Categorie archief: Vakantie

Kerstvakantie

Ik ben nu op de helft van de Kerstvakantie, en bijna het gehele formele gedeelte is achter de rug. De Kerstdagen hebben we overleefd, meer dan dat, want ze waren heerlijk, en ik heb het zelfs al voor elkaar gekregen om 2 dagen yoga-workshop te doen – dat is niet eenvoudig, want dit soort workshops zijn tamelijk intensief, ook voor mensen die regelmatig yoga bedrijven. En zo’n mens ben ik de laatste tijd niet geweest, want ik heb in december welgeteld 1 yogales gedaan, en in november welgeteld 0. Maar er komt in 2017 een examen aan, en dat examen wil ik heel graag halen, en dan schijn je ook daadwerkelijk aan het werk te moeten. Een normaal mens zou beginnen met een paar rustige lesjes, maar die tellen niet als inhaaldagen voor de opleiding (want daar heb ik natuurlijk ook stevig zitten verzaken), en ik kan me niet herinneren wanneer ik mezelf voor het laatst als een normaal mens heb omschreven. Gisteren moesten M en ik onze koffer inpakken en alles klaarzetten, want we gaan morgen op vakantie, en hoewel we normaal gewoon op de dag van vertrek alles in een koffer pleuren, waren onze vrienden J&D zo aardig om onze spullen mee te nemen, zodat wij met alleen handbagage zouden hoeven reizen. We gaan namelijk op onze eens in de twee jaarlijkse vakantie met vrienden, waarbij zij skiën en M en ik koken, lezen en oliebollen bakken.

Voor dat oliebollen bakken was wat coördinatie nodig, want oliebollen bak en eet je op Oudejaarsavond, en M en ik vliegen op Oudejaarsavond. Als alles meezit (en laten we eerlijk zijn, de kans dat alles meezit is klein als je gaat vliegen aan het eind van de dag in een drukke periode), komen we rond 19.00 aan in het huisje, en dan is het technisch gezien niet eens mogelijk om oliebollen klaar te hebben als het middernacht slaat, los van het feit dat M, want hij is de oliebollenbakker, misschien ook helemaal geen zin heeft om oliebollen te bakken na een reisdag. Wij hadden dus al mentaal afscheid genomen van de oliebollen, maar een deel van de vrienden was hierdoor zo teleurgesteld dat we uiteindelijk een boel oliebollenspullen hebben meegegeven met J&P, zodat M tijdens het Nieuwjaarsconcert alsnog aan het bakken kan slaan. Zo zorgen we er toch nog een beetje voor dat de tradities worden nageleefd, en dat is ook wat waard. De andere huisjestradities worden ook nageleefd, want er is een megafles Bailey’s ingepakt, wat whisky, wat gin, ok, zelfs wat tonic, ik bereid me voor op een week zwaar eten koken voor 6 mensen die de hele dag op de piste hebben gestaan en 2 mensen die in elk geval elke dag een stukje willen wandelen (ik hoef ook niet per se moddervet thuis te komen), mijn e-reader staat vol met boeken, en ik heb zin om te schrijven. Kortom, dat wordt een succes!

sprs.me

Toen ik mijn sprs.me vakantie boekte, had ik vooral veel zin om een weekend in mijn eentje weg te gaan. Het was de 2016-versie van het grote masturdating-weekend van 2015, dat ik in Zwolle besteed heb, waarbij het de bedoeling was dat ik een paar dagen in een leuke stad zou zijn, met mijn laptop en ereader in een hotel, zodat ik nieuwe dingen kon zien en doen, en als ik daarmee klaar was, kon gaan lezen en schrijven. En bijslapen. En lekkere dingen kon gaan eten. Het maakte me eigenlijk niet zo heel veel uit waar ik heen zou gaan, merkte ik ook in de aanloop naar het weekend. Ik kon op de website zien hoe het weer zou worden, 14 tot 16 graden met meer dan een kans op regen, waardoor ik wist dat ik niet naar Scandinavië zou gaan en het vermoeden had dat ik ergens in Zuid-Europa zou zitten. M en ik dachten lang dat het Bratislava zou worden, mijn leerlingen dachten Mosul, maar dat bleek geen van beide waar: toen ik vrijdagochtend heel erg vroeg op Schiphol aankwam en mijn code in de site invoerde, werd mijn reisbestemming onthuld.

