Categorie archief: Yoga

Kerstvakantie

Ik ben nu op de helft van de Kerstvakantie, en bijna het gehele formele gedeelte is achter de rug. De Kerstdagen hebben we overleefd, meer dan dat, want ze waren heerlijk, en ik heb het zelfs al voor elkaar gekregen om 2 dagen yoga-workshop te doen – dat is niet eenvoudig, want dit soort workshops zijn tamelijk intensief, ook voor mensen die regelmatig yoga bedrijven. En zo’n mens ben ik de laatste tijd niet geweest, want ik heb in december welgeteld 1 yogales gedaan, en in november welgeteld 0. Maar er komt in 2017 een examen aan, en dat examen wil ik heel graag halen, en dan schijn je ook daadwerkelijk aan het werk te moeten. Een normaal mens zou beginnen met een paar rustige lesjes, maar die tellen niet als inhaaldagen voor de opleiding (want daar heb ik natuurlijk ook stevig zitten verzaken), en ik kan me niet herinneren wanneer ik mezelf voor het laatst als een normaal mens heb omschreven. Gisteren moesten M en ik onze koffer inpakken en alles klaarzetten, want we gaan morgen op vakantie, en hoewel we normaal gewoon op de dag van vertrek alles in een koffer pleuren, waren onze vrienden J&D zo aardig om onze spullen mee te nemen, zodat wij met alleen handbagage zouden hoeven reizen. We gaan namelijk op onze eens in de twee jaarlijkse vakantie met vrienden, waarbij zij skiën en M en ik koken, lezen en oliebollen bakken.

Voor dat oliebollen bakken was wat coördinatie nodig, want oliebollen bak en eet je op Oudejaarsavond, en M en ik vliegen op Oudejaarsavond. Als alles meezit (en laten we eerlijk zijn, de kans dat alles meezit is klein als je gaat vliegen aan het eind van de dag in een drukke periode), komen we rond 19.00 aan in het huisje, en dan is het technisch gezien niet eens mogelijk om oliebollen klaar te hebben als het middernacht slaat, los van het feit dat M, want hij is de oliebollenbakker, misschien ook helemaal geen zin heeft om oliebollen te bakken na een reisdag. Wij hadden dus al mentaal afscheid genomen van de oliebollen, maar een deel van de vrienden was hierdoor zo teleurgesteld dat we uiteindelijk een boel oliebollenspullen hebben meegegeven met J&P, zodat M tijdens het Nieuwjaarsconcert alsnog aan het bakken kan slaan. Zo zorgen we er toch nog een beetje voor dat de tradities worden nageleefd, en dat is ook wat waard. De andere huisjestradities worden ook nageleefd, want er is een megafles Bailey’s ingepakt, wat whisky, wat gin, ok, zelfs wat tonic, ik bereid me voor op een week zwaar eten koken voor 6 mensen die de hele dag op de piste hebben gestaan en 2 mensen die in elk geval elke dag een stukje willen wandelen (ik hoef ook niet per se moddervet thuis te komen), mijn e-reader staat vol met boeken, en ik heb zin om te schrijven. Kortom, dat wordt een succes!

Een leven lang leren

Vorige week was nogal een week van de opleidingen. Dinsdag begon de Basiscursus Coaching in Zwolle, die ik voor school mag doen, en los van het feit dat ik om 6.30 de trein mocht nemen, had ik er veel zin in. In totaal hebben we 5 bijeenkomsten, en aan het eind ervan ben ik een echte coach. Of althans, een basis-coach. Tijdens de eerste bijeenkomst maakten we uitgebreid kennis met elkaar, keken we naar filmpjes met goede en slechte voorbeelden van coaching (Mathilde Santing is goed, Robert ten Brink minder, Sonja Barend is the queen, maar dat wist ik al van de IDFA-trainingen), voerden we in drietallen een gesprek (2 mensen praatten met elkaar en 1 observeerde) aan de hand van een persoonlijk uitgezochte kaart, en kregen we te horen wat er allemaal van ons verwacht wordt.  We worden beoordeeld op de eindpresentatie, het werkstuk en de voldoende beoordeling voor onze STAARRT. Ja, inderdaad, de STAARRT. Dat staat voor Situatie – Taak – Activiteit 1 – Activiteit 2 – Resultaat van de activiteiten – Reflectie op de activiteiten – Transfer. De activiteiten zijn geloof ik daadwerkelijke coachingsgesprekken; voor de volgende keer moeten we de ST af hebben. Met de situatie omschrijven we waarom we de opleiding volgen en de taak omhelst 2 leerdoelen – die zijn persoonlijk en moet ik zelf formuleren.

