Categorie archief: Voetbal

#14

Het bleef slecht nieuws regenen vorige week. Eerst waren er de aanslagen in Brussel, toen kwam de mededeling dat een glas alcohol per dag helemaal niet zo gezond was als we dachten en de ellende eindigde met de tamelijk onverwachte mededeling dat Johan Cruijff* was overleden. Ik was op het moment dat het nieuws in de openbaarheid kwam, hoe toepasselijk, in Amsterdam, alwaar ik net in een café naar het schitterende accent van een tweetal inboorlingen zat te luisteren. Ik voelde me vervolgens best verloren, want ik had het het liefst aan die twee mannen verteld, maar dat leek me misschien ook wel een beetje raar, dus ik ben maar gaan sporten en heb 2 PR’s aan Cruijff opgedragen. Want hoewel ik zelf meer een sporter tegen wil en dank ben, kijk ik graag sport – M kijkt sowieso alles wat met voetbal te maken heeft en in de zomer naar de Tour (in elk geval het tourjournaal voor werkende mannen, maar de mooie etappes ook overdag), en dan pik ik nog weleens wat mee. De Olympische Spelen kijk ik ook graag, want dan doet iedereen extra hard zijn best, en als ik rugby en cricket zou snappen zou ik daar ook zeker tijd in steken. Bij het kijken naar sport op de Nederlandse televisie mag ik me ook graag ergeren aan de opgeblazen verwachtingen die er zijn van de Nederlandse sporters – want de commentatoren doen altijd alsof de hele internationale sportgemeenschap 7 kleuren schijt omdat er iemand in een oranje shirt aan het warmlopen is. Volgens mij valt dat meestal heel erg mee. Behalve in het geval van Johan Cruijff, want die was natuurlijk gewoon heel erg goed.

cruijff1

Er was ook veel te waarderen aan Cruijff: allereerst zijn voetbalskills, maar ook de manier waarop hij de jeugd stimuleerde om te sporten, zijn algehele motivationele waarde en natuurlijk zijn aanpak van taal. Iedereen heeft wel een lievelingscitaat; M en ik konden altijd erg genieten van ‘De kortste weg is van A naar B’, en ik heb lang op mijn desktop ‘Zolang je niks hebt bewezen is er natuurlijk altijd een twijfel’ gehad (toen ik mijn proefschrift naar de map ‘Abandoned Projects’ heb verplaatst kon het citaat ook weg). Cruijff was ook zo’n beetje de enige die nog ‘ofschoon’ zei – dat moeten we dus allemaal gaan missen. Gisteren was ik weer in Amsterdam, om naar de film te gaan, dus toen ik langs de Arena liep en de enorme foto van Cruijff zag, bedacht ik me dat ik nog net genoeg tijd had om even naar binnen te lopen en het condoleanceregister te tekenen. Dat was een behoorlijk indrukwekkende ervaring: aan de rand van het voetbalveld stonden meerdere grote foto’s en een verzameling rouwkransen, en op statafels kon je je naam en afscheidsbericht met de bijgeleverde Parkerpennen (sjiek detail) opschrijven. Als iemand die een tijdje heel erg haar best heeft gedaan om als #13 bekend te staan, vond ik het wel mooi om Cruijff ook met zijn nummer aan te spreken. Ik vond het ontroerender dan ik van tevoren had gedacht, maar ja, je neemt ook afscheid van een groot man. Die gaan we missen.

cruijff2

* Ik schrijf dat inderdaad met ij, want zo heet hij, dat hij voor internationale communicatie een y is gaan bezigen begrijp ik, maar ik neem het niet over; ik heb toch geen Engelstalige lezers, want zo die deze blog zouden vinden, kunnen ze alleen de naam van Cruyff lezen. Sorry, old chaps.

AJAX!!!

Omdat ik van origine Engels ben, heb ik een natuurlijke neiging tot hooligan-gedrag. Gelukkig ben ik ook heel netjes opgevoed door een keurige stiff upper lip Britse mother, dus ik kan het meestal onderdrukken, maar als er voetbal op de televisie is, mag ik graag een potje schelden op de scheidsrechter. Of op de spelers van de tegenpartij, als ze iets doen dat me niet zint, of als ze stom haar hebben. Of zelfs op de spelers van het team dat ik steun, om dezelfde redenen. Ik heb op zich niet echt een team dat ik steun overigens, maar ik laat me graag leiden door M, en dus zijn we voor Ajax of de tegenstander van PSV. Verder heb ik nog een zwak voor MVV (wegens opgegroeid in Maastricht) en Arsenal (wegens het prachtboek Fever Pitch van Nick Hornby – en nee, de film kijken voldoet niet, want die is Amerikaans en gaat over een andere sport), en kan M uit nostalgie nog warmlopen voor Excelsior. Live voetbal kijken, in die zin dat ik daadwerkelijk in een stadion zit, doe ik zelden. De laatste keer was AS Roma tegen Juventus, vorig jaar op Rome-reis, en daarvoor Nederland-Engeland (in 2009). Daarvoor kwamen we ook weleens in de Arena, maar ik herinner me daarvan vooral extreme fangirl-gedrag met vriendin J over Daniël de Ridder tijdens Ajax-RKC. Dus toen B (een B van D66, dus we noemen hem voor het gemak ‘andere B’) M en mij aanbood om met hem mee te gaan naar de Arena om Ajax-Excelsior te kijken, leek het me wel weer eens tijd om te gaan.

Ajax1Andere B heeft samen met zijn broer en een vriend drie seizoenskaarten, dus we konden gratis en voor niets plaatsnemen in vak 413, een mooi rustig vak vol eerlijke Amsterdammers (we zagen een man met een extreme gouden ketting met een gigantische Ajax-hanger eraan en een oma in een Ajax-shirt). Er was weinig reden voor hooligan-gedrag tijdens de wedstrijd, want stiekem was hij intens boring. Andere B en M hebben tijdens de wedstrijd doorlopend analyses gemaakt van het spel terwijl ik apathisch voor me uit staarde (lange nacht gehad, met een heel lange dag daarvoor), die neerkwam op het gebrek aan vooruitziend vermogen van Ajax (ze denken maar 1 stap vooruit en geen 3), en de W-vormige verdediging van Excelsior (fancy mannenspeak voor ‘ze gooiden het helemaal potdicht’). Maar volgens mij was Excelsior vooral aan het verdedigen en Ajax vooral aan het rondlopen. Wel vaak op de helft van Excelsior, dus het leek op aanvallen, maar het voelde meer als tijdverdrijf. Het was prachtig weer, dus het dak was open, maar het is er geen seconde af geweest. Ondanks de pogingen om de boel op te zwepen van de naar schatting 47 man in het uitvak, of van die in vak 460, want die zingen toch wel, of van de Brabantse meneer naast ons die in zijn scheldkanonnades een mooie combinatie van ziekte en homohaat wist te maken. Aan de andere kant: live voetbal is vele malen leuker dan op de televisie, want je bent buiten en de sfeer in een stadion is toch eigenlijk wel heel bijzonder. Zoveel commitment aan hetgeen je te zien krijgt maak je zelden mee in de schouwburg.Ajax3