sprsme

Malaga dus. M en ik zijn jaren geleden al eens in Malaga geweest, maar gelukkig kon ik me er weinig van herinneren. Dat kwam doordat het toen het begin- en eindpunt van een reis door Zuid-Spanje was en al die steden in mijn herinnering een beetje zijn samengevloeid, dus het was voor mij helemaal niet erg om nog een keer die kant op te gaan. Het eerste wat ik gedaan heb, nadat ik was ingecheckt, was een emmer koffie halen bij Starbucks en eens even stevig onderzoek doen naar wat ik allemaal in Malaga zou kunnen doen. En M laten weten waar ik heenging, want dat had ik hem beloofd. De vlucht heb ik slapend doorgebracht (dat is een speciale vaardigheid van mij, ik kan tegenwoordig tijdens het opstijgen al in slaap vallen), dus toen ik rond 10.00 het vliegveld verliet kon ik redelijk fit de bus naar het centrum betreden. Met de gps op mijn telefoon vond ik gemakkelijk een prettig café vol hipsterontbijtpotentieel, en daarna ging ik even mijn koffer dumpen in het hotel. Het was een prima hotel, met een eenvoudig kamertje, waar alles instond wat ik nodig had: een fijn bed, een bureau, prima WiFi, en een badkamer. Toen ben ik de stad gaan verkennen. Er waren 2 dingen die bezwaarlijk waren: het regende en het was Black Friday, waardoor het enorm druk was met natte mensen, maar goed, ik was er ook en ik was ook nat, dus dan mag je niet klagen. Ik ben naar de overdekte markt gelopen om naar de kraampjes te kijken en visjes te eten, toen ben ik weer gaan wandelen naar de pier, waar ik het Centre Pompidou bekeken heb, toen ging ik weer terug de stad in, waar ik een glaasje Pedro Ximenez heb gedronken en churros heb gegeten, en toen was ik zozeer nat en koud en moe dat ik in het hotel ben gaan douchen en de rest van de avond heb doorgebracht in mijn pyjama.

sprsme2

Ik ben dag 2 begonnen met een rondje hardlopen. Ik heb verder geen spectaculaire tijd neergezet, maar hardlopen in het buitenland is best een handige manier om sightseeing in de regen te combineren met sporten, want je verplaatst je sneller tussen de verschillende items door. Ik ben verder langs de zee gerend dan ik op de eerste dag was geweest, vooral omdat ik me afvroeg waar M en ik destijds hadden gegeten. Malaga is sinds wij er geweest zijn namelijk zo gepimpt dat het allemaal anders is, en het soort restaurant waar wij toen aten zie je bijna niet meer. Volgens mij is er nu een hitsige boulevard waar toen shabby restaurantjes zaten. Na het rennen was ik nog net op tijd voor het ontbijt bij het café tegenover het hotel. Daarna heb ik de middag besteed aan door de stad wandelen, nog steeds in de regen, en eten: eerst paella bij El Pimpi, een prachtige ouderwets restaurant, toen thee en matcha-taart bij La Teteria. Tussendoor bezocht ik het Picasso-museum, want dat hadden M en ik destijds overgeslagen; ik vond het een mooi museum, met een prettig overzichtelijke collectie. De Romeinse muurtjes in de kelder waren een onverwachte bonus. Na een paar uurtjes op de kamer ben ik weer de stad ingegaan om te eten, dit keer bij Los Gatos, waar ik jamón, croquettas en gestoofde varkenswang bestelde. Het mooiste aan dit restaurant was hoe ongelooflijk druk het was – ik stond samengeperst tussen anderen aan de bar te eten, het leek wel of ze niemand wegstuurden, ook al was er geen plek. Ik vond het al met al wel een mooi authentieke ervaring. Na het eten was ik zo moe en vol dat ik bijna meteen ben gaan slapen. Want daar was de reis natuurlijk ook voor.