coachingIn het kader van de andere scholing heb ik het hele weekend doorgebracht op het Iyengar Yoga Instituut in Amsterdam, want het laatste jaar van de yoga-opleiding is ingegaan en ik wil ook echt het examen halen, dus ik kan niet verzaken. Of althans, niet te veel. Gevolg van dit alles is dat ik in de trein op weg naar de yoga-opleiding huiswerk zit te maken voor de coach-opleiding. Ik heb al 3 hoofdstukken gelezen uit ‘Coachen met een leeg hoofd’, en voor deze week staan nog 2 hoofdstukken uit ‘Reflecteren: de basis’ op het programma. In elk geval heb ik als plan om zo snel mogelijk een mooie stapel ansichtkaarten te verzamelen zodat ik die kan gebruiken als ingangetje tijdens een coachingsgesprek – want als een van mijn leerdoelen heb ik ‘oefenen met social talk’ gekozen. Soms lijkt het er namelijk op dat slap lullen mijn superpower is, maar in werkelijkheid vind ik het heel moeilijk om een gezellig gesprek te voeren – en als dat belangrijk is om iemand een prettig gevoel te geven aan het begin van een coachingssessie, dan zal ik dat moeten leren. Ik heb ook een statief gekocht zodat ik met mijn iPhone de 2 intake-gesprekken  met collega’s die ik voor volgende week heb afgesproken kan opnemen (en ok, misschien wil ik me ook wel tot treitervlogger ontwikkelen). Kortom, ik lig op schema met mijn huiswerk en ik ben vooralsnog erg gemotiveerd, dus dat wordt wel wat. Kom maar door met die STAARRT*.

* Ik heb me van tevoren voorgenomen om me niet te ergeren aan afkortingen. Dus toen de docent zei ‘Wees een OEN’ (open – eerlijk – nieuwsgierig), moest ik even slikken om de terminologie, maar met de inhoud ben ik het natuurlijk eens.

Hippieshit

Ik ben nog steeds op Kreta. Het is inmiddels de laatste dag, morgen vlieg ik terug, net op tijd om het laatste stukje zondvloed mee te pakken in Nederland geloof ik, maar tot die tijd geniet ik van ontzettend warm weer, heerlijk koele airco, tijd om te lezen, schrijven en na te denken, en natuurlijk de eerdergenoemde vegetarische maaltijden en yogalessen. Ik schreef gisteren al dat ik heel erg kan genieten van yoga, maar wat moeite heb met al het gedoe eromheen, en juist met dat gedoe zie ik me deze week erg geconfronteerd. Zo was er maandagavond een happening op het strand, met vuur en liedjes, vanwege de volle maan en de zonnewende, dinsdagochtend en vanmorgen vroeg een vroege ochtendmeditatie, zijn we gisteren om 6 uur vertrokken om op een enge uitstekende rots te zitten en naar de zonsopgang te kijken en was er gisteravond mantra’s zingen. En dat alles dus zonder vlees, vis en alcohol. Ik heb de neiging om op het moment dat ik het vage hippieshit vind af te haken, mijn telefoon te pakken en online te gaan shoppen, maar ja, aan de andere kant: ik kies ervoor om naar een yoga-retreat te gaan, dus waarom zou ik niet meedoen? Nou kon ik op zich wel een paar redenen verzinnen om niet mee te doen, maar ergens had ik toch het vermoeden dat ik me meer zou vermaken als ik me gewoon een beetje open zou stellen voor wat nieuwe ervaringen, in plaats van de hele tijd een chagrijnig cynisch aspiritueel wijf te gaan zitten zijn.

