst op haar einde liep, ben ik nog even snel naar het Van Gogh-museum gegaan, want het onderwerp leek me wel wat. En  dat was het ook, want ik heb genoten van deze tentoonstelling: er waren geïdealiseerde  afbeeldingen van prostituees, maar ook hele realistische, ik zag foto’s, filmpjes, muntjes uit bordelen, en een gigantisch beschilderd bed. Van het schilderij waar ik mee op de foto sta heb ik ook een sjaal gekocht, schitterend, want wie wil er nou niet met een naakte hoer om heur hals lopen? Het schilderij heet ‘Rolla’ en is van Henri Gervex, en Rolla is niet de blote vrouw, maar de man die aan de arm (links) vastzit. Alsof het in dit schilderij ooit om hem is gegaan.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Raad staat voor Leiden

Een paar maanden geleden heb ik een fotoshoot gehad met Hans van Egdom, een Leidse fotograaf, die een serie aan het maken was met gemeenteraadsleden. Vanaf vandaag (tot 30 mei) zijn foto’s uit die reeks te zien in de hal van het stadhuis, wat natuurlijk al heel erg leuk is, maar ik mocht een column voorlezen ter gelegenheid van de tentoonstelling. Dit is die column, met daarbij drie foto’s die op de tentoonstelling te zien zijn. Die zijn dus van Hans.

Ik ben echt een vrouw van woorden. Als ik iets aan iemand duidelijk moet maken, gebruik ik daar het liefste gewoon een heleboel tekst voor: ik begin te praten, of te schrijven, en ik hou pas op als ik het gevoel heb dat ik mijn punt gemaakt heb, dat alle potentiële vragen bij voorbaat beantwoord zijn, en dat mijn gesprekspartner precies doorheeft wat ik wil. En waarom. En hoe. En als dan later blijkt dat het toch niet allemaal over is gekomen, dan begin ik gewoon weer opnieuw – ik ben echt de beroerdste niet. Tijdens de campagne  voor de gemeenteraadsverkiezingen vond ik het ook bijna jammer dat ik aan de voorkant van mijn persoonlijke flyer alleen maar een plaatje en een kekke slogan kon afdrukken, want waarom zou je maar aan een kant van je flyer tekst opnemen als je twee kanten tot je beschikking hebt? Gelukkig kan ik me als D66’er ook in dit opzicht thuis voelen bij mijn partij, want daar is eigenlijk helemaal niemand vies van een praatje. Sinds ik in de gemeenteraad zit, is het me overigens duidelijk geworden dat dat niet per se iets is dat bij D66 hoort: alle politici hebben de neiging om eerder veel dan weinig te zeggen, en we grijpen vaak de kans om dat daadwerkelijk te doen.

frederik-81-EditDaarom was ik, toen ik op Facebook de foto’s zag die Hans van Egdom van Frederik Zevenbergen gemaakt had, gefascineerd door het project ‘Daar sta ik voor. Leidse politici in beeld’. Leidse politici werden uitgedaagd iets uit de stad te zoeken waarbij ze zonder woorden het belangrijkste punt dat ze willen maken letterlijk in beeld brengen, en dan ging het ook nog om iets waar je voor bent, en niet iets waar je boos over bent, of wat je wilt veranderen. Ik wilde ook wel aan dat project meedoen, maar al met al was het helemaal niet zo gemakkelijk om een beeld te vinden bij wat ik te zeggen heb: als raadslid met als enige portefeuille cultuur (en dat is ‘enig’ in iedere zin van het woord overigens) kan je wel voor een museum gaan staan, of voor een schilderij, maar ik wilde meer dan dat. Daar komt nog bij dat ik een lichte vorm van camera-angst heb, dus ik vond het allemaal extra spannend, maar toen ik de foto’s zag die Hans van mij gemaakt had, kon ik me goed vinden in het ‘politieke programma zonder woorden’.

Susannah-7Het is natuurlijk een cliché: a picture says more than a thousand words. En als je per foto die hier tentoongesteld is 1000 woorden rekent, dan kun je, als je ons raadsleden een beetje kent, misschien net het eerste half uur van een raadsvergadering dekken. Maar deze foto’s zeggen meer dan veel van die vergaderpraat. Als je de tentoonstelling overziet, dan kun je echt zien waar we voor staan: we staan voor molens, voor asfalt, voor werk, voor bomen, voor industrieel erfgoed, voor sportvelden, voor leerwerkbedrijven, voor zwembaden, voor de politie, voor de hortus, voor de werelderfgoedlijst, voor nieuwe wijken, voor kleine winkeliers, voor de Kooi en voor de groene ruimte. En ik? Ik sta voor een van de vele ‘Muurgedichten’ in de stad. Behalve breedsprakig ben ik namelijk ook behoorlijk eigenwijs, dus ik heb het voor elkaar gekregen om niet alleen voor toegankelijke cultuur voor iedereen te staan, maar ook voor woorden. Want daar sta ik ook voor.

Susannah-10