Categorie archief: Vrienden

Kerstvakantie

Ik ben nu op de helft van de Kerstvakantie, en bijna het gehele formele gedeelte is achter de rug. De Kerstdagen hebben we overleefd, meer dan dat, want ze waren heerlijk, en ik heb het zelfs al voor elkaar gekregen om 2 dagen yoga-workshop te doen – dat is niet eenvoudig, want dit soort workshops zijn tamelijk intensief, ook voor mensen die regelmatig yoga bedrijven. En zo’n mens ben ik de laatste tijd niet geweest, want ik heb in december welgeteld 1 yogales gedaan, en in november welgeteld 0. Maar er komt in 2017 een examen aan, en dat examen wil ik heel graag halen, en dan schijn je ook daadwerkelijk aan het werk te moeten. Een normaal mens zou beginnen met een paar rustige lesjes, maar die tellen niet als inhaaldagen voor de opleiding (want daar heb ik natuurlijk ook stevig zitten verzaken), en ik kan me niet herinneren wanneer ik mezelf voor het laatst als een normaal mens heb omschreven. Gisteren moesten M en ik onze koffer inpakken en alles klaarzetten, want we gaan morgen op vakantie, en hoewel we normaal gewoon op de dag van vertrek alles in een koffer pleuren, waren onze vrienden J&D zo aardig om onze spullen mee te nemen, zodat wij met alleen handbagage zouden hoeven reizen. We gaan namelijk op onze eens in de twee jaarlijkse vakantie met vrienden, waarbij zij skiën en M en ik koken, lezen en oliebollen bakken.

Voor dat oliebollen bakken was wat coördinatie nodig, want oliebollen bak en eet je op Oudejaarsavond, en M en ik vliegen op Oudejaarsavond. Als alles meezit (en laten we eerlijk zijn, de kans dat alles meezit is klein als je gaat vliegen aan het eind van de dag in een drukke periode), komen we rond 19.00 aan in het huisje, en dan is het technisch gezien niet eens mogelijk om oliebollen klaar te hebben als het middernacht slaat, los van het feit dat M, want hij is de oliebollenbakker, misschien ook helemaal geen zin heeft om oliebollen te bakken na een reisdag. Wij hadden dus al mentaal afscheid genomen van de oliebollen, maar een deel van de vrienden was hierdoor zo teleurgesteld dat we uiteindelijk een boel oliebollenspullen hebben meegegeven met J&P, zodat M tijdens het Nieuwjaarsconcert alsnog aan het bakken kan slaan. Zo zorgen we er toch nog een beetje voor dat de tradities worden nageleefd, en dat is ook wat waard. De andere huisjestradities worden ook nageleefd, want er is een megafles Bailey’s ingepakt, wat whisky, wat gin, ok, zelfs wat tonic, ik bereid me voor op een week zwaar eten koken voor 6 mensen die de hele dag op de piste hebben gestaan en 2 mensen die in elk geval elke dag een stukje willen wandelen (ik hoef ook niet per se moddervet thuis te komen), mijn e-reader staat vol met boeken, en ik heb zin om te schrijven. Kortom, dat wordt een succes!