maan

Dus ik ging mee naar het strand. Ik heb een beetje gelachen omdat al die mannen met baarden maar zonder shirt om een open vuur heen mij nogal deden denken aan Lord of the Flies, maar ik heb wel de volle maan op spectaculaire wijze achter de bergen vandaan zien komen en lekker op het strand liggen kletsen met aardige mensen terwijl een uiterst getalenteerde Schotse mooie liedjes zong. En ik meldde me 2 keer voor de ochtendmeditatie, toevallig steeds nadat ik was gaan hardlopen, dus stijf van de adrenaline. Niet dat ik daardoor beter of slechter kon mediteren dan anders, want ik kan gewoon niet stilzitten en ik heb rust in mijn geest noch mijn donder, maar ik was er toch mooi wel en ik heb na 5 minuten onsuccesvol met mijn ogen dicht 15 minuten met mijn ogen open gezeten. Met uitzicht op zee. Gisteren was het inderdaad achterlijk vroeg, en de zon ging ook wel op als ik op het resort in een hangmat was gaan liggen, maar het was op de enge, uitstekende rots wel heel erg mooi. Ik wist helemaal niet dat een opgaande zon eruit ziet als een kindertekening van de zon (met van die halve cirkels). Alleen dat mantra’s zingen – daaraan heb ik niet meegedaan*. Maar ik ben er wel bij blijven zitten en ik heb op een afstandje in mijn boek gelezen. Van de taverna hier vlakbij, waar ik ongetwijfeld een gintonix had kunnen drinken en vlees had kunnen eten, maak ik geen gebruik. Want met de anderen meedoen levert me hier best wel veel mooie ervaringen op, zelfs zonder het spirituele aspect te voelen. Soms is meedoen belangrijker.

zon* Voor mijn gevoel pretendeer je dan iets te geloven wat ik niet geloof. Het is niet ‘gewoon een liedje’, zeker niet voor de mensen die het oprecht zingen, en ik ben tegen religieus toerisme. Je kan niet meeliften op de rite als je niet in de god gelooft. Daarom vier ik geen Carnaval. Kerst is zo commercieel, dat heeft toch niks meer met Jezus te maken, dus dat is anders voor mij.

Hete yoga

Ik hou van bijna alle soorten yoga. Ik ben er wel van overtuigd dat de meeste mensen die yoga doen een echte liefde hebben op yoga-gebied, en in mijn geval is dat Iyengar Yoga, maar ik ben heus weleens bereid om vreemd te gaan. Toen L me uitnodigde om mee te gaan naar een les Bikram Yoga (dat is dan haar yoga) in Den Haag, moest ik wel even wat overwinnen. Ik heb een paar jaar geleden een abonnement gehad bij de Bikram school in Leiden, maar daar ben ik op een gegeven moment op afgeknapt. Daar had ik een aantal redenen voor. Bikram Yoga-lessen bestaan altijd uit het uitvoeren van hetzelfde schema, waarbij de docent dus altijd precies hetzelfde zegt. Dus echt letterlijk hetzelfde, en voor iemand als ik, met een milde obsessie voor woorden, kan dat behoorlijk irritant worden, omdat ik het script dus ook uit mijn hoofd dreigde te gaan kennen en daar werd ik zenuwachtig van, want ik was alleen nog maar bezig met wat de docent ging zeggen, in plaats van met wat de docent op dat moment zei, of gewoon met het uitvoeren van de houdingen, waar ik tenslotte voor gekomen was. Bovendien trekt Bikram, anders dan veel andere yoga’s, nogal wat mensen die vooral lijken te komen om zichzelf bij 38 graden te kunnen bewonderen in een van de vele spiegels die in de zaal hangen, en die zich daar ook op kleden: micro-broekjes en kleine topjes. Dat leek me eerlijk gezegd niet zo heel yoga.bikrammmmMaar ja, inmiddels ben ik afgevallen en durfde ik ook wel in zo’n outfit, al moest ik wel even wat overwinnen, want anderhalf uur naar je eigen blote buik kijken is best confronterend. Over het vooraanzicht ben ik best tevreden, maar toen ik mezelf van de zijkant zag was ik wel even teleurgesteld in mijn eigen strakheid. Het viel me overigens wel op dat ook de andere deelnemers minder perfect waren dan ik me destijds kon herinneren, dus misschien zat de ‘Bikram is voor Übermenschen’-gedachte vooral tussen mijn oren. Het vaste script van de docent herkende ik weer voor een groot gedeelte, maar de grootste winst zat voor mij in de daadwerkelijke les (ja, daar gaat het tenslotte om): waar ik bij mijn vorige Bikram-bezoeken altijd op een gegeven moment wilde afhaken en het streven vooral was om dat moment zo laat mogelijk in de les te laten vallen, want bij een temperatuur van 38 graden heb ik namelijk helemaal geen zin om mezelf in allerlei bochten te wringen, heb ik het nu prima tot het einde volgehouden. Sterker nog: ik vond het eigenlijk wel leuk. Misschien dat ik Bikram Yoga Leiden wel zo gek krijg om me nog een keer een proefweek te laten doen – je weet maar nooit, als ik het acht dagen achter elkaar doe, zou ik zo maar een nieuwe yoga kunnen hebben.