sprsme3

Op dag 3, de laatste dag, regende het ook. Desondanks ben ik na het ontbijt verder gegaan met het project ‘Malaga-bekijken’: ik bezocht het Romeinse theater, want dat was tamelijk onvermijdelijk, en de Alcazaba, een mooie oude Moorse vesting op een heuvel, zodat ik ook nog eens een mooi uitzicht over de stad bleek te hebben. Daarna bleek de cathedraal, waar op vrijdag en zaterdag nog stevig entree werd geheven, op de Dag des Heren gewoon gratis, dus die heb ik ook nog even bezichtigd en geluisterd naar de enthousiast zingende non, die de hele tijd hetzelfde vers vals herhaalde. En omdat ik voor de zoveelste keer natgeregend was, vond ik het wel weer tijd voor taart. Ik had nog nooit red velvet taart gegeten, dus dat heb ik gedaan, en ik dronk daar een cafe bombon bij, want daar had ik iemand op de eerste dag over horen praten. Het is een soort koffie verkeerd, maar dan met gecondenseerde melk, en dat is best lekker. En best zoet overigens. Ik ben nog een klein beetje verder gaan wandelen, en toen was het tijd om op zoek te gaan naar de bus naar het vliegveld. Daar was ik ruim op tijd om even rustig naar alle winkels te kijken, temeer daar de vlucht stevig vertraagd was. Uiteindelijk was ik rond 01.00 thuis, net op tijd om nog even snel met M bij te kletsen, zodat ik de week met een minimaal slaaptekort kon beginnen.

sprsme4

Ik heb echt een heel mooi weekend in Malaga gehad. Ik vond het een prachtige stad, en ik heb veel gezien, gedaan en lekker gegeten. Kortom, bijna geen klachten. Er waren 2 dingen waar ik iets minder gelukkig over was, namelijk de terugreis, vanwege de vertraging en het feit dat ik mijn kekke handbagagekoffertje ineens toch moest inchecken (omdat iedereen met kekke handbagagekoffertjes reisde), waardoor ik bijna de laatste reguliere trein naar Leiden heb gemist, en de regen. Het regende namelijk eigenlijk gewoon het hele weekend non-stop, maar daar kon sprs.me niks aan doen, want het enige wat zij deden was mij in een koude maand naar een potentieel warm land sturen – dat het potentieel warme land dan vooral nat is is niet te voorzien. De vertraging lag ook buiten hun macht. Ik ben eigenlijk heel erg enthousiast over sprs.me, en ik zou het iedereen aanraden.* Sterker nog, ik ben mijn volgende al aan het plannen, dit keer samen met M. Want een gedeelde ervaring is ook wel weer eens leuk om op te doen.

* Als je een sprs.me wilt boeken, mail me dan even. Als ik je een uitnodiging stuur, krijg je €20 korting, en ik overigens ook. Win-win dus.

Pedicure

Dat mijn lichaam zich op allerlei manieren ontwikkeld heeft sinds ik een jaar of 6 was en het me allemaal niks kon schelen, is inmiddels wel ruim gedocumenteerd. Maar dat er een ding is aan mijn lijf dat ik, onafhankelijk van of ik dik ben of dun of iets ertussenin, sowieso het allerlelijkst vind heeft misschien minder aandacht gekregen. Toch is er een zo’n ding. Of eigenlijk zijn het er 2, want mijn voeten vind ik zo verschrikkelijk afschuwelijk dat ik meestal doe alsof ze niet bestaan. Nou is het op zich ook wel zo dat ik alle voeten lelijk vind – blote voeten in Birkenstocks doen mij aan lappen vlees in een etalage denken, en hoewel ik best van vlees houd, hoef ik dat niet permanent on display te zien. Maar mijn eigen voeten vind ik nog net iets lelijker dan de meeste. Ik koop mooie schoenen om ze in te verstoppen, maar daar blijft het dan ook bij. Maar juist door die schoenen hebben ze het best zwaar. Sinds mijn 16de draag ik eigenlijk altijd hoge hakken, met als gevolg dat mijn grote teen naar binnen is gaan staan, en mijn kleine teen zo’n beetje onder de teen ernaast (de ringteen?) is verdwenen, waarbij het dan ook nog de vraag is waar de nagel is gebleven. Hardlopen heeft mijn voeten natuurlijk ook niet veel goed gedaan, en het feit dat ik tijdens de krachttraining regelmatig een schijf van 25 kilo op mijn teen laat vallen ook niet. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik maar liefst 3 zwarte nagels. Omdat mijn voeten de laatste tijd zo hard voor me gewerkt hebben leek het me wel een mooi plan om een pedicure te boeken – en dan niet een bij een aardige mevrouw thuis, maar bij een fancy salon.

