Categorie archief: Winkels

Smaak van de maand – november

Het is weer het eind van de maand, dus tijd een blog over mijn huidige obsessies, verslavingen, behoeftes, fascinaties, lievelingswinkels en wat dies meer zij. Want bij mij verandert toch alles elke maand. Althans, daar lijkt het soms wel op.

Ik weet dat ik voor mijn eigen neurotische blogschema iets te vroeg ben met de smaak van de maand, maar ik ga vandaag op sprs.me en ik vermoed dat het leuker is als ik daar maandag over schrijf dan als ik dan met de smaak van de maand kom. Dan is het dus beter om het neurotische schema te laten vallen. Dat is misschien sowieso wel een keer verstandig, want na mijn paniekblog van vorige week heb ik moeten constateren dat de smaak van de maand november eigenlijk gewoon de zure smaak van dat je zeker weet dat alles langzaam uit je handen glipt is. En omdat ik me het liefst zou willen verstoppen heb ik op het moment nog meer dan eind oktober behoefte aan gezelligheid en warmte in mijn eigen huis. Gelukkig blijkt dat ook een echte trend, zeker in Engeland (die trends volg ik sowieso liever dan trends in Nederland, want Rens Kroes vind ik verschrikkelijk), want iedereen lijkt daar bezig met ‘hygge’. Dat is een Deens woord dat volgens mij gewoon iets als ‘knusheid’ betekent, maar dat als parapluterm wordt gebruikt voor het leven in Scandinavië en hoe heerlijk dat aan alle kanten is. Er zijn meerdere boeken over geschreven, waarvan ik er op het moment 3 bezit, omdat ik constateer dat lezen over een andere leven een mooie vorm van vluchtgedrag is. Nou weet ik niet of ik zou willen leven als een Noor (ik ben geen minimalist en ik ga ook niet jagen), maar sommige aspecten van die levensstijl spreken me zeer aan. Ik ga denk ik beginnen met een grote trui.

CtG3Kj5WEAEGrn0.jpg

Misschien is dit ook wel de plek om mijn meest recente idiote verslaving te bekennen. Ik ben namelijk geobsedeerd door geurkaarsen. Niet alle geurkaarsen, want van cheap-ass geparfumeerde theelichtjes krijg ik vooral hoofdpijn (en als ik toch bezig ben: die stomme stokjes die uit flessen steken slaan nergens op en maken me daarom altijd chagrijnig), maar de kaarsen van Rituals. Ik kreeg laatst bij aanschaf van veel spullen 2 kaarsen gratis, en die vond ik heel lekker ruiken, dus toen heb ik een klein doosje met 4 kaarsen besteld, die ook allemaal heel lekker ruiken. Omdat ik ook nog eens intens geniet van de decembergeur in douchegel-, thee- en badschuimvorm, ambieer ik ook de geurkaars uit die reeks. Dat alles zou uiterst redelijk zijn, ware het niet dat ik nog geen enkele kaars heb aangestoken. Dus ik koop ze wel, ik ben er ook heel blij mee, ik vind de geuren heerlijk, maar om ze nou aan te steken, ho maar. Zouden geurkaarsen de nieuwe opschrijfboekjes worden? Ik heb ook een la vol onbeschreven opschrijfboekjes, dus wellicht. Maar dan zou dat betekenen dat ik stop met nieuwe opschrijfboekjes te kopen en ik denk eerlijk gezegd dat dat ook niet gaat gebeuren. Dus misschien is het het beste als ik een onbeschreven opschrijfboekje ga inzetten om over mijn geurkaarsen te schrijven.

3876-013876_privatecollectionminigiftset

Heel de wereld (of althans, iedereen die van series houdt, Netflix heeft, een jaar of 10 geleden ook heel veel televisie heeft gekeken en die een vrouw is) is op het moment bezig met de vier nieuwe afleveringen van de Gilmore Girls. Nou heb ik destijds de serie niet gevolgd, al zapte ik niet per se weg als het op tv was, want ik werd een beetje moe van die vrouwen die zo snel praatten (dat doe ik zelf al genoeg), maar iedereen is zo enthousiast over de nieuwe afleveringen dat ik ze ook wil kijken. Maar dat kan pas als ik eerst de oude afleveringen heb gekeken, want los van mijn eigen persoonlijke neuroses waarbij je natuurlijk niet eerst een later toegevoegd seizoen kan kijken als je de rest niet gekeken hebt, vermoed ik dat ik er ook geen ene moer van ga snappen als ik achteraan instap. Gelukkig heeft Netflix ook alle oude afleveringen in de collectie opgenomen, dus ik ben deze week begonnen. 7 seizoenen van ongeveer 20 afleveringen per seizoen kijken om daarna 4 nieuwe afleveringen te kijken. Het lijkt een beetje op mijn Star Wars marathon. Ik hoop maar dat het het waard is. Vooralsnog heb ik vooral de theme song in mijn hoofd.

