Categorie archief: Uncategorized

LIFF

Ik heb er weer een ruime week filmfestivalplezier opzitten. Zo’n filmfestival vind ik echt heerlijk: waar ik het al heel leuk vind om een film in de bioscoop te zien, vind ik het eigenlijk nog prachtiger om in een dag zo veel mogelijk films te bekijken. Deze editie van het Leiden International Film Festival ben ik erin geslaagd om maar liefst 14 films aan het ‘gezien’-lijstje toe te voegen. En dat is 2 meer dan vorig jaar, terwijl ik het nu voor mijn gevoel veel drukker heb – maar wellicht heeft dat juist bijgedragen aan het aantal; het zou goed kunnen dat het vluchtgedrag was. Maar wat een mooie vlucht was dat, want ik heb veel mooie en indrukwekkende films gezien. Het langst zal mij, denk ik, Son of Saul bijblijven: ik kan me niet herinneren dat ik ooit een film heb gezien die ik zo intens deprimerend vond. Maar dat is, gezien het onderwerp van de film (een Jood die in het concentratiekamp werkt en zijn best doet om een jongen, waarvan hij vermoedt dat het zijn zoon is, te begraven), niet zo verrassend – wat ik wel echt verrassend vond was de manier waarop het verhaal in beeld werd gebracht. Ik kan de film van harte aanraden, maar misschien is hij minder geschikt voor op een romantische date… Als ik de films probeer te categoriseren, kan ik een aantal films indelen in de categorie ‘films over mensen’. Het onderwerp van de openingsfilm Steve Jobs is duidelijk, en waar veel mensen de film teleurstellend vonden (M sprak van een ‘melodramatische draak’), vond ik de manier van het verhaal vertellen wel interessant. In plaats van de legendarische keynotes van Jobs werd het half uur voor de presentaties getoond, waarbij het wel zo was dat kennelijk steeds dezelfde 4 mensen langskwamen om de arme man gek te maken. The end of the tour ging over een interviewer die vijf dagen doorbracht met de eigenzinnige schrijver David Foster Wallace, van wie ik ook weleens iets gelezen heb; zoals je zou kunnen verwachten van een film over een interview werd er vooral veel gepraat, maar ik vond het wel een mooie film. Bobby Fischer was het onderwerp van Pawn Sacrifice – ik ben geen schaker (daar ben ik veel te ongeduldig voor), maar dit vond ik wel heel boeiend, zeker omdat er niet echt werd geprobeerd om de raarheid en paranoia van Fischer te minimaliseren.

liff1

Jammer genoeg zitten er elk jaar ook wel een paar films bij die ik teleurstellend heb gevonden. Dit jaar waren dat Louder Than Bombs (om onduidelijke redenen is er alleen een Noorse trailer te vinden – een film waarbij vooral heel weinig werd gepraat met een nukkige tiener, buitengewoon onbevredigend), Mistress America (volgens sommigen zo goed als een film van Woody Allen, maar ik vond hem vooral saai), The Gift (op zich een spannende thriller, maar niet echt bijzonder – het huis waarin zich alles afspeelde was het meest overtuigend) en Results (over een fitnesscoach; veel matig acteerwerk). Er was ook wat historisch drama: Suffragette, over vrouwen die vechten voor het stemrecht, en Carol, de lesbische Brokeback Mountain van de jaren ’50. Bij beide films vermoed ik overigens wel dat er Oscar-nominaties aan de orde zullen zijn, want zowel Carey Mulligan (in de eerste film) als Cate Blanchett en Rooney Mara (in de tweede) acteerden voor alles wat ze waard zijn, en dat is nogal wat. Voor 2 films heb ik geen categorie: in  Cop Car speelde Kevin Bacon een foute sheriff wiens auto gejat wordt door 2 jongetjes die zijn weggelopen en vervolgens verwoede pogingen doet hem terug te krijgen. Best leuk, maar hij heeft niet echt mijn visie op het leven of zelfs op de film veranderd. In Z for Zachariah zijn er nog 3 mensen over na een atoomramp. Ik vond het een mooie, kleine, film, en het is ook een geruststellende gedachte dat juist zulke mooie mensen dit soort ellende overleeft. De laatste categorie is die van de rare films. Prettig raar was Zoom, waarin allerlei verhalen, deels getekend, door elkaar liepen. Bizar raar was The Lobster – ik ging met een licht verstoord gevoel uit de bioscoop weg, en elke keer als ik aan deze film denk, merk ik dat ik mijn wenkbrauwen frons. Maar ik kan met zekerheid zeggen dat ik me de afgelopen 8 dagen prima vermaakt heb – en de slogan van het festival ‘Find out what you are missing’ is in die zin toepasselijk dat ik nu echt weet dat ik in al mijn behoeftes voorzien ben. Volgend jaar ben ik er weer bij.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: het was Leidens Ontzet dit weekend (waarover morgen meer), dus ik heb nogal wat geproefd. Of eerder gewoon gegeten, want subtiele hapjes waren er niet bij. En er waren ook drankjes. Ik heb een bijzondere vermelding van de bananenbol die P voor me kocht op de kermis: een oliebol gevuld met banaan. Eens maar nooit weer.

