Categorie archief: Verjaardag

Slapen buiten de deur – nhow Rotterdam

Ik houd heel erg van hotels. Geen idee hoe het komt, maar het is zo: van de receptie tot het doorgaans witte beddengoed, van de mini-bar waar ik nooit iets uit neem tot het ontbijtbuffet dat ik helemaal leegeet, en van de kussens tot de kleine flesjes wasmaterialen in de badkamer. Heerlijk. En omdat ik ieder excuus aangrijp om in een hotel te gaan slapen, kan ik mijn ervaringen mooi hier kwijt. Vandaag aflevering 2: nhow Rotterdam in 010.

Waarom? Net als het vorige hotelbezoek maakte de overnachting bij nhow deel uit van de grote verjaardagstour van 2015: nadat M en ik in Maastricht wakker werden, zijn we op pad gegaan naar Rotterdam, omdat we daar gingen dineren en ik daar een mooi feest had gepland. Omdat we in stijl wilden reizen, hadden we overigens een upgrade naar de eerste klasse genomen. Dit hotel had een aantal zeer aantrekkelijke kanten: het was zowel dicht bij het restaurant (Las Palmas) als bij de cocktailbar, het ligt op de Kop van Zuid (zo’n beetje het enige deel van Rotterdam waar M vrijwillig komt) en het is een prachtgebouw van Rem Koolhaas, dus dat wilden we wel een keer van binnen zien.

rotterdamEerste indrukken Als je voor de Rotterdam staat (want zo heet het gebouw), ben je al gauw onder de indruk van hoe groot het is, en hoe hoog, en hoe nieuw, en hoe indrukwekkend. Er staan nogal wat flinke units op de Kop van Zuid, maar deze is het grootst. Ik was al eerder binnen geweest, voor meerdere bezoeken aan de cocktailbar op de 7de verdieping, en een keer om helemaal tot de 44ste verdieping te gaan, dus ik wist de weg. De ontvangst bij de receptie was hoogst vriendelijk, al was de late checkout die ik had gereserveerd niet doorgekomen – gelukkig kon het alsnog. In de lobby was een winkeltje ingericht met Rotterdams design (bijvoorbeeld boeken over de bouw van het hotel en tassen van Susan Bijl).

NHOW3De kamer Ik had een sunrise kamer gereserveerd, waarbij de gedachte was dat we met onze late checkout optimaal konden genieten van het uitzicht. Dat bleek tegen te vallen; ik had er geen rekening mee gehouden dat M, een doorgewinterde Ajacied, een vrij uitzicht zou hebben over de Kuip, en daar niet echt gelukkig van zou worden. Het gordijn ging dus tamelijk snel dicht. In de kamer stond een bed, een enorme spiegelende televisie, een comfortabele grijze fauteuil met een grappig kaartje over roken, een bureau met een mooi boek erop en een kast, die op zich heel handig was, want alles zat erin (tot en met een Nespresso-apparaat en een waterkoker), maar eerst kregen we hem niet open en later kregen we hem niet dicht – misschien iets teveel design en iets te weinig pragmatiek. Kan gebeuren.
NHOW2Het bed 
Ook dit bed was groot en wit, met een boel kussens, maar dat was alleen maar fijn. Het was ook echt een tweepersoonsbed, dus niet eens met het vermoeden van een naad, en het lag ook erg lekker. De televisie stond recht tegenover het bed, zodat we mooi nog even op bed konden liggen en naar de Tour de France konden kijken – dat was op zich dan weer lastig, want het meubel waarin en waarachter de tv was ingebouwd was zo glanzend dat ik vooral mezelf heb gezien, met hier en daar een wielrenner. Maar dat had niets met het comfort van het bed te maken; daarover was ik heel gelukkig.

