Categorie archief: Winkelen

Smaak van de maand – november

Het is weer het eind van de maand, dus tijd een blog over mijn huidige obsessies, verslavingen, behoeftes, fascinaties, lievelingswinkels en wat dies meer zij. Want bij mij verandert toch alles elke maand. Althans, daar lijkt het soms wel op.

Ik weet dat ik voor mijn eigen neurotische blogschema iets te vroeg ben met de smaak van de maand, maar ik ga vandaag op sprs.me en ik vermoed dat het leuker is als ik daar maandag over schrijf dan als ik dan met de smaak van de maand kom. Dan is het dus beter om het neurotische schema te laten vallen. Dat is misschien sowieso wel een keer verstandig, want na mijn paniekblog van vorige week heb ik moeten constateren dat de smaak van de maand november eigenlijk gewoon de zure smaak van dat je zeker weet dat alles langzaam uit je handen glipt is. En omdat ik me het liefst zou willen verstoppen heb ik op het moment nog meer dan eind oktober behoefte aan gezelligheid en warmte in mijn eigen huis. Gelukkig blijkt dat ook een echte trend, zeker in Engeland (die trends volg ik sowieso liever dan trends in Nederland, want Rens Kroes vind ik verschrikkelijk), want iedereen lijkt daar bezig met ‘hygge’. Dat is een Deens woord dat volgens mij gewoon iets als ‘knusheid’ betekent, maar dat als parapluterm wordt gebruikt voor het leven in Scandinavië en hoe heerlijk dat aan alle kanten is. Er zijn meerdere boeken over geschreven, waarvan ik er op het moment 3 bezit, omdat ik constateer dat lezen over een andere leven een mooie vorm van vluchtgedrag is. Nou weet ik niet of ik zou willen leven als een Noor (ik ben geen minimalist en ik ga ook niet jagen), maar sommige aspecten van die levensstijl spreken me zeer aan. Ik ga denk ik beginnen met een grote trui.

CtG3Kj5WEAEGrn0.jpg

Misschien is dit ook wel de plek om mijn meest recente idiote verslaving te bekennen. Ik ben namelijk geobsedeerd door geurkaarsen. Niet alle geurkaarsen, want van cheap-ass geparfumeerde theelichtjes krijg ik vooral hoofdpijn (en als ik toch bezig ben: die stomme stokjes die uit flessen steken slaan nergens op en maken me daarom altijd chagrijnig), maar de kaarsen van Rituals. Ik kreeg laatst bij aanschaf van veel spullen 2 kaarsen gratis, en die vond ik heel lekker ruiken, dus toen heb ik een klein doosje met 4 kaarsen besteld, die ook allemaal heel lekker ruiken. Omdat ik ook nog eens intens geniet van de decembergeur in douchegel-, thee- en badschuimvorm, ambieer ik ook de geurkaars uit die reeks. Dat alles zou uiterst redelijk zijn, ware het niet dat ik nog geen enkele kaars heb aangestoken. Dus ik koop ze wel, ik ben er ook heel blij mee, ik vind de geuren heerlijk, maar om ze nou aan te steken, ho maar. Zouden geurkaarsen de nieuwe opschrijfboekjes worden? Ik heb ook een la vol onbeschreven opschrijfboekjes, dus wellicht. Maar dan zou dat betekenen dat ik stop met nieuwe opschrijfboekjes te kopen en ik denk eerlijk gezegd dat dat ook niet gaat gebeuren. Dus misschien is het het beste als ik een onbeschreven opschrijfboekje ga inzetten om over mijn geurkaarsen te schrijven.

3876-013876_privatecollectionminigiftset

Heel de wereld (of althans, iedereen die van series houdt, Netflix heeft, een jaar of 10 geleden ook heel veel televisie heeft gekeken en die een vrouw is) is op het moment bezig met de vier nieuwe afleveringen van de Gilmore Girls. Nou heb ik destijds de serie niet gevolgd, al zapte ik niet per se weg als het op tv was, want ik werd een beetje moe van die vrouwen die zo snel praatten (dat doe ik zelf al genoeg), maar iedereen is zo enthousiast over de nieuwe afleveringen dat ik ze ook wil kijken. Maar dat kan pas als ik eerst de oude afleveringen heb gekeken, want los van mijn eigen persoonlijke neuroses waarbij je natuurlijk niet eerst een later toegevoegd seizoen kan kijken als je de rest niet gekeken hebt, vermoed ik dat ik er ook geen ene moer van ga snappen als ik achteraan instap. Gelukkig heeft Netflix ook alle oude afleveringen in de collectie opgenomen, dus ik ben deze week begonnen. 7 seizoenen van ongeveer 20 afleveringen per seizoen kijken om daarna 4 nieuwe afleveringen te kijken. Het lijkt een beetje op mijn Star Wars marathon. Ik hoop maar dat het het waard is. Vooralsnog heb ik vooral de theme song in mijn hoofd.