Kerstmis

Iedereen heeft wel een vaste invulling van de Kerstdagen. Meestal bezoek je familie, en als je een relatie hebt, bezoek je ook de familie van je partner – daarom is het op zich fijn dat Kerstmis uit 2 dagen bestaat (als je ouders gescheiden zijn wordt het lastig om alles in 2 dagen te persen, maar kinderen uit een gebroken gezin zijn doorgaans zeer bedreven in schipperen, dus dat komt meestal wel goed). M en ik hebben in het eerste jaar dat wij wat met elkaar hadden, en wij zijn van 6 november, dus we zijn voortvarend te werk gegaan met het afbakenen van het territorium, aan onze ouders kenbaar gemaakt dat we slechts 1 van beide dagen beschikbaar zijn voor familie, en dat we de andere dag samen uit eten zouden gaan. Zo ging het jaren goed, maar inmiddels is daar wat verandering in gekomen, omdat mijn familie niet naar Leiden komt met Kerst (ik vermoed in verband met mijn neefje en omdat ze het gedoe vinden), dus als we hen willen zien moeten we daarheen, en de ouders van M brengen meestal de Kerstdagen door in het restaurant van het zusje van M, want zij kan altijd 2 paar extra handen gebruiken. Daarom hebben we een tijdje de Kerstdag waarop we niet samen uit eten gingen doorgebracht met onze zelfgekozen familie, een groep van onze beste vrienden, met wie we een mooi diner bereidden of in een restaurant consumeerden. Hoe dan ook, we brachten de Kerst door met mensen die veel voor ons betekenen.
Omdat ik in december al 2 weekends naar Maastricht was gegaan, had ik weinig zin om voor een turkey nog een keer die kant op te gaan, en de zelfgekozen familie had plannen waarin wij niet voorkwamen, dus M en ik zijn dit jaar de hele Kerst op elkaar aangewezen. En eigenlijk bevalt dat ook heel goed: op Kerstavond hebben we rustig boodschappen gedaan in de stad, zonder de druk van een diner dat je al gepland hebt en dus bepaalde ingrediënten zeker wel moet kopen (waardoor je 3 winkels af moet reizen voordat je een treurige zak rucola hebt weten te bemachtigen), en thuis lekker gegeten en bubbels uit mijn wijnpakket gedronken, gisteren zijn we de dag begonnen om 12.00 met het uitpakken van de cadeautjes (ik heb mooie dingen gescoord) en hadden we ons traditionele diner, dit jaar bij Wielinga, dat zeer smakelijk en gezellig was, en vandaag hebben we uitgeslapen, de Leidse Kerstmarkt bezocht, en een 4 gangen kaasproeverij  met bijpassende wijnen bij Fromagerie Bon beleefd. Alles met zijn tweeën. Misschien is dit niet de meest sociale invulling van Kerst die we ooit hebben meegemaakt, maar wel de invulling waar we dit jaar behoefte aan hebben. En vanavond eten we gewoon turkey met stuffing, want ik blijf een Engelse Kerstfreak.

De halve marathon

Na maanden van training, boeken lezen, kleren kopen, gezond eten, klagen en over bijna niks anders praten en schrijven was het gisteren dan eindelijk zover: de halve marathon die je wist dat zou komen. Of althans, de halve marathon die ik vond dat moest komen, want laten we eerlijk zijn, er waren plenty redenen geweest om het niet te doen. Bijvoorbeeld dat ik overtraind was en iedereen tegen me zei dat ik rust moest houden. Of dat ik van de stoep viel omdat ik zo nodig in het donker moest gaan rennen omdat ik eerst nog even 3 afleveringen Luke Cage wilde kijken en mijn linkerknie onder de schaafwonden zat en mijn rechterknie helemaal dik was. Of dat het op zich helemaal niet nodig is dat ik als 41-jarige ex-dikke een halve marathon loop. Maar ja, het had zich vastgezet in mijn hoofd, en dan moest het gebeuren. Ik had geen extreme ambities met betrekking tot de tijd die ik wilde lopen, maar toen N mij zondagochtend appte met de vraag wanneer ik blij zou zijn over mijn prestatie, kon ik daar op de kennelijk voor mij gebruikelijke wijze antwoord op geven.