pedicure1

Na lang vergelijkend warenonderzoek (nou ok, het was een tip van iemand op Instagram die ik geweldig vind) heb ik gekozen voor de Soap Treatment Store in Amsterdam. Omdat mijn voeten zo treurig waren had ik een ‘medi pedi’ aangevraagd, maar dat scheen niet nodig; als ik gewoon de lange reguliere pedicure zou nemen, was dat vast goed. Ik werd ontvangen met een heerlijk kopje thee, en toen zou het echt beginnen. Ik geneerde me een beetje om mijn schoenen uit te doen en mijn voeten aan het arme kind bij wie mijn behandeling in de agenda was verschenen te tonen – het is toch een beetje alsof je na 25 jaar promiscue leven naar een SOA-kliniek gaat – maar goed, het is haar vak, dacht ik, dus ze zal wel iets gewend zijn. Zonder blikken of blozen ging ze aan de slag, en terwijl ik naar Sex And The City 2 keek (dat was geen eigen keuze, hij werd op een enorm scherm tegenover me geprojecteerd; ik heb die film al een keer gezien, en dat vond ik eigenlijk al een keer te veel), probeerde zij nog wat van mijn voeten te maken. Dat lukte wonderwel, en ik heb me zelfs laten overtuigen om mijn teennagels te laten lakken. Normaal vind ik dat een belediging voor nagellak, maar zij zei dat ze met donkergrijze nagellak die 3 zwarte nagels kon wegwerken en dat leek me dan wel een mooi experiment. Het werd ook nog een portie verplicht onthaasten, want de nagellak bleek 45 minuten te moeten drogen voordat ik mijn schoenen weer aan kon trekken. Al met al dus een prima besteding van een vakantiemiddagje en mijn voeten zien er stukken beter uit. Ik zie mezelf voorlopig nog geen open schoenen dragen, maar dat hoeft ook niet – ik kan nu tenminste naar beneden kijken zonder me te schamen, en dat icoon wat waard.

pedicure2

Nog een week

Ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar iedere onderwijsperiode lijkt wel net een week te lang voor mij. Als vandaag de herfstvakantie zou zijn begonnen, was er niks aan de hand geweest: dan had ik gevonden dat ik de afgelopen weken best hard gewerkt had, maar dat dat nu was afgelopen en dat ik een weekje kon uitrusten voordat ik weer aan de slag zou gaan.  Want daar zijn volgens mij vakanties in het onderwijs voor – je werkt eigenlijk structureel net iets teveel, en die overuren neem je in een keer op, op een moment dat de schoolleiding, de regio, het Ministerie van Onderwijs of een andere duistere kracht besluit dat het tijd is om ervoor te zorgen dat de docenten pas op de plaats maken en weer normaal worden. En dan kan je na een week uitrusten (thuis of in het buitenland), je achterstallige klussen doen (hallo BTW-aangifte en rommelig bureau), de contacten met je vrienden weer aantrekken (voorzover die vrienden niet inmiddels al zijn afgehaakt omdat ze geen zin hebben hun relatie met jou te laten bepalen door de schoolvakanties) en plannen maken voor de komende periode (plannen maken houdt nooit op natuurlijk). Dat doe ik dan ook, niet eens met frisse tegenzin, maar met het gevoel dat ik de batterij had opgeladen voordat het Duracell-konijntje (ik ben in deze vergelijking zowel de batterij-oplader als het konijn, excuses daarvoor) niet zozeer was gestopt met trommelen, als wel gewoon omgelazerd.

duracell1

Maar doordat ik deze week nog helemaal geen vakantie heb, voel ik me heel anders. De periode van de zomervakantie tot de herfstvakantie valt me overigens altijd al het zwaarst, volgens mij omdat de zomervakantie zo lang was, zodat ik minder makkelijk in het gareel val, maar het maakt niet zoveel uit waar het door komt; het is zo. En dan komt er nog bij dat ik mezelf overtraind had, met alle gevolgen van dien. Ik heb nu meer tijd voor andere dingen omdat ik op het moment geen krachttraining doe, maar ik heb geen zak energie, dus aan die tijd heb ik niet zo veel. In de gemeenteraad staat voor deze week een voor mijn portefeuille extreem belangrijk punt op de agenda, en daarmee ook een gigantisch lange vergadering, het heeft school behaagd een voor alle docenten verplichte studiemiddag op donderdag in te plannen, waardoor ik een bonusdag naar school mag (om te vergaderen, joechei), en aan het eind van deze week loop ik dus eindelijk die halve marathon waar ik al tijden voor train. Enerzijds schikt dat helemaal niet, omdat ik zo weinig fut heb, anderzijds dwingt het me om juist deze week extra goed voor mezelf te zorgen, zodat ik er zondag misschien niet klaar voor ben, maar wel zo klaar mogelijk. Dus op mijn to do-list voor deze week staat ‘Op tijd naar bed, elke dag een smoothie, geen rotzooi eten, GEEN ALCOHOL’, en dat alles is sowieso wel verstandig, want ik vermoed dat ik het anders helemaal niet zou redden. Ik mag nog 2 keer een klein beetje rennen, en verder moet ik me rustig houden. Op zich een mooie voorbereiding voor de vakantie. Ik kan niet wachten!