De 10 van woensdag

Ik ben een enorme Etsy-fan. Ik koop er niet eens zo veel, maar ik vind het gewoon heel erg leuk om dingen op Etsy te zoeken en te bekijken. Er zijn een boel creatieve mensen op de wereld, en sommigen verkopen hun spullen op Etsy. Als ik daar virtueel ga shoppen (dat gaat ongeveer tot dingen in mijn mandje doen en dan niet afrekenen), heb ik natuurlijk favoriete zoekopdrachten. Hier de 10 belangrijkste:

  1. Enamel pins. Er zijn zoveel leuke speldjes te koop, variërend van luiaards tot karakters uit televisieseries die ik niet eens ken, dat ik er nog nooit een heb gekocht. Ik kan gewoon niet kiezen.
  2. Rude notebook. Levert allerlei fascinerende opschrijfboekjes op, met teksten als ‘People I want to punch in the face’ (jammer genoeg geen adresboekje) of ‘My shit list’.
  3. Felt tote bag. Ik vind vilt heel mooi, en er zijn nogal wat lelijke, maar gelukkig ook veel mooie vilten tassen te koop: ik hou van eenvoudige, in felle kleuren, zoals die van deze winkel.
  4. Celapiu. Dat is de naam van een winkel op Etsy,  ze maken heel mooie sjaals en mutsen. Op het moment ook enorm lelijke zwanen en katten voor om je nek, maar dat is hopelijk een fase. Die neverending sleeves zijn schitterend.
  5. Embroidered brooch. Ik zoek hierop omdat ik eigenlijk verslaafd ben aan de speldjes van Macon & Lesquoy, maar die zijn zo duur. Maar ook veel mooier dan die op Etsy – al zit er soms ineens toch iets fraais bij.
  6. Leather MacBook case. Ik heb een nieuwe tas en daar past prima een laptop in, maar dan zou ik het wel mooi vinden als die in een hoes zat die een beetje bij mijn tas past. En de tas is van bruin leer, dus dan doe je dit soort zoekopdrachten.
  7. Oversized bag. Ik hou gewoon van dingen die extreem groot zijn. Zeker tassen. Maar veel van de tassen die je te zien krijgt als je Etsy deze vraag stelt, zijn aan de kleine kant. Gelukkig niet allemaal; deze tassenmaker heeft het wel gesnapt.
  8. Wearable planter. Want een sieraad met een echt plantje erin, dat lijkt me wel wat. Deze zijn het mooist.
  9. Gin gifts. Voor mezelf natuurlijk.
  10. Yoga sweatshirt. Of alle andere sweatshirts. Of t-shirts. Als er maar woorden op staan. Kan ik uren naar kijken.

Smaak van de maand – oktober

Het is weer het eind van elke maand, dus tijd een blog over mijn huidige obsessies, verslavingen, behoeftes, fascinaties, lievelingswinkels en wat dies meer zij. Want bij mij verandert toch alles elke maand. Althans, daar lijkt het soms wel op.

Het wordt langzaam kouder en dan merk ik bij mezelf dat er bij mij toenemende behoefte ontstaat aan warme dingen. Thee, sokken, sjaals, gewoon alles wat je associeert met het knusse van de herfst. Vorig jaar heb ik een teddyberenjas gekocht, maar die was eigenlijk niet zo mooi en is ook nog eens een stuk meer niet zo mooi geworden doordat de vacht is gaan klonteren, dus ik heb een nieuwe gekocht, dit keer langer en ook teddyberenkleurig. Heerlijk. Ik heb deze maand ook 2 paar laarzen gekocht, allebei van Shabbies. Ik wilde namelijk een paar enkellaarsjes, die ik ook heb gescoord, maar toen kreeg ik een folder mee, waarin een paar hoge blauwe laarzen stonden met dikke grijze sokken die erbovenuit kwamen en toen kon ik aan niks anders  meer denken. Bovendien had ik vrijdag een ‘ik werk me de tiefus dus ik koop wat ik wil’-bui (doorgaans het voorland voor grote financiële tekorten, maar goed), dus nu bezit ik de droomlaarzen. Maar nog niet de grijze sokken, die misschien wel beenwarmers zijn. Als iemand ze weet te vinden, houd ik me van harte aanbevolen. Ik ga in elk geval vast met mijn nieuwe laarzen op een muurtje aan het water interessant in de verte staren. En nadenken over mijn bestedingspatroon. Maar niet te lang.

95363_44015_78859_16092016_1623

Omdat ik het niet per se nodig vind dat mijn gehele collecties smaak van de maand alleen maar gaan over allerlei dingen die ik koop, wil ik ook wat aandacht besteden aan Amy Schumer. Ik vind haar dus echt fantastisch. Eerder heb ik Trainwreck gezien, een film die ik vermakelijk maar niet levensveranderend en ook niet eens zo vreselijk hilarisch vond, maar deze maand heb ik een paar keer geluisterd naar een opname van een stand-up show van haar en haar boek The Girl With The Lower Back Tattoo* gelezen, en van beiden heb ik heel erg veel plezier gehad. Ik vind haar behalve grappig ook behoorlijk slim, en dat zijn kwaliteiten die iedereen wat mij betreft nodig heeft. Wat ik heel bijzonder vond was hoe ze schrijft over hoe introvert zij en zo’n beetje haar hele team van mensen die ervoor betaald worden om altijd grappig te zijn in werkelijkheid zijn – dat ze het liefst alleen is en dat ze echt moet herstellen van een periode ‘aan’ hebben gestaan. Herkenbaar. Ook het hoofdstuk over hoe ze stand-up comedian is geworden was een eye-opener: ik had niet echt een idee van hoe dat gaat, maar mijn beeld was wel iets als ‘je schrijft een show en voert hem op en als je goed bent word je beroemd’, maar in haar praktijk was dat echt anders. Blijkt ook hier de 10.000 uren regel te gelden. Jammer eigenlijk.