halvemarathon1

Ik was schunnig vroeg opgestaan, deels omdat ik zenuwachtig was, en deels omdat ik nog allerlei dingen wilde voorbereiden. Op Instagram bleek het volledig normaal om een foto te plaatsen van alles wat je in je hardlooptas ging doen, gerangschikt op een soort Piet Mondriaan-achtige wijze, en dat vond ik nog tot daar aan toe, maar die foto’s verschenen allemaal een dag van tevoren. En ik had echt werkelijk geen idee, want ik wist nog steeds niet welke van de 2 nieuwe outfits ik aan zou trekken, en ik had niet eens alles in huis. Maar met een dubbele  espresso (de Kazaar van Nespresso – je ziet je hele leven 2 keer aan je voorbijflitsen) achter de kiezen bleek niet alleen mijn stofwisseling, maar ook mijn doelgerichtheid een gigantische jumpstart te hebben ontvangen, want ineens wist ik precies wat ik aan ging trekken en wat er verder nog in mijn tas moest.  Omdat ik altijd heel erg graag op tijd ben, had ik het plan opgevat om om 11 uur van huis te vertrekken, zodat ik alle gelegenheid had om mijn startnummer op te halen en me voor te bereiden op het rennen. En om een muffin voor voor het rennen en een bakje sushi voor erna te kopen, maar dat lukte slechts ten dele, want de AH To Go op de Amsterdam Zuid is in het weekend niet open. Lekker, mensen.

halvemarathon2Gelukkig hoefde ik dit alles niet alleen mee te maken – los van de duizenden mensen die meededen aan de verschillende afstanden, had ik vrienden die mij trackten via de app van de marathon en mij opbeurende appjes stuurden (vooral vooraf en erna, terugappen tijdens het rennen was toch al lastig) en er waren 2 mensen meegekomen: mijn M, die zich had ontworsteld aan een grote hoeveelheid werk om er toch bij zou kunnen zijn, en nog een M, een vriendin van D66 die het geen enkel probleem vond om een hele zondagmiddag vrij te maken om mij een keer langs te zien rennen. Dat was voor mij behalve prettig ook heel handig, want mijn M kan geen foto’s maken, en de andere M wel, dus het probleem van de vastlegging was gelijk opgelost. Toen ik mijn startnummer had opgehaald en ongeveer 30 minuten had staan wachten in vak roze (het pussy-vak), mocht ik eindelijk gaan rennen. Ik had me voorgenomen om niet te hard van start te gaan, dus ik heb me een beetje ingehouden, maar desondanks voelde ik me een gigantische kneus toen ik doorlopend werd ingehaald door mensen die duidelijk zwaarder of ouder waren dan ik. Maar dat kwam al snel goed, want zo rond de 5km, toen ik nog steeds mijn tempo van ongeveer 7 minuten per kilometer volhield, heb ik ze allemaal weer ingehaald.

halvemarathon3

Ik had verwacht dat ik het heel erg moeilijk zou hebben of krijgen, maar eerlijk gezegd viel het wel mee. Het parcours was ook heel slim opgezet; de eerste 10 kilometer waren het saaist, maar dan heb je sowieso nog fut, en vanaf 15 kilometer wordt het echt leuk, want dan loop je door de binnenstad van Amsterdam. Er stonden ontzettend veel mensen langs te weg, die iedereen aanmoedigden door te juichen en te klappen, er waren kindjes die hun hand uitstaken zodat je ze een low five kon geven, op sommige punten waren mensen met borden met grappige teksten (‘Hurry! The Kenians are drinking all the beer’) en de 1600 vrijwilligers zorgden ervoor dat het aan alle kanten goed geregeld was. Een van de hoogtepunten vond ik de 2 mannen die op klapstoeltjes op een veldje onverstaanbare dingen door een megafoon zaten te roepen, onder het genot van ieder een gigantische joint. Mijn naam stond op mijn startnummer, zodat allerlei mensen mij persoonlijk toeriepen, wat ik heel erg prettig vond, en toen ik na 16 kilometer constateerde dat ik in elk geval een PR had gelopen, had ik vernieuwde energie voor het laatste stuk, en die energie werd alleen maar vergroot toen ik de M&Ms bij het Rijksmuseum zag staan. Het stuk door het Vondelpark vond ik extra leuk, want het was het Vondelpark, en toen was ik er al bijna, dus toen heb ik de halve marathon maar uitgerend.