Een voldoende

Begin januari had ik een vervelende deadline, die vooral vervelend was omdat ik zelf veel te lang had gewacht met het überhaupt beginnen aan de online cursus yoga filosofie aan de Universiteit van Oxford, waardoor ik ook enorm had verzaakt bij het inplannen van de afrondende essay-opdracht. Het gevolg was dat ik in een kleine 12 uur een tekst van 2000 woorden eruit gestampt heb, zodat ik toch nog op tijd was, maar voor de kwaliteit van het eindproduct kon ik eigenlijk niet instaan. Even voor de duidelijkheid: ik was hier 100% dader en helemaal geen slachtoffer, want ik had het beroerd gepland, en doordat ik als ik mij geconfronteerd zie met de gevolgen van mijn slechte planning de neiging heb om lamgeslagen te raken en helemaal niks te doen totdat ik echt geen keuze heb en wel aan de slag moet gaan, heb ik mezelf dus een heel vervelende dag opgeleverd. Maar goed, ik had het af. Ik vermoed dat er genoeg mensen zijn die niet in staat zijn om in veel te weinig tijd toch nog een boel hoorcolleges te luisteren, de reader te lezen en een min of meer coherente tekst over de al dan niet gebrekkige authenticiteit van het moderne yoga te genereren – ik kan dat dus kennelijk wel, en dat is best wel iets om blij mee te zijn, lijkt me.

thanks brain

Deze week kreeg ik het cijfer voor mijn essay. Ik heb een 5.8 gehaald, en ik merkte dat ik onmiddellijk in leerling-modus schoot, want ik dacht meteen: ‘Mooi, dat is een voldoende, weer een dingetje af.’ Er waren tijden dat ik het heel jammer zou hebben gevolgen om relatief laag te scoren, want ik ben op zich best ambitieus, maar laten we eerlijk zijn, voor een dag werk is een 5.8 van Oxford University niet eens zo slecht. Er zat ook feedback bij: de bibliografie ontbrak (nee hoor, ik had alleen geen boeken gebruikt), ik had het essay beter moeten proofreaden (dat doet pijn, want ik ben doorgaans nogal een taalnazi, maar ik had dus echt haast), maar mijn mededeling dat ik denk dat de dogmatische flexibiliteit van yoga juist de kracht van yoga was en niet iets dat afdoet aan de authenticiteit werd geëvalueerd als een ‘good point’. Ik ben wel tevreden eigenlijk. Ja, ik had een beter essay kunnen schrijven, ik had zeker ook wat aan de taalverzorging kunnen doen, en ik had vast een hoger cijfer gehaald als ik daadwerkelijk boeken zou hebben geraadpleegd in plaats van gewoon dingen beweren op grond van wat ik tijdens de hoorcolleges heb gehoord. Aan de andere kant: de buit is binnen. Ik heb aan de universiteit van Oxford gestudeerd. Ik ga denk ik gelijk mijn LinkedIn updaten. En me aanmelden voor de alumni-vereniging.