tonyIn de aanloop naar de halve marathon heb ik ontzettend veel bieten gegeten. In eerste instantie heb ik bietensap gemaakt met de slowjuicer, maar op een gegeven moment ben ik alles met bietjes gaan eten. Bietensalade, bietenspread met feta, bietenburgers, bieten uit de oven. En nu de halve marathon in het verleden ligt, constateer ik dat ik er een verslaving aan bieten aan heb overgehouden. Heerlijk. En op een ander niveau vind ik ook een van de drie nieuwe Limited Edition-repen van Tony Chocolonely heerlijk: de melkchocolade met cola. Klinkt vies, maar smaakt geweldig. De andere twee (witte chocolade met wortel en puur met gember en citroen) heb ik ook getest, maar die deden mij niks. Ik zal dus met het oog op de beperktheid van de voorraad even flink moeten inslaan. Maar er zijn ergere dingen dan chocola kopen, lijkt me. Overigens moet ik per vandaag weer flink gaan lijnen, dus ik denk dat ik wel een maand of zes met een reep zal moeten doen, maar dat zien we dan wel weer. De laatste smaak van de maand is misschien een beetje raar, want dat is rode wijn – op zich natuurlijk helemaal niet zo bijzonder, maar dat drink ik gewoon niet zo vaak. M had laatst een rode merlot van de Hema en die vond ik zo lekker dat ik er zowaar 3 glazen van heb gedronken. En dat zou ik zomaar nog een keer kunnen doen.

* Als je het boek bestelt via deze link krijg ik geld van Bol. Make me rich, people. Please.

De laatste voorbereidingen

Zondag is dus eindelijk de halve marathon. Ik heb er op zich wel zin in, in de eerste plaats natuurlijk omdat ik maanden lang, soms tegen de klippen op, heb getraind om een prestatie neer te zetten waarvan niemand (inclusief ikzelf) ooit van me heeft gevraagd of verwacht dat ik die zou leveren, maar ook, vrees ik, omdat ik er nu wel zo’n beetje klaar mee ben. Want de enige manier waarop ik lijkt te kunnen omgaan met dingen die ik spannend of eng vind, is ervoor zorgen dat mijn leven tijdelijk om niets anders draait, zodat ik in elk geval een soort van controle heb, of in elk geval het gevoel heb dat ik een soort van controle heb, omdat ik in elk geval de hele tijd bepaal wat ik aan het doen ben met betrekking tot het voorbereiden van die 21 kilometer. Zo heb ik het hoofdstuk over je voorbereiden op de wedstrijd uit ‘Live Love Run‘ inmiddels 200 keer gelezen, zodat ik nu elke dag een glaasje versgejuicete (nou ja, vers, ik juice om de 2 dagen) bietensap drink, want als Annemerel zegt dat dat helpt, omdat je dan extra zuurstof opneemt, dan geloof ik dat. Ik sta normaal uiterst cynisch ten aanzien van dit soort dingen (dan kan ik ook wel in God gaan geloven), maar ik ben inmiddels zo zenuwachtig dat ik, als Annemerel zegt dat het helpt om met je onderbroek op je hoofd te gaan slapen, zonder enig bezwaar met een Marlies Dekkers naar keuze op mijn kop in bed zou gaan liggen.

voorbereidingMaar de voorbereiding gaat verder dan een lichte vorm van voedselbijgeloof: zo heb ik inmiddels al 2 nieuwe outfits aangeschaft, want ik kan niet kiezen, ben ik er na een zoektocht van uren in geslaagd om gelsnoepjes te kopen voor onderweg (want zo’n gelletje leegknijpen in mijn mond lijkt me eerder aanleiding om een half uur lang te gaan staan braken in de berm dan om met vernieuwde energie verder te lopen), besloot ik gisteren dat ik er natuurlijk wel fabulous uit wil zien, zodat ik nog even waterproof mascara heb aangeschaft om niet als een zweterige panda de finish over te gaan, en heb ik mezelf getrakteerd op maar liefst 3 nieuwe gadgets voor onderweg. Ik heb een batterypack gekocht voor mijn iPhone, want ik wil natuurlijk niet dat ik halverwege even een stopcontact moet zoeken, en een iPod shuffle en een fancy set oortjes van  Dr. Dre, want dan trek ik geen batterij van mijn iPhone doordat ik naar muziek wil luisteren. Onzin natuurlijk, want met die batterypack red ik volgens mij een ultramarathon (althans, redt mijn iPhone een ultramarathon, ik niet), maar daar gaat het niet om. Ik heb de iPod-shuffle een mooie inscriptie meegegeven, At least she never walked, vrij naar Murakami, die een mooi boek over hardlopen heeft geschreven – mijn laatste voorbereiding voor zondag. Als ik 3 uur voor de start op advies van Annemerel nog even wat volkorenpannenkoeken eet, klamp ik me vast aan zijn Pain is inevitable, suffering is optional, en dan moet het toch lukken, lijkt me.