The end of an era

Toen ik op de middelbare school zat, droeg ik bijna alleen maar kleren van Mac & Maggie. De winkel waar ik ze kocht was in Maastricht, op de Grote Staat, en hoewel ik alles mooi vond (inclusief de dames die daar werkten – mijn stijliconen destijds), vond ik mezelf lang niet gaaf genoeg om alles te dragen, zodat ik me meestal bepaalde tot de wat neutralere kledingstukken, die desondanks toch bijzonder genoeg waren om er een beetje anders uit te zien dan alle kakkers bij mij op school, met hun merkkleding, spijkerbroeken en ruime overhemden. Ik droeg rokjes, jurken, en zwart. Heel veel zwart. In 1995, toen studeerde ik al, ging Mac & Maggie definitief dicht, maar ik was er al iets eerder klaar mee, want er was duidelijk een wissel van ontwerper geweest en ik vond de kleren gewoon niet zo heel leuk – het was niet meer zo dat ik mezelf er niet gaaf genoeg voor vond, ik vond het rare spullen, die ik liever niet aantrok. Ik heb een tijdje in een kledingvacuüm geleefd, tot mijn moeder mij attendeerde op Cora Kemperman. Die bleek de oude (en dus de goede) ontwerpster van Mac & Maggie te zijn geweest, en ze was voor zichzelf begonnen. De kleren waren iets minder gewaagd, iets duurder, iets beter van kwaliteit en pasten ook iets meer bij wie ik toen was en wat ik toen graag droeg: rokjes, jurken, en zwart. Heel veel zwart. Nog steeds.

corakempermanmaastrichtCora was er altijd voor me. Ik heb alle maten gehad, van XL ooit tot S nu, en er was altijd wel iets dat me stond of bij me paste. En dat gold voor veel vrouwen: men doet altijd schamper over de Cora Kemperman-vrouw, die net iets te zwaar is en dat compenseert door veel laagjes over elkaar te doen en er zo artistiekerig uitziet, maar daarmee doe je de ontwerpen echt tekort. Een ontwerper die mooie kleren in alle maten kan maken is al tamelijk zeldzaam, maar een ontwerper die kleren kan maken waarin mensen van alle maten zich daadwerkelijk prettig voelen is heel bijzonder. Zelfs toen ik op mijn allerzwaarst was kon ik slagen bij Cora Kemperman, en ging ik ook weg met het gevoel dat ik een mooie taille had, of goede borsten, of  een fraai stel benen: geen matig lichaam in mooie kleren, maar een lichaam dat er mocht zijn dat werd geaccentueerd door een voortreffelijke jurk. Er was geen Cora Kemperman in Leiden (gelukkig maar, dan was ik failliet gegaan), maar ik kon naar Utrecht, Amsterdam, Rotterdam en Maastricht (waar dezelfde dames werkten – nog steeds mijn stijliconen). Een paar jaar geleden ging Cora zelf met pensioen en nam haar nichtje het ontwerpen van haar over, maar toen zij er ook mee stopte, vond ik de kleren wel echt minder mooi worden. Desondanks was de mail over de faillissementsverkoop best wel een schok voor mij – Mac & Maggie was me al afgepakt, nu ook nog Cora?corakemperman2Het was waar en er kwam geen doorstart. Ik heb een tijdje getwijfeld of ik wel naar de faillissementsverkoop zou gaan; doorgaans is er tamelijk snel alleen maar rotzooi die niemand wilde hebben te koop en dat zou ik een behoorlijke afknapper vinden. Bovendien vond ik het al erg genoeg dat de winkels dicht gingen, dus het leek me niet ook nog nodig om er als een soort van aasgier boven te gaan hangen en nog even gauw mijn voordeel te doen bij andermans financiële malaise. Maar aan de andere kant: in de mails die ik kreeg stond dat de collectie regelmatig bijgevuld zou worden en de financiële malaise was er toch al, of ik kleren ging kopen of niet. En de basisshirtjes (ronde hals, mooie gedekte kleuren), die zou ik nooit meer ergens anders zo mooi kunnen kopen. Ik ben toch maar gegaan, gelokt door de mail waarin de korting inmiddels was opgelopen tot 75%, en ik heb van alles gekocht. Niet alleen basisshirtjes, maar ook jasjes en riemen. En natuurlijk ook rokjes, jurken, en zwart. Heel veel zwart. Ik weet niet of ik ooit een Cora Kemperman-vrouw in de meest klassieke zin van het woord geweest ben, maar ik denk niet dat ik ooit nog een merk ga vinden dat zo bij me past. Ik zie mezelf ook geen nieuwe persoonlijke stijl ontwikkelen, dus ik hoop maar dat ik het lang volhoud met de voorraad die ik vandaag heb ingeslagen. Bij het verlaten van de winkel heb ik de dames die er werkten (ik was in Rotterdam, dus mijn stijliconen uit 043 kan ik niet meer spreken) bedankt voor alles. Diezelfde dank zou ik bij dezen ook graag aan Cora Kemperman zelf willen betuigen.