duracell 2

Daar gaan we weer

Ik kan het niet langer ontkennen: de zomervakantie is voorbij. De zomer niet, heb ik de indruk, want zoals altijd wordt er een hittegolf aangekondigd voor de eerste dag waarop ik weer aan het werk ga, maar ik zal me moeten neerleggen bij de harde realiteit dat het, in elk geval voor mij, voorlopig even gedaan is met het nietsdoen. Ik ben op 31 juli teruggekeerd uit Noorwegen, waar M en ik hebben genoten van een heerlijke vakantie, 2900 kilometer hebben gereden met een enorme Toyota Auris stationwagon (Auris betekent kennelijk ‘gigantische unit’ in het Japans), gegeten hebben van de meest uitgebreide ontbijtbuffetten, en hebben gekeken naar fjorden, watervallen en sneeuw. Oh ja, en een inblikmuseum bezocht. En een rockmuseum. Ik had de stellige intentie om zodra ik terug was weer te gaan bloggen, maar het wilde maar niet lukken. Ik had geen inspiratie, geen zin om achter de laptop te gaan zitten en geen verplichting om met allerlei teksten over de brug te komen, dus ik ben keurig 3 weken achter elkaar ingelogd om de datum in de ‘ik ben weer terug op…’-tekst nog een weekje op te schuiven. Vorige week begon het al een stuk meer op een normaal leven te lijken, omdat ik me had aangemeld voor de Zomerschool Klassieke Talen aan de VU. Drie dagen lang om half 7 op is een mooie voorbereiding op het jaar, zeker als dat betekent dat ik, naast hernieuwde wekkerdiscipline, ook al bijna alle examenteksten heb gelezen. En met mijn nieuwe pennen heb kunnen schrijven.

cursusMaar vandaag begon het natuurlijk echt. De docenten in mijn regio, ik geloof dat het ‘midden’ is, mochten zich vandaag weer melden. Op sommige scholen werd ook gelijk met de leerlingen aan de slag gegaan, maar die van ons hebben nog een dagje respijt – terwijl wij achtereenvolgens mochten genieten van de programma-onderdelen koffiedrinken en bijkletsen over de vakantie (vind ik vreselijk, ik heb helemaal geen zin om over mijn vakantie te vertellen, laat staan een uitgebreid verhaal te horen over de vakantie van een ander), een Algemene PersoneelsVergadering (altijd mooi, zoals ik me weet te ergeren aan het woord ‘personeel’ als dat op mij van toepassing is), een lezing van de YoungWorks over ruimte bieden voor de talenten van leerlingen (zou ik cynisch over kunnen doen, maar ik vond het eigenlijk wel mooi), een lunch aangeboden door de school (in het kader van ‘wen er maar niet aan, de volgende keer dat je geen eigen zompig pakketje brood uit je tas hoeft te eten is de Kerstlunch’), een sectievergadering (we zijn inmiddels met 6 dames en 1 heer, die allemaal wel ergens iets van vinden, dus dat duurt even) en een vergadering voor alle tutoren (waarbij de eerste collega die boos wegliep en met deuren smeet zich alweer aandiende). Tussendoor heb ik planners gemaakt en me voorbereid op de activiteiten van dinsdag en woensdag: 2 dagen lang een workshop ‘ontspannen’ geven aan leerlingen van de 6de klas. Al met al geen rustige dag, maar ik voelde me gelijk weer aan alle kanten geïnspireerd. Ook om te bloggen. Ik ben er weer!