Een smoothie in een kom

Een van de dingen die mij werden aangeraden toen ik om advies vroeg over mijn totale gebrek aan conditie en energie, was om mijn koolhydraten-inname te verhogen, in elk geval tot en met de halve marathon. Ik vermoed dat dat voor veel mensen die lijnen aangenaam nieuws is, maar ik kom sowieso heel moeilijk aan mijn carbs; ik hou niet zo heel erg van brood, pasta vind ik oprecht niet lekker, aardappels en reguliere rijst zijn boring, en om nou elke avond zoete aardappels of fancy risotto te gaan zitten maken gaat me ook wat ver. Om veel koolhydraten binnen te krijgen met groente is ook niet te doen, en ik mag niet onbeperkt vet, dus chips zijn jammer genoeg ook niet de weg voorwaarts. Gelukkig is er nog altijd fruit. Bij de lectuur van mijn favoriete fitgirlsblogs kwam ik de açaibowl tegen, een dikke smoothie die je in een kom serveert, met wisselende combinaties van fruit, maar in ieder met açai, een wonderlijk besje dat zo kwetsbaar is dat het alleen als poeder of ingevroren te koop is. Dat wilde ik proberen, dus ik vroor snel alle bruine bananen die ik in de fruitmand had in, kocht blauwe bessen voor in de diepvries, en alvast een pak soja-yoghurt op voorraad (het kan ook met gewone melk, of sojamelk, of andere hipstermelk, maar het recept dat ik wilde volgen is met yoghurt, dus dan doe ik yoghurt). Alleen de açai ontbrak er nog aan.

acai-1Dat bleek niet eenvoudig: online kan je açaipoeder kopen, maar daar zit vaak rotzooi door, het zou bij Albert Heijn te koop moeten zijn, maar in 3 vestigingen heb ik het niet aangetroffen, en bij de biologische winkels in Leiden zat het ook niet in het superfoodschap. Toen ik bij De Tuinen (die bezig waren met een overgang naar een nieuwe bedrijfsnaam) wilde vragen waar de açaipoeder stond, zei de mevrouw achter de kassa: ‘Ik ben even bezig, dus u mag een van mijn collega’s gaan lastig vallen’*, waarop ik prompt verbijsterd de winkel verliet. Bij de Vitaminstore hadden ze het ook niet, en net op het moment dat ik op het punt stond om midden in die winkel te gaan huilen omdat het gewoon niet eerlijk was dat ik nergens kon kopen wat ik wilde, zei een van de medewerksters: ‘Weet u dat ingevroren açai veel lekkerder is?’ Ja, dat wist ik, maar dat kon ik nergens kopen. ‘Hier wel hoor, mevrouw. 5 pakjes van 200 gr voor €10.’ Eindelijk. Met een tas vol koude blokjes açai en gelijk ook maar een smoothie met de hoopgevende naam ‘Immunity’ verliet ik heel tevreden de winkel. In mijn eerste açaibowl zaten  conform plan blauwe bessen, banaan, açai en soja-yoghurt, en ik heb er nog een dadel doorheen gepureerd; erbovenop had ik nog muesli (met rozijnen, maar verder wel lekker), frambozen en bramen. Dat waren een boel koolhydraten, maar het was vooral erg lekker. Dat ga ik vaker maken.

acai2* Dit is dus waarom ik online winkel. Ik vind het oprecht jammer voor al die noodlijdende winkels in de binnenstad, maar ik pas ervoor om me zo door een of andere omhooggevallen troela te laten behandelen.

Smaak van de maand – augustus

Vanaf nu: aan het eind van elke maand een blog over mijn huidige obsessies, verslavingen, behoeftes, fascinaties, lievelingswinkels en wat dies meer zij. Want bij mij verandert toch alles elke maand. Althans, daar lijkt het soms wel op.

Ik heb een nieuwe lievelingswinkel. Of althans, een nieuw lievelingsbedrijf waar ik graag winkel, want de daadwerkelijke fysieke winkel van StudioRUIG staat in Eindhoven, en daar kom ik nou net liever niet. Er is een winkel in Leiden die ook kleding van ze verkoopt, maar alles wat ik daar deze maand heb gekocht, en dat is nogal wat, heb ik online aangeschaft. Het begon met de plotseling opkomende behoefte aan een zwart leren t-shirt – ineens dacht ik dat dat iets was dat me wel mooi zou staan. In Leiden zag ik er een, maar die kwam een beetje goedkoop op mij over, dus ik verplaatste mijn zoektocht naar de wijde wereld van het wereld wijde web, en vond het ideale exemplaar bij StudioRUIG. En toen bleken er nog wel wat dingen te zijn die ik wilde hebben: een groene leren jurk, en later een felblauwe kokerrok met een leren voorkant, een rubberen shirt, en op de valreep van de maand heb ik nog een donkerblauwe rok en een jurkje besteld. Ze zijn niet goedkoop, maar alles was behoorlijk afgeprijsd en ik vind het gewoon heel erg bijzonder: mooie klassieke modellen maar dan van ander materiaal dan anders. Het leren t-shirt heb ik al vaak gedragen en ik zie er erg naar uit om de rest aan te trekken.