NHOW1

De sanitaire voorzieningen De badkamer was min of meer in de kamer, dus je moest elkaar eigenlijk wel goed kennen om samen in deze kamer te kunnen slapen. Dat je vanuit het bed recht de douche in kon kijken was niet zo heel erg, maar er was ook weinig privacy op het toilet. Ik vond de badkamer overigens wel heel fraai: we hadden een prettige regendouche en een miljard handdoeken. We waren ook ruim voorzien van producten – er was een scheerset, shampoo, crèmespoeling, body lotion, zeep, een scrubhandschoen, een nagelset en een tandenborsteltje met een mini-tube tandpasta. We hebben voor het eerst niks meegenomen overigens, maar dat kwam doordat M niets wilde hebben waar ‘Rotterdam’ op stond.
NHOW4Het ontbijtbuffet 
Het ontbijt werd geserveerd in een ruimte achter de mij zo geliefde cocktailbar. Ik was alleen (M vond het een beetje stom dat we moesten opstaan om te ontbijten terwijl we een late checkout hadden, dus die bleef lekker liggen), maar dat was ook wel fijn, want dan kon ik veel eten zonder dat iemand het zag. Het was een goed ontbijtbuffet, met alle klassieke dingen en een paar bijzonderheden: churro’s en pannenkoekjes, en een aantal gebak-achtigen. Andere gasten hadden koffie of thee, maar dat is mij niet aangeboden; op een gegeven moment ben ik het gaan vragen aan de gastvrouw, die me in eerste instantie aankeek alsof ik haar een onzedig voorstel had gedaan, maar me wel koffie bracht.

NHOW6

Unique selling points Het gebouw zelf is natuurlijk echt een USP, de locatie en het uitzicht ook, de mensen achter de balie waren heel aardig, de mogelijkheid tot late checkout.

Nog iets te zeuren? Dat ik dus met moeite koffie kreeg bij het ontbijt, dat ik mezelf zag in de televisie en dat de kast niet dicht ging. En voor M was er iets te veel Rotterdam-verheerlijking, maar dat hoort erbij, lijkt me, dus dat is niet echt een bezwaar.

Wil je terug? Als ik ooit weer in Rotterdam zou moeten slapen, zou ik het zeker overwegen – de kamer was zeer betaalbaar en de locatie was dus handig. Maar aan de andere kant: 400 meter ligt Hotel New York, en daar slapen is misschien net iets sfeervoller.

Verjaardag

Nadat ik er zo gigantisch naartoe heb opgebouwd, kan ik haast niet anders dan nog een laatste beetje aandacht besteden aan mijn 40ste verjaardag. Het was namelijk prachtig, en dan zou ik wel heel erg stom zijn als ik 3 mooie dagen (want het waren er inderdaad 3) niet als inspiratie zou gebruiken om over te schrijven – ter informatie aan de lezer, en voor mij als vehikel om nog een keer na te genieten. Op 14 juli reisden M en ik af naar Maastricht, waar ik een kamer had gereserveerd in het Kruisherenhotel (stond op de awesome-lijst, en ik zal er volgende week een review over schrijven) en een tafel bij Beluga Loves You (want daar hadden we, sinds het niet meer Beluga is, nog niet gegeten). Bovendien hadden we afgesproken met mijn moeder, mijn broertje, zijn vriendin en hun Louis, voor drankjes en cadeau-overdracht, en wilde M nog naar de Boss-store om overhemden* te kopen.  En dat hebben we allemaal gedaan. Het hotel was echt heel erg mooi, Maastricht is dat altijd, de overhemden waren er, het drankje was feestelijk, de cadeaus prachtig (een armband die Eva Schreuder voor me gemaakt heeft van mijn moeder en geld voor fancy lenzen voor mijn telefoon van mijn broertje en zijn vriendin) en de eerste van 2 feestjurken was een groot succes. Het diner bij Beluga was ook zalig: we hadden 8 gangen inclusief wijn, waarvan in elk geval de oester met het komkommerijs ons nog lang zal bijblijven.