school

Out of office

Ik ben er even niet. Na een aantal halfslachtige pogingen om allerlei blogs klaar te zetten zodat er content bleef verschijnen tijdens mijn vakantie heb ik nu besloten mezelf even 3 weken vrij te  geven, zodat ik daarna vol inspiratie en verhalen aan de slag kan gaan. Als je me mist: je kan me volgen op Instagram (@susannaahhh), Snapchat (@susannaahhh) of Twitter (ook @susannaahhh, maar daar doe ik iets minder mee). Of je gaat gewoon alles met terugwerkende kracht op deze blog lezen. Maar als je denkt dat je beter tot 22 augustus lekker een boek kan lezen, dan geef ik je groot gelijk. Ik zie je binnenkort weer!

minionsstrand

Hippieshit

Ik ben nog steeds op Kreta. Het is inmiddels de laatste dag, morgen vlieg ik terug, net op tijd om het laatste stukje zondvloed mee te pakken in Nederland geloof ik, maar tot die tijd geniet ik van ontzettend warm weer, heerlijk koele airco, tijd om te lezen, schrijven en na te denken, en natuurlijk de eerdergenoemde vegetarische maaltijden en yogalessen. Ik schreef gisteren al dat ik heel erg kan genieten van yoga, maar wat moeite heb met al het gedoe eromheen, en juist met dat gedoe zie ik me deze week erg geconfronteerd. Zo was er maandagavond een happening op het strand, met vuur en liedjes, vanwege de volle maan en de zonnewende, dinsdagochtend en vanmorgen vroeg een vroege ochtendmeditatie, zijn we gisteren om 6 uur vertrokken om op een enge uitstekende rots te zitten en naar de zonsopgang te kijken en was er gisteravond mantra’s zingen. En dat alles dus zonder vlees, vis en alcohol. Ik heb de neiging om op het moment dat ik het vage hippieshit vind af te haken, mijn telefoon te pakken en online te gaan shoppen, maar ja, aan de andere kant: ik kies ervoor om naar een yoga-retreat te gaan, dus waarom zou ik niet meedoen? Nou kon ik op zich wel een paar redenen verzinnen om niet mee te doen, maar ergens had ik toch het vermoeden dat ik me meer zou vermaken als ik me gewoon een beetje open zou stellen voor wat nieuwe ervaringen, in plaats van de hele tijd een chagrijnig cynisch aspiritueel wijf te gaan zitten zijn.

maan

Dus ik ging mee naar het strand. Ik heb een beetje gelachen omdat al die mannen met baarden maar zonder shirt om een open vuur heen mij nogal deden denken aan Lord of the Flies, maar ik heb wel de volle maan op spectaculaire wijze achter de bergen vandaan zien komen en lekker op het strand liggen kletsen met aardige mensen terwijl een uiterst getalenteerde Schotse mooie liedjes zong. En ik meldde me 2 keer voor de ochtendmeditatie, toevallig steeds nadat ik was gaan hardlopen, dus stijf van de adrenaline. Niet dat ik daardoor beter of slechter kon mediteren dan anders, want ik kan gewoon niet stilzitten en ik heb rust in mijn geest noch mijn donder, maar ik was er toch mooi wel en ik heb na 5 minuten onsuccesvol met mijn ogen dicht 15 minuten met mijn ogen open gezeten. Met uitzicht op zee. Gisteren was het inderdaad achterlijk vroeg, en de zon ging ook wel op als ik op het resort in een hangmat was gaan liggen, maar het was op de enge, uitstekende rots wel heel erg mooi. Ik wist helemaal niet dat een opgaande zon eruit ziet als een kindertekening van de zon (met van die halve cirkels). Alleen dat mantra’s zingen – daaraan heb ik niet meegedaan*. Maar ik ben er wel bij blijven zitten en ik heb op een afstandje in mijn boek gelezen. Van de taverna hier vlakbij, waar ik ongetwijfeld een gintonix had kunnen drinken en vlees had kunnen eten, maak ik geen gebruik. Want met de anderen meedoen levert me hier best wel veel mooie ervaringen op, zelfs zonder het spirituele aspect te voelen. Soms is meedoen belangrijker.

zon* Voor mijn gevoel pretendeer je dan iets te geloven wat ik niet geloof. Het is niet ‘gewoon een liedje’, zeker niet voor de mensen die het oprecht zingen, en ik ben tegen religieus toerisme. Je kan niet meeliften op de rite als je niet in de god gelooft. Daarom vier ik geen Carnaval. Kerst is zo commercieel, dat heeft toch niks meer met Jezus te maken, dus dat is anders voor mij.