StudioRUIG

Ergens tijdens de vakantie in Noorwegen was ik er ineens klaar mee dat ik zo’n slechte huid heb. Ik vind het echt onverdraagbaar dat ik rimpels en grijze haren met puistjes weet te compenseren, en waar ik het eerste vind passen bij mijn leeftijd en geen reden zie om daar moeilijk over te doen, vind ik het totaal onnodig dat ik op een leeftijd boven de 40 alleen op mijn wangen nog een jaar of 17 ben. Sinds ik terug ben, ben ik dan ook allerlei producten aan het zoeken waardoor ik als door een wonder hoop te genezen. Zo heb ik meerdere maskertjes gekocht, een dure tube crème van Aesop, een goedkope tube crème van Clearasil, een tube crème met benzoyl peroxide erin waardoor de kleur uit mijn kussens gebrand wordt, een fles toner, nog een fles toner en een sheet mask, de nieuwe trend uit Azië. Ik vermoed dat al die individuele producten al bijna niet effectief zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat als ik ze allemaal in verschillende doseringen toepas ik binnen no time genezen zal zijn. Of, en dat kan net zo goed, gecombineerd werken de spullen als napalm en brand ik mijn kop van mijn romp. We zullen het zien – aan mijn inzet heeft het in elk geval niet gelegen. En ik blijf balen van die slechte huid.

schrijfwaar2De laatste current obsession is op zich een doorlopende verslaving, en wel aan schrijfwaar. Ik heb mezelf in Maastricht op een vulpen getrakteerd, van Kaweco, en daar heb ik voor de zomercursus aan de VU nog even een vulpotlood bij gekocht, zodat ik in mijn lesboek kon schrijven (het lesboek vol met aantekeningen dat ik op het moment overigens nergens meer kan vinden, maar laten we daar even over zwijgen). Bovendien heb ik een mooi schrift, met ‘Carpe Fucking Diem’ erop – het feit dat de obsceniteit wordt geflankeerd door Latijn maakt het bij uitstek geschikt voor in de les – en een nieuwe etui in een soort koperkleur. En een nieuwe Passion Planner, want mijn oude was helemaal goor omdat ik een flesje water heb laten ontploffen in mijn tas, en als je alleen met vulpen schrijft blijft er van je passies weinig concreets over. Vandaag had ik alles, behalve dat boek dus, mee in mijn schitterende nieuwe bruine tas, maar die is zo mooi dat die nog wel een blog voor zichzelf krijgt. Ik heb nog een heleboel ongebruikte notitieboekjes en -boeken achter de hand, en binnenkort ga ik er gewoon een inzetten voor mijn coachingscursus, in plaats van nog een nieuwe kopen. Dan kan ik van dat geld een nieuwe Kaweco kopen om na te kijken. Want bij nieuwe toetsen hoort misschien wel een nieuwe nakijkpen.

The end of an era

Toen ik op de middelbare school zat, droeg ik bijna alleen maar kleren van Mac & Maggie. De winkel waar ik ze kocht was in Maastricht, op de Grote Staat, en hoewel ik alles mooi vond (inclusief de dames die daar werkten – mijn stijliconen destijds), vond ik mezelf lang niet gaaf genoeg om alles te dragen, zodat ik me meestal bepaalde tot de wat neutralere kledingstukken, die desondanks toch bijzonder genoeg waren om er een beetje anders uit te zien dan alle kakkers bij mij op school, met hun merkkleding, spijkerbroeken en ruime overhemden. Ik droeg rokjes, jurken, en zwart. Heel veel zwart. In 1995, toen studeerde ik al, ging Mac & Maggie definitief dicht, maar ik was er al iets eerder klaar mee, want er was duidelijk een wissel van ontwerper geweest en ik vond de kleren gewoon niet zo heel leuk – het was niet meer zo dat ik mezelf er niet gaaf genoeg voor vond, ik vond het rare spullen, die ik liever niet aantrok. Ik heb een tijdje in een kledingvacuüm geleefd, tot mijn moeder mij attendeerde op Cora Kemperman. Die bleek de oude (en dus de goede) ontwerpster van Mac & Maggie te zijn geweest, en ze was voor zichzelf begonnen. De kleren waren iets minder gewaagd, iets duurder, iets beter van kwaliteit en pasten ook iets meer bij wie ik toen was en wat ik toen graag droeg: rokjes, jurken, en zwart. Heel veel zwart. Nog steeds.

