Categorie archief: Zelfzorg

Pedicure

Dat mijn lichaam zich op allerlei manieren ontwikkeld heeft sinds ik een jaar of 6 was en het me allemaal niks kon schelen, is inmiddels wel ruim gedocumenteerd. Maar dat er een ding is aan mijn lijf dat ik, onafhankelijk van of ik dik ben of dun of iets ertussenin, sowieso het allerlelijkst vind heeft misschien minder aandacht gekregen. Toch is er een zo’n ding. Of eigenlijk zijn het er 2, want mijn voeten vind ik zo verschrikkelijk afschuwelijk dat ik meestal doe alsof ze niet bestaan. Nou is het op zich ook wel zo dat ik alle voeten lelijk vind – blote voeten in Birkenstocks doen mij aan lappen vlees in een etalage denken, en hoewel ik best van vlees houd, hoef ik dat niet permanent on display te zien. Maar mijn eigen voeten vind ik nog net iets lelijker dan de meeste. Ik koop mooie schoenen om ze in te verstoppen, maar daar blijft het dan ook bij. Maar juist door die schoenen hebben ze het best zwaar. Sinds mijn 16de draag ik eigenlijk altijd hoge hakken, met als gevolg dat mijn grote teen naar binnen is gaan staan, en mijn kleine teen zo’n beetje onder de teen ernaast (de ringteen?) is verdwenen, waarbij het dan ook nog de vraag is waar de nagel is gebleven. Hardlopen heeft mijn voeten natuurlijk ook niet veel goed gedaan, en het feit dat ik tijdens de krachttraining regelmatig een schijf van 25 kilo op mijn teen laat vallen ook niet. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik maar liefst 3 zwarte nagels. Omdat mijn voeten de laatste tijd zo hard voor me gewerkt hebben leek het me wel een mooi plan om een pedicure te boeken – en dan niet een bij een aardige mevrouw thuis, maar bij een fancy salon.

pedicure1

Na lang vergelijkend warenonderzoek (nou ok, het was een tip van iemand op Instagram die ik geweldig vind) heb ik gekozen voor de Soap Treatment Store in Amsterdam. Omdat mijn voeten zo treurig waren had ik een ‘medi pedi’ aangevraagd, maar dat scheen niet nodig; als ik gewoon de lange reguliere pedicure zou nemen, was dat vast goed. Ik werd ontvangen met een heerlijk kopje thee, en toen zou het echt beginnen. Ik geneerde me een beetje om mijn schoenen uit te doen en mijn voeten aan het arme kind bij wie mijn behandeling in de agenda was verschenen te tonen – het is toch een beetje alsof je na 25 jaar promiscue leven naar een SOA-kliniek gaat – maar goed, het is haar vak, dacht ik, dus ze zal wel iets gewend zijn. Zonder blikken of blozen ging ze aan de slag, en terwijl ik naar Sex And The City 2 keek (dat was geen eigen keuze, hij werd op een enorm scherm tegenover me geprojecteerd; ik heb die film al een keer gezien, en dat vond ik eigenlijk al een keer te veel), probeerde zij nog wat van mijn voeten te maken. Dat lukte wonderwel, en ik heb me zelfs laten overtuigen om mijn teennagels te laten lakken. Normaal vind ik dat een belediging voor nagellak, maar zij zei dat ze met donkergrijze nagellak die 3 zwarte nagels kon wegwerken en dat leek me dan wel een mooi experiment. Het werd ook nog een portie verplicht onthaasten, want de nagellak bleek 45 minuten te moeten drogen voordat ik mijn schoenen weer aan kon trekken. Al met al dus een prima besteding van een vakantiemiddagje en mijn voeten zien er stukken beter uit. Ik zie mezelf voorlopig nog geen open schoenen dragen, maar dat hoeft ook niet – ik kan nu tenminste naar beneden kijken zonder me te schamen, en dat icoon wat waard.