De 10 van woensdag

Ik heb alweer 2 en een halve dag van de 2 weken voorjaarsvakantie waar ik me al zo lang op verheug achter de rug, en ik heb het gevoel dat ik even een lijstje moet maken van dingen die ik deze vakantie wil gaan doen, want anders treedt straks het zalige nietsdoen voorgoed in, en dan gebeurt er helemaal niks. En een vakantie verkwanselen: zo ben ik niet. Daarom nu de 10 dingen die ik in de voorjaarsvakantie zeker wil gaan doen.

  1. Mijn verschillende websites samenvoegen in een grote mooie persoonlijke website.
  2. Een bikini kopen voor mijn vakantie op Kreta in juni en de nieuwe periode Personal Body Plan, want die begint maandag, en ik wil per periode op iedere progressiefoto hetzelfde aan.
  3. 2 keer naar de film. Omdat het leuk is.
  4. Asperges steken op Aspergehof Noordam met M, F en A. Zaterdag. En dan is A ook jarig, dus dat wordt een mooie feestdag.
  5. Lekker veel lezen en schrijven. Creativiteit met woorden, zowel de mijne als die van anderen, is toch eigenlijk het mooiste wat er is.
  6. Mijn la met accessoires (sjaals, riemen, mutsen, handschoenen) uitzoeken en er een forse KonMari overheen gooien.
  7. Naar de Andy Warhol-tentoonstelling in Museum Jan van der Togt in Amstelveen. Ik ken dat hele museum niet, dus ik ben wel benieuwd.
  8. De anatomie-toets voor de yoga-opleiding maken. Deadline is zondag, misschien moet ik maar eens in actie komen.
  9. Verjaardagscadeaus regelen voor mijn broertje, zijn vriendin en B, die onverwacht in de buurt van zijn verjaardag weer in het land is, dus dan moet ik wel in actie komen.
  10. Mijn iPhone fixen, want die valt de hele tijd uit, en dat is best irritant. Dat betekent dat ik hem eerst via de laptop moet proberen te herstellen, en als dat niet lukt, zal ik in discussie moeten met T-Mobile. Wat een feest. Ik verheug me er nu al op.

Kerstvakantie

Het is eindelijk weer Kerstvakantie. Dat is mijn lievelingsvakantie: ik vind alle vakanties fijn als er niet gewerkt hoeft te worden (en laat dat nou net de definitie van vakantie zijn), maar deze vakantie bevat Kerstmis, dubbel geweldig want ik mag cadeaus krijgen en voor iedereen die mij dier is kopen, en Oud en Nieuw, een avond gezellig met vrienden en oliebollen, gevolgd door een pyjamadag met Weense walsen en schansspringen. Dat zijn de vaste elementen, maar ik heb ook wat extra onderdelen ingepland. Om te beginnen hebben we een weekend Maastricht, we slapen in een nieuw hotel, dineren bij een restaurant dat M en ik nog niet kennen, en voor het eerst in tijden eten we turkey bij mijn moeder, met mijn broertje en zijn gezin. Ik heb een excursie naar 020 met M en F & A, nog voor mijn verjaardag, met cultuur en lekker eten en drinken. We gaan op eerste Kerstdag ook uit eten: ik heb alle menu’s van de restaurants in Leiden vergeleken en ik vond het aanbod van Dartel het mooiste, dus daar zal ik in mijn nog nader te bepalen feestoutfit zijn. En er staat nog een uitje op de rol, want we gaan naar Groningen, om de Bowie-tentoonstelling te bezoeken en te slapen in een hotel waar M en ik warme herinneringen aan hebben. Ik zou mezelf niet zijn als ik niet ook nog allerlei dingen van mezelf moest: bovenaan het lijstje staat de yogafilosofiecursus die ik cadeau heb gekregen, want als ik een certificaat van Oxford University wil (en laten we eerlijk zijn, daar was het me natuurlijk om te doen), moet ik uiterlijk 4 januari mijn essay inleveren. En dan moet ik nog opruimen, heb ik een cateringclus en ik wil graag veel boeken lezen en naar de gym gaan. Ik hoef me niet te vervelen.