corakempermanmaastrichtCora was er altijd voor me. Ik heb alle maten gehad, van XL ooit tot S nu, en er was altijd wel iets dat me stond of bij me paste. En dat gold voor veel vrouwen: men doet altijd schamper over de Cora Kemperman-vrouw, die net iets te zwaar is en dat compenseert door veel laagjes over elkaar te doen en er zo artistiekerig uitziet, maar daarmee doe je de ontwerpen echt tekort. Een ontwerper die mooie kleren in alle maten kan maken is al tamelijk zeldzaam, maar een ontwerper die kleren kan maken waarin mensen van alle maten zich daadwerkelijk prettig voelen is heel bijzonder. Zelfs toen ik op mijn allerzwaarst was kon ik slagen bij Cora Kemperman, en ging ik ook weg met het gevoel dat ik een mooie taille had, of goede borsten, of  een fraai stel benen: geen matig lichaam in mooie kleren, maar een lichaam dat er mocht zijn dat werd geaccentueerd door een voortreffelijke jurk. Er was geen Cora Kemperman in Leiden (gelukkig maar, dan was ik failliet gegaan), maar ik kon naar Utrecht, Amsterdam, Rotterdam en Maastricht (waar dezelfde dames werkten – nog steeds mijn stijliconen). Een paar jaar geleden ging Cora zelf met pensioen en nam haar nichtje het ontwerpen van haar over, maar toen zij er ook mee stopte, vond ik de kleren wel echt minder mooi worden. Desondanks was de mail over de faillissementsverkoop best wel een schok voor mij – Mac & Maggie was me al afgepakt, nu ook nog Cora?corakemperman2Het was waar en er kwam geen doorstart. Ik heb een tijdje getwijfeld of ik wel naar de faillissementsverkoop zou gaan; doorgaans is er tamelijk snel alleen maar rotzooi die niemand wilde hebben te koop en dat zou ik een behoorlijke afknapper vinden. Bovendien vond ik het al erg genoeg dat de winkels dicht gingen, dus het leek me niet ook nog nodig om er als een soort van aasgier boven te gaan hangen en nog even gauw mijn voordeel te doen bij andermans financiële malaise. Maar aan de andere kant: in de mails die ik kreeg stond dat de collectie regelmatig bijgevuld zou worden en de financiële malaise was er toch al, of ik kleren ging kopen of niet. En de basisshirtjes (ronde hals, mooie gedekte kleuren), die zou ik nooit meer ergens anders zo mooi kunnen kopen. Ik ben toch maar gegaan, gelokt door de mail waarin de korting inmiddels was opgelopen tot 75%, en ik heb van alles gekocht. Niet alleen basisshirtjes, maar ook jasjes en riemen. En natuurlijk ook rokjes, jurken, en zwart. Heel veel zwart. Ik weet niet of ik ooit een Cora Kemperman-vrouw in de meest klassieke zin van het woord geweest ben, maar ik denk niet dat ik ooit nog een merk ga vinden dat zo bij me past. Ik zie mezelf ook geen nieuwe persoonlijke stijl ontwikkelen, dus ik hoop maar dat ik het lang volhoud met de voorraad die ik vandaag heb ingeslagen. Bij het verlaten van de winkel heb ik de dames die er werkten (ik was in Rotterdam, dus mijn stijliconen uit 043 kan ik niet meer spreken) bedankt voor alles. Diezelfde dank zou ik bij dezen ook graag aan Cora Kemperman zelf willen betuigen.

Sample sales

Ik ben aangemeld op een grote hoeveelheid nieuwsbrieven. Dat heeft tot gevolg dat ik elke dag wel een paar leuke mails krijg, met vrolijke plaatjes die me hebberig maken, maar die delete ik meestal snel. Want als je maar genoeg wordt geattendeerd op dingen die je potentieel zou willen hebben, stomp je af. Of ik in elk geval wel – ik heb toch niet het budget om alles te kopen waarmee die nieuwsbrieven me proberen te verleiden, dus dan blijft het vaak bij kijken alleen. Maar soms heb ik de jackpot, en heel soms heb ik twee keer de jackpot: vorige week werd ik uitgenodigd voor maar liefst 2 sample sales van merken waar ik vaak wel de waardering, maar jammer genoeg niet altijd het budget voor heb. Het schoenenmerk United Nude (heel bijzondere schoenen, ontworpen door de zoon van Rem Koolhaas – ik weet dat architectuur niet erfelijk is, maar oog voor design denk ik wel) en het kledingmerk LaDress (kekke jurkjes voor raadsleden, nieuwslezeressen en vrouwen met een serieuze carrière, of in elk geval een serieuze bankrekening) nodigden mij beiden uit voor sample sales, die van United Nude op het Westergasterrein en die van LaDress in het World Fashion Center. Ik was toch in Amsterdam (nou ok, ik zorgde dat ik in Amsterdam was), dus niets hield mij tegen. Zelfs niet de lichte huiver voor grote hoeveelheden mensen die op een koopje uit waren en mij opzij zouden hoeken om bij ‘hun’ schoenen of jurkje te kunnen komen – want voor Drie Dwaze Dagen-taferelen loop ik bij voorbaat gillend weg.