Horen: ik ben begonnen met het samenstellen van de 101 liedjes-lijst, en ben daarbij blijven hangen in de guilty pleasures. Ik blijk zonder enig probleem ‘Jeanny’ van Falco 12 keer achter elkaar te kunnen luisteren.

Ruiken: ik heb vandaag een pyjama-dag (nou, een fancy loungewear-dag, maar dat is geen officiële term), dus ik heb niet gedoucht. Maar wel even een luchtje opgespoten, in de stijl van Lodewijk XIV, ‘Inner Grace’ van Philosophy. Past prima bij de stemming.

Zien: ik ben op Netflix seizoen 6 van House aan het kijken. Los van het feit dat ik nu de hele tijd denk dat ik een fascinerende ziekte heb, heb ik inmiddels ook het gevoel dat ik best arts zou kunnen worden met al die medische kennis die ik opsteek. Ik denk dat ik seizoen 7 er achteraan ga plakken.

Voelen: heerlijk mellow, na een dagje thuis opruimen en ontspannen. Had ik nodig. Morgen hoef ik alleen nog maar het bureau te doen en dan ben ik helemaal klaar voor de week. En dat is een prettig gevoel.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

Zondag zindag

Even de week evalueren – en omdat ik van categoriseren houd, doe ik het nu op basis van zintuigen!

Proeven: ik ben, sinds ik aan Personal Body Plan begonnen ben, verslaafd aan Quest Bars. Ik ben langzaam het hele assortiment aan het doorwerken, en deze week had ik een nieuw smaakje, de chocolate brownie. Gisteren had ik er een mee naar de yoga-opleiding, zodat ik op de terugweg iets lekkers had. En dat was het.

Horen: deze week niet zoveel nieuws. Er is veel tegen me gepraat, op school, in de gemeenteraad, op de yogaopleiding, overal. Ik zou eigenlijk wel wat minder willen horen.

Ruiken: vanmiddag had ik op de yogaopleiding een gigantische pijn aan mijn hoofd. Ik denk dat het komt doordat ik buiten heb geluncht met koude lucht op mijn nek en toen 2 uur in een stoel heb gezeten voor de anatomieles, maar het was al erg en het werd nog vele malen erger toen de docent van de avondles wierook ging branden. Dat ruik ik normaal graag, maar nu werd ik er echt kotsmisselijk van.

Zien: gisteren was ik ’s avonds alleen thuis, omdat M met een vrind whisky aan het drinken was. Ik heb de hele avond besteed met Netflix – eerst Grace & Frankie uitgekeken, toen begonnen aan New Girl. Dat vind ik aanzienlijk suffer, dus misschien haak ik wel weer af.

Voelen: na een week waarin M en ik ieder 2 pakketten hebben samengesteld om Syrische vluchtelingen in Nederland te verwelkomen, voel ik me vooral dankbaar over het feit dat ik me überhaupt in de luxepositie bevind dat ik degene ben die een pakket samenstelt, en niet degene die het pakket ontvangt.

De zindag is geïnspireerd op de Friday Roundups op de blog van Rosie Molinary, die die weer geïnspireerd heeft op die van Teacher Goes Back to School, die die ook weer op iemand geïnspireerd heeft. Maar op het internet is uiteindelijk niemand origineel.

De 10, oh nee, 39 van woensdag

Nog 3 maanden te gaan voor De Moeder aller Verjaardagen, dus het is tijd voor de laatste update van het 39 dingen lijstje!