halvemarathon4Na de finish in het Olympisch Stadion (op zich al 21 kilometer rennen waard), vond ik al gauw de M&Ms weer terug, die bloemen voor me hadden gekocht en sushi, dus ik kon toch nog mijn post-run Japanese food consumeren, en na de obligate medailleselfie kon ik constateren dat ik me eigenlijk prima voelde. Er lag een man op de grond voor het stadion, mensen liepen met plastic om om warm te blijven en een jongen in een gouden manteltje zat te kotsen, maar ik had eigenlijk nergens last van. Althans, mijn kont deed pijn en mijn knieën waren moe, dus als ik niet oplette zag ik eruit alsof ik mijn paard verloren was, maar verder was er niks aan de hand. Desondanks heb ik zodra ik thuis was eens even uitgebreid in bad gezeten, want ik had natuurlijk niet voor niets een mooie muscle soak van Molton Brown gekocht, maar ik had nog het meest zin in het etentje dat ik mezelf in het verschiet had gesteld. Oh, en om me aan te melden voor de volgende halve marathon – want zo ben ik dan ook wel weer: mijn tijd was 2.31.59, en hoewel ik daar heel tevreden over ben, zie ik nog wel wat ruimte voor verbetering. In de lente doe ik de halve marathon in Leiden!

Een dagje met vrienden

Ondanks al mijn high-brow culturele uitspattingen vol elitaire en intellectuele avonturen, hou ik stiekem heel erg van pretparken. En dan in het bijzonder van de Efteling – het laatste pretpark dat ik bezocht heb was Walibi (of Six Flags of hoe het nu ook weer heet, ik bedoel het grote park in Flevoland), maar dat viel een beetje tegen. Je loopt daar van achtbaan naar achtbaan, met hier en daar misschien een uitstapje naar een snackbar, en uiteindelijk ben je of misselijk, of klaar. De Efteling is anders: zelfs als je het Sprookjesbos integraal overslaat, krijg je nog heel erg veel storytelling mee, want bij iedere achtbaan wordt een enorm verhaal opgezet. Ik vind zelf de Vliegende Hollander het mooist, omdat je dan door allerlei winkeltjes loopt en uiteindelijk in een boot de straf van een kapitein die is gaan varen ondanks het feit dat het Pasen was en het stormde ontvangt, door eerst snel omhoog te rijden en dan ineens in het daglicht oerend hard naar beneden te knallen, om te eindigen met een grote plons in het water en een rustig vaartochtje, tussen de meerkoeten die het allemaal geen reet kan schelen, terug naar het begin. Dat de meeste bezoekers aan de Efteling zonder aandacht voor het met zorg opgezette verhaal zo snel mogelijk naar de karretjes willen voor die adrenaline-rush van anderhalve minuut (en dan heb ik waarschijnlijk naar boven afgerond, ik time die ritjes niet), boeit me niet: achtbanen zonder verhalen doen me niet zoveel.

efteling-1

Het bezoek aan de Efteling gisteren was met een bonte verzameling oude en nieuwe vrienden: J & P (de constante factoren in mijn pretpark-beleving), B & A en O & P (2 vrienden van A), zodat de verhouding homo – hetero 4:3 was, hetgeen tot gevolg had dat er vooral heel enthousiast werd gekrijst in de achtbanen. Het is sowieso wel interessant om te observeren hoe mensen omgaan met zo’n achtbaan: waar P (die van J) zich van tevoren enorm heeft ingelezen en precies alle informatie over een achtbaan die je zou willen weten en een boel informatie die je niet zou willen weten kan delen, zit B de hele tijd met zijn ogen dicht, heb ik een gigantisch vertrouwen in de technologie, dus ik vind het eigenlijk niet echt eng, maar wel spannend, en zit de P van O van begin tot eind keihard te lachen. Dat laatste vond ik erg aanstekelijk, dus toen we aan het eind van de dag nog een keer in de Baron gingen (een nieuwe achtbaan, waarbij er een uitgebreid verhaal wordt opgezet over kompels die door Witte Wieven beschermd goud proberen te delven, hetgeen tot gevolg heeft dat je een val van 37 meter onder een hoek van 87 graden*, deels onder de grond in allerlei gore damp, maakt, waarna je nog een paar keer in een wokkel over de kop gaat), ben ik bij hem gaan zitten, want lachen is beter dan stressen. Achteraf bleek zondag de laatste echt mooie dag van het jaar, dus ik ben erg blij dat ik op deze manier de zomer uit heb kunnen luiden. En volgend jaar gaan we hopelijk weer!

efteling2

* Dit is dus het soort info dat P heeft. En dat er in 2010 een groep mensen urenlang ondersteboven heeft vastgezeten in de Python. Maar daar luister ik dus niet naar. Het moet wel leuk blijven.