Deadlines

Voor mijn 40ste verjaardag heb ik van mijn vader een cursus ‘Philosophy of Yoga’ van de Oxford Centre for Hindu Studies gekregen. Ik had hem daarom gevraagd hoor, dat is niet iets dat je even ongevraagd aan iemand geeft, en ik was er erg blij mee. Op de yoga-opleiding krijgen we ook filosofie, maar die lessen zijn nogal breed verspreid over de drie jaar die de opleiding duurt en ze zijn bijna volledig gebaseerd op zelf-studie – het probleem met zelfstudie is wat mij betreft dat ik in wat ik leer word beperkt door wat ik zelf kan vinden, dus dan is er vermoedelijk nog een hele wereld van kennis, maar zolang ik daar niet per ongeluk tegenaan loop, zal ik dat nooit weten. De online cursus van de Oxford University leek me een ideale aanvulling hierop: vanaf half oktober kwam er wekelijks een nieuw hoorcollege online, van Nick Sutton, precies het soort lichtelijk warrige maar uiterst enthousiaste Engelsman dat je hoopt aan te treffen aan zo’n sjieke oude universiteit, met daarbij een flinke hoeveelheid teksten om na te lezen en tot slot een essay van 2000 woorden. Dat essay* was facultatief, maar je kreeg wel een certificaat als je het inleverde – en een certificaat waarop staat dat ik in (of in elk geval aan) Oxford gestudeerd heb is natuurlijk een verworvenheid.

deadlineHelaas blijkt dan toch elke keer dat ik gewoon niet de discipline heb om elke week een college te kijken en de teksten te lezen. Ik heb heel oktober, november en de eerste drie weken van december gedacht dat ik toch echt eens moest gaan beginnen, maar ik had daar pas in de eerste week van de Kerstvakantie daadwerkelijk tijd voor, dus toen heb ik in 6 dagen 8 hoorcolleges, inclusief teksten, die ik gebundeld heb in een imposante reader (ik ben zo iemand die denkt dat de verzorgdheid van het materiaal van groot belang is voor de uitvoering van het werk, zodat ik vaak schitterend, maar ongebruikt, studiemateriaal heb), erdoorheen gejast. De deadline van het essay was maandag 4 januari 23.55 (CET, dat heb ik voor de zekerheid nog even gecheckt), maar op maandag 4 januari 8.55, toen ik achter de computer kroop omdat het me toch wel urgent begon te lijken, had ik welgeteld 0 van de 2000 woorden. Ik heb me de hele dag het schompes gewerkt, met twee** onderbrekingen: ik ben naar de gym gegaan (want dat kan ik om de een of andere reden wel inplannen) en ik heb de coördinator 6V gemaild dat ik vind dat ik met mijn eigen studiehouding eigenlijk geen leerlingen zou moeten mogen begeleiden bij hun planning. De Nieuwjaarsreceptie van de Gemeente Leiden is aan mij voorbij gegaan, maar om 20.51 had ik een tekst, een upload en een bevestiging van ontvangst. Ruim binnen de tijd dus – maar ik zou mezelf toch willen stimuleren om het een volgende keer iets minder nerveus aan te snijden. Aan de andere kant: zo werkt het ook…

* Famous last words: ‘2000 woorden? Dat zijn 4 flauwekulletjes, dat moet toch wel lukken in een dag?’

**Nou ok, iets meer: ik heb doorlopende statusupdates en ander gejammer over mijn voortgang op Instagram gezet. Want dat hoort er echt bij.

Rare bochten

Het gaat best goed met mijn yoga, maar er blijven natuurlijk altijd dingen die ik nog niet kan. En dit filmpje staat daar vol mee, dus zijn er voor mij meerdere redenen om deze dame in actie te zien: ze doet indrukwekkende dingen, het ziet er mooi uit, en het leert me de gepaste hoeveelheid nederigheid. Zo gaaf ben ik nog lang niet. Ik heb geen idee wat zij kijkt om zich nederig te voelen, maar daar ben ik sowieso niet aan toe.