  1. Naar Walibi – gedaan. In de zomer al.
  2. 39 boeken lezen – de teller staat op 44.
  3. 10 films zien – gelukt. Ruimschoots: tot nu toe 37. Exclusief documentaires.
  4. Naar 10 musea – gelukt: ik heb er 14 bezocht, en er zijn plannen.
  5. Naar 3 concerten – ik heb er inmiddels 11.
  6. Handstand leren – nope. Nada voortgang, nada handstand. Althans, het is vrijdag 1 keer gelukt, 5 minuten voordat ik omlazerde en mijn arm verziekte. Ik denk dat ik in dat opzicht dus even wat achteruitgang geboekt heb.
  7. 39 kledingstukken weggooien – dat is zeker gelukt, want ik heb 1 vuilniszak met spullen die echt niet eens meer in de sloeberbak konden weggegooid, en daar passen meer dan 25 items in. En ik had er al 14 weggegooid.
  8. 39 kledingstukken weggeven – ik heb 11 kledingstukken daadwerkelijk bij hun nieuwe eigenaressen weten te krijgen. De rest ga ik in de meivakantie distribueren, en dan zijn er ook nog de 3 vuilniszakken die ik in de sloeberbak gedaan heb – dus ik ga hier mezelf hier een vinkje geven.
  9. Macarons maken – gedaan. Op de workshop en daarna ook nog.
  10. Een pedicure – gedaan. Fabelhaft.
  11. Een gezichtsbehandeling ondergaan – twee keer gedaan, maar ik denk dat ik het nog een keer ga doen.
  12. Naar de sauna – gedaan.
  13. Een Thaise massage – nog niet, heel hard nodig. Wel meerdere zalige deep tissue massages.
  14. Prezi beheersen – helemaal niet. Nog steeds weerstand.
  15. Brood bakken – in oktober leek het me een december-dingetje, maar kennelijk niet. Dat moet dus nog.
  16. De schuur spooons-klaar maken – bijna klaar. M moet nog wat dingen doen.
  17. De spooons for 1-app definitief afmaken – nope. Kansloos. Ik dus. Het is een pracht-app.
  18. Q&A’s moderaten bij IDFA – gedaan.
  19. Een pizza bakken op de Big Green Egg en ook opeten – gedaan.
  20. Buikspek maken op de Big Green Egg – nog niet gedaan. Veel te nat om naar buiten te gaan. Ik denk meivakantie.
  21. Bloed geven – nog niet gedaan. Ik heb iemand nodig die met me meegaat. Ga ik zoeken.
  22. Naar Antwerpen – gedaan. Mooi.
  23. Mad Men seizoen 2 en 3 kijken – gedaan.
  24. Ski-les nemen bij Snow World (en dan nog even zien of ik in de Kerstvakantie ga skiën) – niet gedaan. Gaat ook niet gebeuren.
  25. Een sneeuwpop maken – gedaan.
  26. Een boek in het Frans lezen – non.
  27. Een boek in het Duits lezen – nein.
  28. 6 onbekende restaurants proberen – ik heb er inmiddels al 18 geprobeerd.
  29. Een cursus volgen op creatief gebied – ja, 3D-printen en yoga-schrijfweekend.
  30. Een cursus volgen op culinair gebied – zeker: met N een macaron-cursus en op Valentijnsdag een workshop rood vlees.
  31. De studeerkamer opruimen – blijft bij goeie voornemens vooralsnog.
  32. 5 onbekende cocktails drinken – gedaan. 10 stuks. Bij Little V, SIPS Antwerpen, een niet nader te noemen locatie in Rotterdam, de lounge van NHow, ook in 010 en de geheime mezcaleria in Parijs.
  33. Films zien die met F, Q en U beginnen – sinds ik de F heb afgevinkt geen vooruitgang.
  34. Een wandeling maken in de herfst – niet gedaan, en de herfst is voorbij. Mislukt dus.
  35. Twee keer naar de tandarts – gedaan.
  36. 100 yoga-lessen volgen – nog niet, working on it.
  37. Tweede jaar yoga-opleiding halen – working on that too.
  38. Een ding van de awesome-lijst doen – nope. Jammer is dat.
  39. Iets heel leuks organiseren ter gelegenheid van mijn 40ste verjaardag – daar ben ik echt mee bezig. Het wordt prachtig!

Louis

Ik heb er helemaal geen moeite mee dat ik 38 ben. Ik vind eigenlijk dat mijn verjaardag een nationale feestdag moet zijn, en als ik in juli weer jarig ben, is dat wat mij betreft alleen maar leuk. Hoewel veel mensen depressief raken als ze weer een kroonjaar bereiken, ben ik nu al het feest aan het plannen voor als ik 40 word. En als je zo fanatiek bent over je verjaardag, dan is het feit dat je ouder wordt op zich geen probleem – al word ik liever niet boven de 40 geschat, maar dat komt meer doordat het feitelijk onjuist is en doordat ik er dan kennelijk oud (en vermoedelijk afgetrapt) uitzie dan dat ik nou zo’n probleem heb met het getal zelf. Wat ik veel moeilijker te verkroppen vind is dat mijn familie ouder wordt. Mijn ouders zijn inmiddels gepensioneerd, en waar het bij beiden oorspronkelijk een VUT betrof, zijn ze nu gewoon ruim boven de 65 – en dat vind ik een raar gevoel. Toen mijn broertje mij belde om te vertellen dat hij en zijn C een kindje verwachtten, was mijn instinctieve reactie: “Oh jee, een tienerzwangerschap – heb je het ma al verteld?”, maar dat zei meer over mijn perceptie van de werkelijkheid, want ze zijn allebei boven de 30.