sample1

De hysterische toestanden vielen gelukkig mee. Bij United Nude kwam dat doordat er 2 mannen als bewaking bij de deur stonden, die erop moesten toezien dat er maximaal 20 mensen tegelijk binnen waren. Voor de sample sale van LaDress moest je een kaartje bestellen, dus vermoedelijk was daar ook een vol=vol beleid, maar deze sale was ook in een enorme hal, dus dan loop je elkaar niet zo snel voor de voeten bij het uitzoeken van je jurkjes. In beide locaties waren de spullen per maat uitgestald, zodat ik snel alles kon vinden. En dan blijk ik, hoewel onervaren in deze winkelmethode, een tactiek te hebben: ik pak eerst alles wat me wel leuk lijkt, dan ga ik passen en daarna leg ik ongeveer 80% terug. Ja, ik leg het keurig terug, anders dan sommige anderen; bij LaDress waren de pasruimtes een totale chaos, waarbij een grote hoeveelheid dames hun uiterste best deden om dingen die door de mensen die in hun ondergoed door elkaar heen liepen liefdeloos terzijde waren geworpen toch zo snel mogelijk weer in de rekken te krijgen. Bovendien heb ik me een aantal dingen voorgenomen over de aanschaf van kleding schoenen: ik mag geen basics meer kopen (die heb ik al genoeg), dus als het niet bijzonder is, gaat het niet mee naar huis. Bij United Nude is dat makkelijk, want alles is al snel bijzonder, maar mijn tulip-laarzen* (nu voor €50) zijn wel heel raar, en bij LaDress heb ik alle gewone jurkjes laten hangen en me laten verleiden door een Art Dress (die ik al lang wilde)**. Ik heb veel geld uitgegeven, maar ik ben heel erg blij met mijn aanschaffen. En nu hoop ik dat ik voorlopig niet meer voor een sample sale word uitgenodigd. Want die gekkigheid kan ik niet onbeperkt betalen.

sample2*En het andere paar laarzen en de schoenen die ik gekocht heb ook. Nou ja, niet raar, maar wel heel mooi.

**OK, en nog 2 jurkjes, maar die zijn echt een aanvulling op het assortiment.

Primark

Vorige week zeurde ik al over Primark, maar ik wilde toch nog even dit filmpje delen. Het is al best oud, want het gaat over de opening van een Primark in Nijmegen en dat was alweer een tijdje terug. Ik weet dat Primark het verdrag heeft getekend waarin ze plechtig beloven goed te zorgen voor hun werknemers, maar je maakt mij niet wijs dat het mogelijk is om zo goedkoop kleren te maken zonder dat er schade wordt aangebracht aan mensen, arbeidsrecht of milieu. En bovendien: het is goedkope rotzooi. Misschien is het wel een idee om geen wegwerpspullen te kopen – laten we eens gaan investeren in kwaliteit en duurzaamheid.

Een weekend weg met mezelf

Als iemand al mijn activiteiten overziet, zou hij heel goed kunnen denken dat ik graag mensen om me heen heb. Nou heb ik op zich niks tegen mensen, en die mogen best in mijn buurt verkeren, maar eigenlijk ben ik stiekem best graag alleen. Het komt er echter in de praktijk niet zo heel vaak van. De meest extreme me-time die ik heb is in het openbaar vervoer, want dan heb ik mijn koptelefoon op en mijn e-reader bij de hand, dus dan maakt het me verder niet uit dat ik word omringd door andere mensen, want als ik ze niet hoor of zie, zijn ze er niet. Ik ga graag alleen naar de bioscoop en alleen naar musea (ik vind musea zo heerlijk rustig, dat ik daar geen aanspraak hoef te hebben, want dan is de rust weg; althans, zo dacht ik erover, inmiddels praat iedereen de hele tijd keihard in musea, dus de rust is ver te zoeken), maar dat is het wel zo’n beetje. Tot afgelopen weekend. Want M was voor zijn werk naar Parijs, en hoewel ik in het verleden vaak ben meegegaan, had ik nu een ander plan: een romantisch weekend Zwolle met mijzelf. Er schijnt een officiële term voor te zijn: masturdating. Ik heb in een heel oude blog weleens geschreven over een diner voor 1 dat ik genoten heb in Leiden, maar ik wilde het project nu naar het volgende level tillen.