De 10 van woensdag

Ik ben nu begonnen aan de laatste 3 weken van het Personal Body Plan, en ik moet zeggen dat het mijn stoutste dromen heeft overtroffen. Ik ben meer afgevallen dan ik had gedacht dat mogelijk was en ik voel me er goed bij. Ze zeggen steeds ‘het is geen dieet, het is een lifestyle’, en hoewel ik een beetje misselijk word van dat soort teksten, moet ik toegeven dat er bij mij meer is veranderd dan de hoeveelheid calorieën die ik elke dag naar binnen schuif. Daarom hier 10 veranderingen die door Personal Body Plan geïnspireerd zijn. Niet allemaal positief overigens.

  1. Boodschappen doen gaat een stuk langzamer omdat ik bij alle producten wil weten wat de calorieën en macro’s zijn.
  2. Mijn winterjassen (ik heb er 2, van Vivienne Westwood) zijn zo zeer te groot dat ze volledig verbouwd moeten worden. Of ik moet nieuwe kopen, maar twee dure jassen weg doen gaat me echt te ver.
  3. Ik heb veel meer energie dan voordat ik aan het programma begon.
  4. Mijn yoga is ook verbeterd: ik kan nu handstand en een aantal andere houdingen waarvoor ik kracht in mijn armen en schouders nodig heb.
  5. Als ik de gym binnen kom, word ik met mijn naam gegroet door de mensen achter de balie. Ze vinden me een bikkel. Ik vind dat grappig.
  6. Ik eet weer koolhydraten. Dat is best fijn.
  7. Als ik een weekend in een bos zit, vind ik het een goed plan om mijn hardloopspullen mee te nemen. En dan ook daadwerkelijk te gaan hardlopen.
  8. Ik ben een intensief Instagram-gebruiker geworden. Ik had er al een account (ik ben @susannaahhh), maar ik deed er niet zoveel mee. Maar veel van die skinny chicks zitten op Instagram, en die vind ik inspirerend, dus ja, dan doe je mee.
  9. Ik heb me moeten afmelden voor een aantal nieuwsbrieven van online winkels waar ik graag shopte, omdat alles wat ze maken nu te groot is voor me. Ik heb officieel geen Grote Maat meer. Sterker nog, ik ben een M. Bizar.
  10. Ik vind mijn buik nog steeds heel erg lelijk. Ergens hoop je toch dat je, aan het eind van zo’n programma, helemaal gelukkig bent met je lijf, maar in mijn geval lukt dat dus nog niet. Jammer is dat.

Een topdag

Ik heb dagen zat dat alles wat ik aanraak in poep verandert, maar vandaag lijkt alles ineens mee te zitten. Nou ja, alles: alles behalve die rare pukkel op mijn rug, maar daar hebben we het niet over. Is vanzelf gekomen, gaat vanzelf weer weg. Oh, en datzelfde geldt voor de dooie muis die ik vanochtend even in de tuin dacht te zien liggen: de lieve kleine Maus heeft hem geloof ik definitief afgevoerd, dus dat probleem heeft zichzelf opgelost. Als je het naar boven afrondt, is alles dus geweldig. Om te beginnen regent het niet vandaag, dus mijn haar gedraagt zich enigszins goed, en daar word ik vrolijk van. De regenjas die ik besteld heb voor de Oestour is gekomen, ruim op tijd en het is niet de verkeerde kleur of de verkeerde maat, dus dat draagt ook bij aan mijn stemming; al had het geregend, dan had het niet uitgemaakt, want mijn nieuwe regenjas houdt alles tegen. Vanochtend gaf ik yoga-les (een inval-les) en ik was heel tevreden over hoe het ging – ongeveer 15 dames en een heer hebben zich op de juiste momenten ingespannen en op de juiste momenten ontspannen. De dingen die ik gisteren tijdens een bizarre les in Amsterdam heb geleerd heb ik, zwaar afgezwakt, toegepast, wat volgens mij een leuke les opleverde voor mensen van allerlei niveaus, dus daar was ik ook blij mee.