Asperge-safari nieuwe stijl

Aan mijn traditionele jaarlijkse asperge-safari met B is vorig jaar een einde gekomen, omdat de firma Hof gestopt is met asperges produceren, zodat het weinig zin had om naar Ouddorp te rijden om asperges te kopen, want die worden niet meer verkocht. Bovendien heeft B zijn auto verkocht en woont hij op het moment in Zuid-Afrika, en ik heb werkelijk geen idee wanneer het aspergeseizoen in de omgeving van Kaapstad van start gaat, maar hoe dan ook zou het zelfs mij te ver gaan om 10.000 kilometer te reizen om anderhalve kilo asperges te kopen. Maar in ruil voor deze dichte deur ging er ineens een deur open, want ik las dat er in de directe omgeving van Leiden ook asperges verbouwd werden: gewoon op fietsafstand in Woubrugge, bij aspergehof Noordam. Dat is op zich al spannend nieuws, tenminste, als je mij bent, maar er bleek bij Noordam een event op de agenda te staan waar ik nog veel gelukkiger van werd: een open dag. Want asperges kopen is een ding, maar als je daarbij ook nog dingen mag proeven en dingen mag leren zit je op een heel ander niveau. En je mocht zelf asperges steken. Zo’n feest wil je delen, dus ik charterde M en onze vrienden F en A, want die lusten ook asperges.* Bovendien was A jarig, dus we hadden gelijk ook een avondinvulling (asperges eten natuurlijk), en was het weer zo gunstig dat we met de fiets konden gaan. Alle ingrediënten voor een topdag waren dus aanwezig.

asperges1De ontvangst bij Noordam was een beetje onduidelijk, maar uiteindelijk kwamen we terecht in een zaaltje waar nog ongeveer 12 andere aspergeliefhebbers zaten. Hier bleek dat de dochter van F en A, die wat ik voor me zag als een bij voorbaat legendarische excursie een ‘bejaardenuitje’ noemde, gelijk had, want de gemiddelde leeftijd daalde behoorlijk toen wij binnenkwamen. We kregen koffie en hebben vervolgens een epic movie van een half uur over asperges gekeken. Daarna vertelde Guusta ons nog wat meer over het bedrijf, en toen mochten we in een van de twee aspergetenten zelf een paar asperges steken. Dat was minder makkelijk dan ik dacht: je moet een asperge uitgraven en dan met een ingenieuze tool, die vooral lijkt op een kachelpook met een scherp randje, langs de asperge naar beneden, maar niet te dicht erlangs, om hem vervolgens los te snijden. Ik vond dat ik het zelf best goed kon, maar na een paar asperges te hebben gestoken was ik er wel weer klaar mee. Weer zo’n klus waarvan ik blij ben dat anderen het voor me doen. Na het steken kregen we van Guusta nog een glaasje wijn, een aspergesoepje, een glas met aspergesalade en een wrap met zalm en natuurlijk asperges. Toen was het officiële programma afgelopen en konden we asperges kopen voor het avondprogramma. Met een forse kist vol wit goud voorop de fiets van F zijn we door de polder terug gefietst naar Leiden. De asperges waren ook echt lekker, en het gezelschap was prima, dus ik hoop op een nieuwe traditie!

asperges2* Mensen die geen asperges lusten komen sowieso niet in aanmerking voor het predicaat ‘vriend’.