modern-word-combinations-urban-dictionary-9__880Dus ik reserveerde een mooie kamer in een hotel dat ik altijd al fijn gevonden heb, Pillows, waarover volgende week een hotelrecensie zal verschijnen, verzamelde boeken op mijn ereader (want Pillows heeft fijne bedden waarin het heel goed lezen is), laadde mijn koffer vol met badproducten, kocht een mooie nieuwe pyjama en onderzocht leuke winkels en restaurants in Zwolle. En toen werd het pas echt masturdating op hoog niveau, want ik bedacht ineens dat ik misschien wel kon gaan lunchen bij De Librije. Het leek me dat ik weinig kans had op een plekje daar, want naar mijn perceptie is het altijd vol, maar ik kon op zaterdag een tafel voor 1 krijgen. En daarmee had ik wel weer genoeg gepland, want het leek me typisch Susannah om een weekend te claimen om een beetje te ontspannen en het volgens helemaal vol te rammen met allerlei afspraken, zodat ik vervolgens weer totaal opgefokt met de pest in mijn lijf in een hotelkamer zit omdat iedereen, in dit geval vooral ik, altijd alles van me moet. Dat wilde ik dus niet. Ik vertrok vrijdagochtend rustig om 10.30, nam de trein naar Zwolle en kwam ruim voor de toegestane inchecktijd in het hotel aan. Mijn kamer was gelukkig al klaar, dus ik heb mijn territorium even afgebakend, mijn tas uitgepakt, het hotel verkend en toen ben ik de stad ingegaan.

zwolle1

Het eerste doel was Museum de Fundatie, waar ik, ondanks eerdere bezoeken aan Zwolle, nog nooit geweest was. Ik heb 2 fototentoonstellingen, 1 Nick en Simon-tentoonstelling, 1 Turner-tentoonstelling en de vaste collectie gezien, en dat alles in ongeveer anderhalf uur. Fijn, zo’n overzichtelijk museum. Daarna ging ik wreed shoppen, wat vooral bestond uit rondlopen door de binnenstad en als ik een winkel zal die me de moeite waard leek, meteen naar binnen. In Zwolle zijn nogal wat leuke winkeltjes, dus ik had genoeg te zien. De aanschaffen vielen overigens alleszins mee: een fles badschuim, een mok en 3 paar kniekousjes (ja, als ik uit de band spring, ga ik ook helemaal los). En wat Kerstcadeaus voor anderen, maar dat ga ik hier natuurlijk niet vertellen. Ik bezocht Waanders in de Broeren, een boekenwinkel in een kerk, en Blue Sakura, een all you can eat sushirestaurant in een kerk, en ik juich de manier waarop Zwolle omgaat met ontkerkelijking van harte toe. Nadat ik me ongans had gegeten aan sushi ging ik weer naar het hotel, waar ik in bad heb gelegen, heb gelezen, tv gekeken en schandelijk vroeg* ben gaan slapen.

zwolle3

De volgende ochtend heb ik ontbeten, weer wat gelezen en geblogd, waarna ik mezelf mooi heb aangekleed voor mijn hete date bij De Librije. Niemand leek me daar raar of zielig te vinden omdat ik daar in mijn eentje was (of ze zijn daar zo sjiek dat ze je in elk geval niet in je smoel uitlachen omdat je raar of zielig bent, dat kan ook), en ik kreeg een mooi tafeltje in een hoek, zodat ik iedereen kon bekijken in het restaurant, inclusief het stel dat de hele lunch hun respectieve telefoons zat te checken. Dan kan je inderdaad net zo goed alleen gaan lunchen. Ik heb mezelf getrakteerd op een lunch van zeven gangen, met een klein wijnarrangement, en er waren ook nog allerlei amuses en dingetjes tussendoor. Het was heerlijk en precies wat ik me ervan had voorgesteld; een uitgebreider verslag, met foto’s, volgt nog. Na de lunch bleek het inmiddels te hozen, maar ik kreeg van de aardige mevrouw die mij mijn jas gaf ook een enorme paraplu cadeau – zo’n paraplu waar je met zijn tweeën prima onder kan lopen, maar in je eentje is het nog veel fijner. Ik wandelde vrolijk terug naar het hotel en ging weer liggen lezen in bad. Want dat kan dan – ik was niemand verantwoording schuldig, dus waarom zou ik niet twee keer in 24 uur in bad gaan? Ik heb ook nog wat in bed gelezen, en toen ben ik gewoon gaan slapen. Om 23.00.

zwolle2

En toen ik wakker werd, was het alweer bijna tijd om naar huis te gaan. Ik rekende af, laadde mezelf nog even helemaal vol met ontbijt, en stapte in de trein. Thuis had ik ook nog even de tijd voor mezelf, want M kwam pas om 22.00 terug, dus ik kon mijn koffer uitpakken, naar de gym gaan en wat boodschappen doen. En omdat ik toch aan het masturdaten was, ben ik nog even met mezelf naar de film gegaan. Ik vond het heerlijk, zo’n weekend alleen dingen doen waar ik zin in heb. Het waren geen dingen die ik anders niet met M zou kunnen hebben gedaan, maar mezelf op deze manier een weekend cadeau doen, dat zou ik best wel vaker kunnen doen. Ik ben ontspannen teruggekeerd, met heel veel verhalen om aan M te vertellen, en hij had ook veel verhalen over wat hij allemaal in Parijs had beleefd. Ik zou me zomaar kunnen voorstellen dat een weekend apart in de meeste relaties een heilzame werking zou kunnen hebben. Want laten we eerlijk zijn: als je jezelf geen luxe weekend vol verwennerij waard vindt, waarom zou iemand anders dat dan wel moeten vinden?

* Want nergens anders dan in Zwolle gaan ze zo vroeg plat.