topdag1

Daarna heb ik een tijdje thuis gezeten. Ik heb afspraken gemaakt met J en D voor een lunch, met mijn moeder voor haar verjaardag, met de divisie Maastricht voor de preKerstzondag en met het hotel waar ik met M tijdens het bezoek aan Maastricht voor de preKerstzondag wil slapen. Dat is dus allemaal geregeld. Wat ik vandaag niet zelf kon regelen waren kaartjes voor het concert van Guy Garvey (de zanger van Elbow) in Paradiso, want die gingen tijdens mijn yoga-les in de verkoop, maar C, een nieuwe ster op mijn firmament, wilde me daarmee helpen, dus dat is ook gelukt. Toen ben ik naar de gym gegaan, alwaar ik op de squatmachine meer dan mijn lichaamsgewicht heb getild. Dat is natuurlijk ook een behoorlijke overwinning, lijkt me. Het Personal Body Plan gaat heel goed, ik zal daar binnenkort eens een update over schrijven, maar bij wijze van spoiler kan ik zeggen dat ik bijna alle beloningen die ik in mijn systeem had opgenomen heb uitgekeerd. Tot slot heb ik uitgebreid gedoucht en mijn feestjurk aangetrokken. Vanavond ga ik namelijk naar een bruiloft, waar ik samen met T en A zal vieren dat het natuurlijk helemaal niet mijn dag is, maar de hunne – al wil dat niet zeggen dat ik niet stiekem even  het glas zal heffen op mijzelf en mijn topdag. Want zo ben ik.

topdag2

Yoga-opleiding

Morgen begint de yoga-opleiding weer. Na lang twijfelen heb ik besloten om hem inderdaad deeltijd te gaan doen, dus ik heb me aangemeld voor het zogeheten ‘slow program’, wat betekent dat ik het komende jaar èn het jaar erna niet 14 weekends en 10 workshopdagen naar Amsterdam moet (sorry, mag) gaan, maar slechts 8 weekends en welgeteld 0 workshopdagen. Los van die weekends moet ik natuurlijk wel regelmatig naar yoga-les, liefst in Amsterdam natuurlijk, en we hebben de eerste 2 opdrachten voor filosofie alweer binnen, en als het meezit hebben we dit jaar wel een anatomie-docent die komt opdagen, dus ik vermoed dat ik mijn lol wel opkan met de opleiding. Bovendien heb ik besloten dat ik een cursus yoga-filosofie wil gaan volgen aan de universiteit van Oxford, want die lijkt me wel heel interessant en dan kan ik zeggen dat ik aan Oxford University heb gestudeerd; ik weet heus wel dat een cursus op afstand niet hetzelfde is als een echte studie, maar ik heb al een echte studie gedaan, aan de Universiteit Leiden, naar eigen zeggen ‘het Oxford van Nederland’, dus ik heb niets om me voor te schamen*.

yogaopleiding1

Ik kan me, zoals altijd aan het begin van wat dan ook, ook nu niet onttrekken aan een zeker nerderig ‘back to school’-enthousiasme: ik heb er eigenlijk gewoon heel veel zin in. Hoewel ik me had voorgenomen om in de vakantie superveel te doen aan het achterstallige anatomie-werk, ‘The Tree of Yoga’ uit had willen lezen en alvast aan eerdergenoemde opdrachten had willen beginnen, heb ik dat natuurlijk allemaal niet gedaan. Maar ik beheers sinds kort wel de handstand, waar ik zeer trots op ben, en ik ben flink afgevallen, waardoor ik beter in allerlei houdingen kan komen (als je rugvet niet in de weg zit, blijk je veel verder te kunnen twisten – wist ik niet, maar is wel zo), dus ik ben wel benieuwd hoe zich dat alles manifesteert op de opleiding. Ik heb ook een mooie nieuwe broek met pauwenprint, die ik nog niet aan Amsterdam heb getoond, en een nieuw shirtje – dat soort materiële zaken is natuurlijk allemaal niet heel erg yoga, maar ik ben een westers meisje, en ik hou van mooie spullen. Bovendien hoort dat bij een nieuw schooljaar: wat mij betreft zijn nieuwe yoga-kleren gewoon een soort nieuwe agenda en nieuwe schriften, en dat soort dingen is onmisbaar voor de motivatie voor een mooi nieuw jaar. Het zal mij benieuwen wat ik dit jaar allemaal ga leren!

yogaopleiding2

* Althans, niets op dat gebied. Dat ik de bloemen die ik maandag had willen weggooien nog niet naar de container heb gebracht is natuurlijk wel heel gênant.