20140602-133658-49018828.jpgInmiddels is de baby ook daadwerkelijk geboren, en dat betekent dat ik mijn plannen om een hele gave tante te zijn kon gaan uitvoeren. Als je alleen maar tante bent, heb je wel de lusten en niet de lasten, en ik ben sowieso niet zo moederlijk, dus het is een handige manier om even met een baby te knuffelen en hem na gebruik gewoon weer in te leveren. Dus toog ik naar Maastricht, met een AS Roma-shirt, gekocht in Rome, en een Olli. Mijn broertje is namelijk Feyenoord-supporter, en Olli’s zijn geweldig, dus die keuze was snel gemaakt. Ik kreeg beschuit met muisjes, en ik mocht de kleine Louis Ryo Herman op schoot. Binnen no time was het genre #tanteselfies geboren, gelukkig met toestemming van de trotse vader, en kon ik een uur lang genieten van de kleinheid van het handje dat mijn vinger omklemde en de goorheid van de toch zeer volwassen winden die het gastje al bleek te kunnen laten. En daarna ging ik weer naar huis, met een trots, maar toch licht weemoedig gevoel over het feit dat mijn zo kleine broertje ineens een baan, een eigen huis en een baby heeft.

20140602-133658-49018689.jpg

 

 

De 10 van woensdag

Vandaag is het verkiezingsdag. En ik zou allerlei lijstjes kunnen maken: 10 redenen om op D66 te stemmen, 10 redenen om op #lijst1nummer13 te stemmen, 10 redenen om niet op Leefbaar Leiden te stemmen, noem maar op. Maar ik kies iets anders: 10 dingen die ik ga doen als de verkiezingen voorbij zijn.

  1. Uitslapen. Dat kan ik sowieso al niet zo goed (ik heb bijvoorbeeld niks aan een schoolvakantie van een week, omdat ik pas na 6 dagen langer door kan slapen dan tot half negen ’s ochtends).
  2. Naar de Marcel Wanders-tentoonstelling in het Stedelijk Museum. Begonnen op 1 februari, al sinds januari in de ‘wil ik zien’-lijst, niets aan gedaan.
  3. Het tussenkamertje boven opruimen. Het is een kamertje waar mijn klerenkast in staat, maar nu is het een walk-in closet; overal kleren.
  4. Naar de pedicure. Ik heb nog nooit zo lang gestaan en gelopen als tijdens deze campagne, en mijn voeten waren al niet heel indrukwekkend. Die hebben dus een beetje zorg nodig.
  5. American Hustle zien in de bioscoop. Het lukt me maar niet en nu draait hij bijna nergens meer. Maar het gaat lukken, al moet ik ervoor naar Den Bosch. Of dan eigenlijk niet, maar ik ga mijn uiterste best doen.
  6. Bloed geven. Ik heb nu alle fut die ik heb (en nog wat extra overigens) nodig, maar ik vind het nu toch echt wel tijd om de A+ die ik heb te delen.
  7. De badkamer schoonmaken met de nog aan te schaffen stoomreiniger (die waar ik vorige week ook al over zeurde). Dat lijkt me ineens een uitermate bevredigende klus.
  8. Acquisitie plegen voor spooons at home. Ik heb wel weer eens zin in een leuke catering-klus. Lekker koken en mensen blij maken met fijn eten.
  9. Meer dan het absolute minimum aan yoga-lessen volgen. Ik moet verplicht twee keer per week naar yoga, maar voordat ik aan de opleiding begon ging ik drie keer per week. Nu haal ik er net aan twee, en ik merk gewoon achteruitgang. En dat vind ik jammer.
  10. Een borrel geven voor iedereen die op een of andere manier heeft bijgedragen aan de #lijst1nummer13-campagne. Of ik nu in de raad kom of niet: de steun, de energie, de stemmen en het enthousiasme waarmee ik me de afgelopen weken omringd heb gezien is wel een flinke schaal bitterballen waard.

En misschien ook wel dit:

drinking