Tradities

Meestal ben ik niet zo’n fan van tradities. Dat komt doordat mensen voor mijn gevoel dingen een traditie noemen als ze geen normale reden kunnen verzinnen als verklaring voor hun gedrag, zodat een beroep doen op het argument ‘we doen het altijd zo dus nu doen we het weer zo’ hun enige optie lijkt te zijn. Ik begrijp het op zich wel, M en ik zetten elk jaar op Sinterklaasavond de kerstboom op, omdat de Sint ons toch overslaat en omdat we dat al jaren doen, zodat we automatisch bij 5 december aan de kerstboom denken, maar het slaat op zich nergens op – we doen het omdat het traditie is, en het is traditie omdat we het doen. Aan de andere kant, soms is het wel een keer leuk om andermans tradities te volgen. Vorig jaar heb ik voor het eerst een poging gewaagd om 3 oktober te vieren als een echte Leidse, maar dit jaar heb ik het allemaal nog wat verder uitgebreid. Waar in 2014 in de rij staan voor mij een onoverkomelijk bezwaar was, heb ik daar in 2015 helemaal geen probleem mee: ik heb zowel in de rij gestaan voor het inschrijven voor haring en wittebrood (en pakte en passant de bonnen voor de hutspotmaaltijd mee) als voor de daadwerkelijke uitreiking van het spul. Het hielp wel dat ik in beide rijen voor de Waag J en P bij me had en in de rij voor de hutspotmaaltijd M, maar los daarvan vond ik het eigenlijk gewoon wel leuk. Tussen de Leienaren staan en Leidse dingen doen op of rond 3 oktober, daar is niks mis mee.

3oktober2Onze traditie om naar de kermis te gaan en in de Pusher Palace geld over de balk te smijten is natuurlijk onaangetast gebleven, net als het traditionele optocht kijken bij vriendin M op de Breestraat (en daar houden de kaarten voor de ere-tribune van de gemeenteraad me van zijn lang zal ze leven niet vanaf). Meestal gaan M en ik ook in het reuzenrad; dit jaar ook, maar het was een nieuwe reuzenrad – achteraf bleek dat het de eerste dag was dat het überhaupt draaide, en als we dat hadden geweten hadden we misschien een dagje gewacht, maar we hoorden het pas toen we eruit kwamen. Dit jaar heb ik op 2 oktober ook een nieuwe attractie getest: de ‘Around the world’, een enorme paal van 65 meter hoog waaromheen zweefkarretjes draaiden. Dat ziet er vanaf de grond heel vredig uit, maar uit ervaring weet ik nu dat het op 65 meter hoogte best hard waait. Samen met P heb ik ook op 3 oktober even de kermis bezocht, want we wilden nog even in de Supermouse, een tamelijk teleurstellende achtbaan, waarin je vooral heen en weer wordt geschud en voor de sensatie volledig afhankelijk bent van de vraag of er een luid gillende nicht naast je zit. Maar sommige mensen zijn zo gezegend dat ze dat mogen meemaken. De optocht was ook weer feestelijk, en traditiegetrouw sprak ik weer de vrienden die ik alleen op 3 oktober spreek. Eigenlijk is het ook wel fijn, een traditie: je hoeft niet echt na te denken over hoe het allemaal moet.

3oktober4De hutspotmaaltijd op de Hooglandsekerkgracht heb ik nu twee keer gedaan, dus dat is al bijna een traditie. Wat mij betreft wordt het haring halen op de ochtend van 3 oktober ook een vaste gewoonte, al vermoed ik dat ik me ook volgend jaar ga verslapen voor het reveille. Dit jaar was ik 5 minuten te laat, en heb ik me toen maar gewoon aangesloten in de haringrij, dat leek me handiger, zeker omdat ik daarna ook nog in de haringschoonmaakrij mocht staan, met J en P dus, en met een heleboel studenten in hun ochtendjas. Kennelijk ook een traditie. Maar iedereen was zo vrolijk en vriendelijk, en iedereen had er zo veel zin in dat het helemaal niet erg was om te moeten wachten. De dames die de haring schoonmaakten bleven lachen, ook al hadden ze voor 8 uur ’s ochtends waarschijnlijk al 200 haringen per persoon de revue zien passeren, niemand deed lelijk als iemand anders voordrong, en het was gewoon eigenlijk heel gezellig. Dat wil ik dus vaker meemaken. Ik hou nog steeds niet zo van hutspot, maar op 2 oktober heb ik het 2 keer gegeten, een keer op de Hooglandsekerkgracht en een keer volkomen overwacht bij fractiegenoot A thuis, die een extreem Leidse gastvrijheid aan de dag legde. Ik heb geen idee welke items ik volgend jaar overneem omdat ik er zin in heb of omdat het traditie is, maar ik heb een mooie 2 en 3 oktober gehad, die als vanouds het brakke gevoel op 4 oktober meer dan waard waren.