Boekenweek

Het liefst lees ik Engelstalige literatuur. Dit komt niet doordat ik een beetje een aansteller ben (ook al ben ik dat misschien wel), maar doordat ik in het Engels heb leren lezen en ik dat gewoon net iets makkelijker vind dan in het Nederlands lezen. Waarschijnlijk helpt het feit dat ik dus veel meer meters maak op het gebied van de Engelstalige literatuur dan op Nederlandstalige ook niet, want daardoor zal ik het altijd prettiger vinden om in het Engels te lezen. Met de Boekenweek heb ik doorgaans dan ook weinig, want de stichting Collectieve Propaganda voor het Nederlandse Boek, de motor achter het jaarlijkse leesfeest, heeft een andere doelgroep. Maar dit jaar was het iets anders, want ik had drie redenen om geïnteresseerd te zijn in de Boekenweek. De eerste reden had niets met Nederlandse literatuur te maken, en zelfs niets met Engelse, maar met Franse, want Joël Dicker (inderdaad, de schrijver van La verité sur l’affaire Harry Quebert, het Franstalige boek dat ik eerder dit jaar heb gelezen) was uitgenodigd voor een koffietafelgesprek op zondagochtend bij de Leidse boekhandel Kooyker. Daar moest ik natuurlijk heen, en hoewel de sessie was georganiseerd om het nieuwe boek van Dicker, Le livre des Baltimore, in het zonnetje te zetten, vond ik het vooral een uitgelezen kans om de man te ontmoeten en hem mijn volledig afgetrapte exemplaar van zijn megaseller (4 miljoen exemplaren wereldwijd) te laten signeren. Hij bleek behalve erg knap ook nog vreselijk aardig – en hij was enorm onder de indruk van het feit dat ik zijn boek in het Frans heb gelezen. Dat soort complimenten ontvang ik natuurlijk graag.

boekenweek1Toen ik na afloop van de Dicker-sessie het nieuwe boek in het Frans wilde bestellen (Nederlands was op voorraad, Engels nog niet verschenen), kreeg ik de tweede reden om de Boekenweek mee te maken op een presenteerblaadje aangereikt: Jan Siebelink, die ik zelf 2 keer eerder heb mogen interviewen, zou op woensdagavond in dezelfde boekhandel geïnterviewd worden over zijn nieuwste boek, Margje, het verhaal van de moeder – dat wil zeggen, de vrouw achter de man van Knielen op een bed violen. Win-win, leek me: ik kon Jan weer eens spreken (ik zeg inderdaad geen meneer meer tegen hem) en wellicht kon ik me laten enthousiasmeren voor een Nederlands boek. Beide zijn gelukt, want we hebben voor aanvang van de sessie kort bijgepraat en het voornemen geuit een keer rustig af te spreken en na afloop ben ik in de signeer-rij gaan staan en heeft hij met zijn turquoise vulpen zijn boek voor me gesigneerd. Tijdens het interview, dat overigens erg interessant was, want Jan kan goed vertellen en Onno Blom, de interviewer, stelt meestal goede vragen, had ik aanzienlijk meer plezier dan Blom toen Jan ineens zei ‘Volgens mij heeft Susannah wel een vraag.’ Natuurlijk had ik wel een vraag, want ik heb altijd wel een vraag, maar het publiek keek me gelijk aan alsof ik een soort filmster was, en dat is ook wel eens een keertje leuk. Ik heb het boek nog niet gelezen, want ik wil er wel voor in de stemming zijn, en dat gevoel heb ik vooralsnog niet, maar ik zal het zeker gaan doen.