kerstmarktVandaag ben ik vast begonnen om mezelf in de Kerstsfeer te brengen. Ik heb een yogales gegeven, wat op zich niet heel Christmas is, maar de Kerstbrunch voor yoga-dames die erop volgde was dat natuurlijk wel. In de gym draaiden ze sfeervolle muziek (Last Christmas van Wham! met een dikke vette beat eronder), dus dat hielp een boel. Maar het bezoek met N aan de Kerstmarkt in de binnenstad van Leiden was wat ik nodig had om de knop definitief op Kerstmis te zetten: als je een uurtje rondloopt tussen de kraampjes met allerlei artikelen die bij uitstek in december passen (schapenvellen, Hello Fresh-boxen, snijplanken, je kent het wel), met een paar pauzes voor warme chocolademelk, broodjes worst en soep, dan voel je je vanzelf een soort Kerstfee. En dan hebben we ook nog een ijsbaan, waar het prima toeven is, zelfs voor mensen die niet schaatsen. Vanavond ga ik alle cadeaus die ik gekocht heb inpakken, en dan ben ik helemaal klaar voor de Kerstvakantie. Vol met plannen, maar met genoeg ruimte om te lanterfanten. Zo zie ik het graag.

Herfstvakantie

Ik heb hem weer gehaald, de herfstvakantie. Dat is elk jaar een uitdaging voor alle docenten: je komt ontspannen uit de zomervakantie, vol goede voornemens, want je gaat je niet gek laten maken en je gaat rustig aan doen, voldoende rust nemen en veel ontspanning zoeken, en voordat je het weet loop je weer als een kip zonder kop met een nakijkachterstand stijf van de irritatie om helemaal niets door de school te razen op zoek naar een kopieerapparaat dat nog vrij is en toner heeft. Althans, dat overkomt mij elk jaar. En dan heb ik van die leuke onderwijsvrienden op Twitter die me erop wijzen dat het nog een zomervakantie duurt tot de herfstvakantie; nou, leuke onderwijsvrienden, ik kan jullie zeggen: die zes weken duurden aanzienlijk korter dan de zes weken die ik net achter de rug heb. Er gebeurden dan wel wat onverwachte dingen, waardoor het drukker werd dan voorzien, want collega N had een ongeluk en haar klassen moesten overgenomen worden, wat mij 2 heel leuke groepen Grieks heeft opgeleverd, maar ja, dat doe je nou eenmaal niet onvoorbereid. Althans, ik niet. Ik heb daardoor overigens wel veel geleerd over Tomyris, de badass queen of Kazachstan, en collega N heeft het zwaarder dan ik, maar als ik meer had willen werken, dan had ik wel een ruimere aanstelling.

herfstvakantie1Maar goed, nu is het allemaal voorbij. Althans, de lessen: in mijn tas zitten 4 mappen met toetsen, die ik zou kunnen nakijken, na de vakantie begint de oudercursus Klassieke Cultuur, die ik nog moet voorbereiden, en ik mag een workshop ‘praten met pubers’ geven, waarvan ik vermoed dat ik die beter zal moeten voorbereiden dan mijn gemiddelde puber-gesprek. Maar ik behoud me het recht voor om alleen het broodnodige te doen. Sterker nog, voor het eerst in mijn leven als docent ga ik voor deze vakantie geen to do-list maken. Ik ga gewoon doen waar ik zin in heb, op het moment dat ik er zin in heb, en niet omdat het moet van een lijstje. Want ik ben zo georganiseerd dat ik er zelf een beetje moe van word, wat ook blijkt uit het feit dat ik dingen vergeet, omdat ik geen zin heb om me door al die systeempjes te laten leiden. Dus ik neem niet alleen vakantie van school, maar ook van mezelf. Afgelopen weekend heb ik er namelijk erg van genoten om gewoon met lekkere sokken aan op de bank te zitten en te lezen. Ik heb boeken zat en de kachel brandt gezellig, en als ik de spullen op de herfsttafel (M en ik zijn kinderen van de jaren ’70, dus we leggen elk jaar allerlei natuurzooi op de bijzettafel) opzij schuif, is er net ruimte voor mijn cappuccino. En als ik op enig moment zin krijg om dingen te gaan doen, dan doe ik dat lekker. Want het is mijn vakantie, dus mijn feestje. Ik heb er nu al zin in.

herfstvakantie2