belugaLichtelijk aangeschoten (en dan rond ik af naar beneden) bereikten M en ik net op tijd het Amorsplein, wat natuurlijk een prachtige plek is om 40 te worden. In het hotel kreeg ik van M de armband die ik al jaren wil hebben (een armband die ook een soort heupflacon is, zodat ik altijd gin bij me kan hebben), en een fles gin en een trechter, zodat het geschenk meteen ingezet kon worden. De volgende ochtend bleek ik voor het slapen gaan al mijn make-up te hebben verwijderd, dus ik was al gelijk onder de indruk van de hoeveelheid succesful adulting waar ik op mijn relatief oude dag toe in staat blijk te zijn. Na het ontbijtbuffet checkten we uit en gingen we koffie drinken met mijn moeder, die mij ook op de dag zelve nog even wilde feliciteren – en wie ben ik om dat tegen te houden? Daarna namen we de trein naar Rotterdam. Nou is het zo dat M is getogen in Rotterdam, maar geboren in Amsterdam, en hij gaat met enorm veel tegenzin naar 010, dus ik had gepoogd het leed een beetje te verzachten door hem een treinreis in de 1e klasse aan te bieden; dat werkte op zich, maar toen we aankwamen in het hotel dat ik had geboekt, NHOW (wordt ook nog gereviewd), bleek ik ook een kamer met uitzicht op de Kuip te hebben gereserveerd, dus daarmee was iedere mellow die de reis had bewerkstelligd bij mijn lievelingsAjacied verdwenen. Gelukkig was er wel een grote televisie, zodat M naar de Tour kon kijken terwijl ik me in feestjurk nummer 2 hees.

feestjurken

Ik had een tafel gereserveerd bij Las Palmas voor M, B en mijzelve, omdat ik daar heel graag eet en omdat het 30 meter van het hotel verwijderd ligt, zodat we even een goede bodem konden leggen voor het grote feest. Iedereen moest van mij de Bouchot-mosselen eten, en daarna had ik Bouillabaisse, M geit en B sukade. En daarna gingen we naar de geheime cocktailbar – een geheim dat ik nu met 30 vrienden heb gedeeld, want ze gingen speciaal voor mij open en maakten allerlei prachtige cocktails, waaronder mijn absolute favoriet, de Blood & Sand. Iedereen was in opperbeste stemming en ik heb wederom prachtige cadeaus gekregen: van cadeaubonnen voor Spring Wellness, via uitnodigingen om naar een vette actiefilm te gaan, een Japans restaurant te bezoeken of om waterpijp te gaan roken, met een détour naar een string, sieraden en een Blade-Runnerparaplu, tot nog 4 prachtige flessen gin. Mijn vrienden kennen me heel goed. Bij de geheime cocktailbar mag overigens niet gefotografeerd worden, sterker nog, de mobiele telefoons moeten uit, maar een van de dienstdoende Tom Cruises heeft een foto gemaakt waarop een deel van het gezelschap met lange rietjes de punch-kom leegdrinkt. En volledig conform mijn superpower van onzichtbaarheid als er foto’s gemaakt worden staat mijn gezicht er niet op – maar die glimmende tiet in het midden is van mij.

feestje

Het is M en mij kennelijk gelukt onszelf en de cadeaus de Erasmus-brug over te slepen, maar toen ik in het hotel wakker werd bleek ik toch maar tot 50% succesful adulting in staat, want al mijn make-up zat er nog keurig op. M was niet te porren om wakker te worden voor het ontbijtbuffet, want we hadden een late check-out, dus daar wilde hij optimaal van profiteren door zich nog even uitgebreid om te draaien en het gordijn dicht te laten (want dan hoefde hij de Kuip niet te zien), dus ik ben in mijn eentje gaan ontbijten. Maar dat was eigenlijk wel prima, want dan kon ik bij de koffie nog even rustig nadenken over alle feestelijkheden waar ik van had genoten. En dat waren er nogal wat – ik kijk met heel erg veel plezier terug op mijn driedaagse verjaardag, en hoewel ik nog wel een week bezig ben het gewicht dat ik erbij heb gekregen er weer af te sporten, was het het allemaal waard.  En 41 is vast wel ergens een kroonjaar, toch? Ik hoop het, want jarig zijn blijft het leukste wat er is!

koffie*M is, net als ik overigens (als alle merken behalve de 4 die ik altijd koop zouden stoppen te bestaan zou het mij waarschijnlijk niet opvallen), tamelijk merkvast: jasjes en overhemden van Boss, spijkerbroeken van Levi’s (501, en verder geen ruimte voor fancy toestanden) en sokken en t-shirts van de Hema.