boekenweek 2

Als cadeau bij reden 2 om de Boekenweek mee te maken kreeg ik reden 3 aangereikt: het Boekenweekgeschenk. Dit jaar is het geschreven door Esther Gerritsen, en ging het gelukkig niet over het thema van de Boekenweek (Duitsland? Kom op zeg, zijn de thema’s op?), maar over een carrièredame die ineens haar broer, met wie ze een bijna nietsbetekenende relatie had, in huis moet nemen omdat zijn been geamputeerd wordt. Ik had nog nooit iets van Gerritsen gelezen, en ik weet ook niet of ik daar door dit boekje nu per se veel meer behoefte aan heb, maar ik vond het zeer vermakelijk. Ik heb het helemaal gelezen in de trein van en naar Amsterdam, want het was weer yoga-opleiding, dus ik moest toch reizen, en dat kon met dit boekje in de hand zelfs gratis. Dat vind ik wel een mooie actie van de NS, dat je op de laatste zondag van de Boekenweek de achterkaft van je boek kan scannen en dan voor helemaal niets kan reizen waar je maar heen wilt. Ik heb er maar liefst €10,80 mee uitgespaard, ongeveer 25% van het bedrag dat ik in de Boekenweek aan boeken heb uitgegeven, dus dat is wat mij betreft net leuk. En de kleine 100 pagina’s die Broer besloeg passen dus precies in de 2 maal 30 minuten die ik toch al in de trein zou zitten. Zo krijgen we de mensen wel aan het lezen natuurlijk, en daar gaat het maar om. Ik heb mezelf meteen op de mailinglist van Kooyker laten zetten, dus ik hoop ook buiten de Boekenweek mooie literaire activiteiten te kunnen ondernemen. Want lezen is toch een van de leukste dingen die er zijn. En schrijven natuurlijk, maar voordat ik zover ben dat ik op die manier de Boekenweek mee kan maken zijn we wel een paar utopieën verder, vrees ik. boekenweek 3

Primark

Vorige week zeurde ik al over Primark, maar ik wilde toch nog even dit filmpje delen. Het is al best oud, want het gaat over de opening van een Primark in Nijmegen en dat was alweer een tijdje terug. Ik weet dat Primark het verdrag heeft getekend waarin ze plechtig beloven goed te zorgen voor hun werknemers, maar je maakt mij niet wijs dat het mogelijk is om zo goedkoop kleren te maken zonder dat er schade wordt aangebracht aan mensen, arbeidsrecht of milieu. En bovendien: het is goedkope rotzooi. Misschien is het wel een idee om geen wegwerpspullen te kopen – laten we eens gaan investeren in kwaliteit en duurzaamheid.

Comfort

Om de een of andere reden is de herfst voor mij reden om doorlopend op zoek te zijn naar comfort. Dan heb ik het vooral over dingen die mij een warm gevoel geven, dus lekkere thee en koffie die bij het seizoen passen (in een vorig leven dronk ik bij Starbucks de Pumpkin Spice Latte, maar daar zitten een miljoen calorieën in, dus nu ben ik op zoek naar een vervanger), muziek met een hartverwarmend effect, fijne, zware parfums, kaarsjes en lekker warme kleren. Dus ik ben bijna helemaal gestopt met shoppen naar buitenkleding en ik richt me volledig op de zogeheten loungewear. Bij normale mensen heet dat een pyjama, of desnoods chillpants, maar ik vind loungewear wel een mooie term, want dat klinkt niet alsof je liever in bed zou liggen, maar wel alsof je lekker aan het ontspannen bent in je eigen huis, met die eerdergenoemde warme luchtjes, liedjes en drankjes. Mijn favoriete loungewearleverancier is de Engelse firma Hush, want die maken dingen die niet alleen lekker zitten, maar ook gewoon mooi zijn. Ik heb mezelf onlangs getrakteerd op een chilloutfit die ik zo fraai vind dat ik er bijna mee naar buiten zou gaan (voor wat ik ervoor betaald heb zou dat niet eens zo heel raar zijn overigens), en ik heb nog een behoorlijk lange wishlist, maar ik zou een burnout moeten hebben om al die aanschaffen te rechtvaardigen.JOG4-CAM-01