3oktober3

Principes

Ik vind mezelf niet per se een extreem geprincipieerd mens. Ik heb wel heel veel regels, die ik voor mezelf opstel, een tijdje fanatiek toepas, laat versloffen en vervolgens gebruik als stok om mezelf mee te slaan: zo had ik een tijdje het systeem dat ik elke dag 20 minuten zou besteden aan het opruimen en/of schoonmaken van mijn huis, iets wat ik precies 8 dagen heb volgehouden, totdat ik het niet meer op kon brengen en niet alleen in de troep zat waarin ik eerder ook al gezeten had, maar dat in de nieuwe situatie deed terwijl ik mezelf erom haatte. Dat soort regels, opgesteld door mijn inner-nazi, draagt zelden bij aan mijn geestelijk welzijn, dus daar kan ik er maar beter zo weinig mogelijk van hebben. Het enige principe dat ik zo zou kunnen noemen is dat ik tussen 1 april en 3 oktober geen panty’s of maillots draag, tenzij ik in de kerk, op een begrafenis of in het Academiegebouw ben – en zelfs daar hou ik me niet altijd aan, want ik ben laatst met blote benen op een begrafenis geweest, maar het was 25 graden en ik kende de overledene niet zo heel goed, dus ik ga me daar niet schuldig om voelen. Ik doe niet aan illegaal downloaden van films en muziek, en ik mijd What’s App waar mogelijk (dus als ik met een iPhonegebruiker contact zoek), maar het enige andere grote principe dat ik heb is dat ik niet wil trouwen. Dat betekent geenszins dat ik niets te maken wil hebben met de bruiloften van anderen. Sterker nog, ik vind het altijd wel gezellig als anderen trouwen, want dan is er een feest dat doorgaans 100% vrolijk is, er zijn mooie jurken en er komt vaak een uitnodiging per post (en ik hou van post).

annetoineDe uitnodiging voor de bruiloft van T en A leverde een uitdaging voor mijn principes op, want ik ben een zeer overtuigd atheïst (niet in de polemische zin, ik geloof gewoon niet in God) en de inzegening van de bruiloft, althans het deel waar het bruidspaar mensen bij wilde hebben, was in de kerk. En dan blijk ik een stuk minder principieel dan M, want die weigert naar de kerk te gaan – ik ben tussen de katholieken opgegroeid en mocht als enig atheïstisch kind in het dorp vaak de voorbeden doen, omdat ik zo mooi kan voorlezen, dus ik zit daar niet zo mee: ik ben aanwezig, maar ik participeer niet. Dus geen gebeden, geen gezang (dat is voor iedereen beter), en geen hostie. Nou was dat laatste niet aan de orde in de remonstrantse dienst die we bijwoonden, en de dominee was een stoere dame die mooi allerlei twijfels aan de orde stelde, dus uiteindelijk was het allemaal heel goed te doen. T en A zijn heel gelukkig met elkaar en dat werd mooi gevierd in deze dienst – al vond ik het vieren tijdens het feest een stuk gezelliger. Daar was M dan weer wel bij, want hij mag dan wel principieel tegen de kerk en tegen het huwelijk zijn, tegen bier maakt hij geen bezwaar. Ik heb dan weer de eerste kerkselfie van mijn leven gemaakt, dus dat is ook wel wat waard, en ik heb, omdat ik toch bezig was, een ander principe laten varen: ik had geen panty aan in de kerk. We zullen zien of ik daar in het hiernamaals problemen mee krijg.

annetoine2