Wat ik aan comfortkleding aan mijn voeten doe is een stuk lastiger. Ik vind Uggs echt spuuglelijk, maar ze zitten lekker. Of eigenlijk zitten ze niet eens zo heel lekker, want ze geven helemaal geen steun aan mijn voeten, en dat vind ik wel prettig, maar ze zijn wel heel warm, en dat is buitengewoon noodzakelijk in een huis zoals het onze, met een tegelvloer en geen centrale verwarming, maar een gaskachel in de woonkamer die het hele huis moet verwarmen. Ik heb het gewoon vaak koud, en volgens mijn moeder heb je het sneller warm als je warme voeten hebt. Dus dan draag ik Uggs. Ik ben al aan mijn tweede paar toe; het eerste gebreide paar was nog wel ok om naar te kijken, maar nu draag ik het klassieke model, en die zijn niet om aan te zien. Die van mij zien er ook nog extra smerig uit, want er zitten vlekken op, die veroorzaakt zijn door een tragisch kookongeluk met eiwit, maar het ziet eruit of een buitengewoon smerige voetfetisjist eroverheen georgasmeerd heeft. Dat iemand een voetfetisjist is vind ik al onbegrijpelijk, maar een voetfetisjist die opgewonden zou kunnen raken van Uggs? Ik denk dat op zo iemand zelfs in de voetfetisjisten-scene wordt neergekeken. Ik heb wel hele fijne dikke sokken van Hush, waar ik dan weer niet op naar buiten kan (al vind ik dat ik eigenlijk ook niet naar buiten kan op Uggs, maar dat is uit esthetische en niet uit praktische overwegingen). Deze week heb ik nieuwe pantoffels gekocht: Mahabis, die wel steun geven aan mijn voeten, niet al te lelijk zijn en heerlijk warm zijn. En ik kan er zooltjes onder klikken, mocht ik even naar buiten willen. Maar waarom zou ik eigenlijk? Binnen is het warm…

De Lammermarkt

Dat ik een groot fan ben van de producties van het PS Theater, mag inmiddels voor de lezer van deze blog bekend zijn. Ik heb genoten van De Hoop van Leiden en van Het Geloof van Leiden, ik ben bij een PS Ontmoet geweest en een Leids evenement is wat mij betreft pas een Leids evenement als het PS Theater er met de caravan staat. Ik ben natuurlijk ook Vriend, en in die hoedanigheid werd ik uitgenodigd voor een theaterportret van Mabroek. De firma Mabroek verhoudt zich tot vlees zoals het PS Theater tot voorstellingen, want ik ben ook een enorme fan van Mabroek. De mannen daar zijn aardig, kundig, ruim bevoorraad met goed betaalbare producten, en ze hebben kalfs- en lamslever, iets waar je bij de meeste slagers meestal pas aan kan komen als je het een week van tevoren bestelt, en dan mag je er flink voor dokken. Dit theaterportret was dus voor mij alsof ik werd uitgenodigd op de bruiloft van twee goede vrienden, dus dan zeg je geen nee. M en ik moesten ons op een zondagmiddag melden in de winkel van Mabroek, waar we werden onthaald met thee en hapjes en daarna onze headsets in ontvangst mochten nemen. Het theaterportret was namelijk deels live, deels door middel van een geluidsopname, voor het PS Theater een bekende vorm, maar ik had het nog nooit meegemaakt.

mabroek1

Vanuit het uitkijkpunt bij Molen de Valk hadden we een ruim uitzicht over de Lammermarkt, waar vroeger de Leidse veehandel was. Op onze headsets hoorden we over de handelaren, de melksalon en de strontlucht, terwijl we uitkeken over de bouwput waar de nieuwe parkeergarage komt. Maar door de manier waarop het verhaal verteld werd, zagen we al die dieren voor ons. Tegen die achtergrond leerden we over de heer Abdales, die met de eerste gastarbeiders meekwam naar Nederland, om ervoor te zorgen dat ze de dingen konden eten die ze thuis ook aten. Hij regelde dat vlees halal geslacht werd, en de zaken liepen goed. In 1974 opende hij met zijn zoon  de winkel op de Nieuwe Beestenmarkt (hij heet ‘Mabroek’ omdat dat ‘gefeliciteerd’ betekent – dat riepen veel mensen tegen hem toen hij zijn nieuwe pand had), waar zelfs de autochtone Leidenaar heen werd gelokt door de vriendelijke manier waarop de heren Abdales hen kennis lieten maken met Mediterrane producten. Toen we weer terug waren gekomen in de winkel, zong Rian Evers een lied voor ons over de winkel, terwijl wij van Driss persoonlijk hapjes kregen. Het was een mooi theaterportret van een bijzondere groep mensen. En zo vaak komt het niet voor, dat je na het cultuursnuiven gelijk boodschappen kan doen voor de hele week…

mabroek2