pedicure2

Pas op de plaats

Zaterdag gebeurde wat me uiteindelijk altijd overkomt in tijden van stress: ik ga fouten maken. Zo heb ik een Rome-reis voor school geboekt in de verkeerde maand (laten we het niet hebben over wat dat gekost heeft, dat hebben de financiële administratie en ik verdrongen), heb ik M heel erg boos gemaakt door in 1 week 3 keer de sleutel in de voordeur te laten zitten en ben ik van mijn fiets gevallen op weg naar de UB omdat ik op het laatste moment iets op wilde zoeken en een bocht verkeerd nam. Allemaal in zekere zin heel pijnlijk, maar ook omdat dat soort momenten me dwingen om even pas op de plaats te zetten en te overzien hoe druk ik het nou eigenlijk heb. Het ene moment vertel ik vol trots dat ik 100 ballen tegelijk in de lucht kan houden, het volgende moment zit ik jankend op de grond, omringd door zoveel ballen dat het lijkt alsof ik volledig tegen mijn zin door mijn ouders bij Ikea in het ballenbad ben neergepleurd. Dat hoort ook allemaal bij me, weet ik inmiddels, en ik heb gewoon zo’n wake-up call nodig om te beseffen dat het tijd wordt om even alle ballen te bekijken en te kijken welke nou eigenlijk weer de lucht in moet, welke even op de grond kan blijven liggen en welke ik gewoon een rotschop moet geven en moet vergeten.

tas

Zo werd ik zaterdagochtend wakker, vol goede moed om naar de yoga-opleiding te gaan, heb ik keurig ontbeten en mijn laptop en de andere dingen die ik nodig had om de dag optimaal in te vullen (agenda, kleurpotloden, meerdere opschrijfboekjes, een eiwitreep, een banaan, een vulpen – van die dingen) in mijn supermooie nieuwe tas gedaan en ben ik vrolijk op weg naar het station gegaan om de laatst mogelijke trein te halen naar Amsterdam. Vlak voor de incheckpoortjes besefte ik dat ik mijn yogakleren was vergeten, en toen zat er nog maar 1 ding op: uithuilen en de rust pakken die ik kennelijk nodig had. Of rust, dat viel wel mee, want ik heb de dag uitermate nuttig besteed. Het correctiewerk dat nog af moest is afgekomen, ik heb kleren bij iemand langs gebracht, de StarWars BlueRays terugbezorgd bij de rechtmatige eigenaar, het hele huis opgeruimd, mijn agenda is eindelijk op orde, inclusief planning van de hele maand juni, de financiën zijn bijgewerkt en ik heb mij over mijn weerstand met betrekking tot het opruimen van de Big Green Egg heengezet. Dus ik heb ook nog heerlijk gegeten, waarover later deze week meer, en daarna ben ik gewoon op tijd naar bed gegaan. En sinds ik een dag heb geïnvesteerd in het uitzoeken van mijn leven ben ik van dat constante overspoelde gevoel af. Jammer dat ik dat niet ik eerder heb gedaan dus.

Voor mezelf zorgen

Toen ik afgelopen weekend in bed lag omdat ik doodging van de verschrikkelijke ziekte waarmee God mij had geslagen* had ik genoeg tijd om rustig na te denken over allerlei essentiële levensvragen. Zo heb ik me afgevraagd of ik nog meer kleren voor de gym nodig heb (antwoord: ja, want ik heb onvoldoende sportbeha’s en dan moeten daar natuurlijk outfits bij), of ik me dinsdag ziek zou melden als ik me nog ellendig voelde (antwoord: nee, want ik moest heel veel doen op school en een dag missen zou me alleen nog maar meer problemen opleveren) en of ik eigenlijk wel goed voor mezelf zorg. Het antwoord op deze laatste vraag vond ik moeilijker te geven. Als je in bed ligt omdat je je beroerd voelt, zou je daaruit af kunnen leiden dat je jezelf een beetje verwaarloosd hebt, maar aan de andere kant: ik ken mensen die 10 dagen uit de roulatie zijn als ze 2 keer niezen, dus een verloren weekend valt in dat opzicht wel mee. En ik doe genoeg dingen die ik op het lijstje ‘dingen die ik doe om voor mezelf te zorgen’** zou kunnen zetten: 4 keer per week sporten, 1 à 2 keer per week yoga, ik eet doorgaans heel gezond en verstandig, ik zorg er altijd voor dat mijn nagels keurig gelakt zijn, ik ga 1 keer per week onder de zonnebank zodat ik er niet uitzie als een bleek spookje en soms trakteer ik mezelf op een massage.

zelfzorgMaar aan de andere kant doe ik behoorlijk wat dingen die helemaal niet bijdragen aan zelfzorg. Ik slaap structureel te weinig (meestal 5 uur per nacht), ik haal bijna nooit mijn make-up van mijn hoofd voordat ik naar bed ga (ik krijg die gewoonte er maar niet in), mijn huis is in tegenstelling tot de minimalistische zen-tempel waarin ik in het diepst van mijn gedachten zou willen leven een gigantische chaos vol spullen en ik krijg het, ondanks mijn handige agenda, maar niet voor elkaar om een middag vrij te maken om gewoon even lekker te niksen. Toen B en ik elke vrijdag hadden gereserveerd om samen aan ons gezamenlijk bedrijf, kwam het vaak zat voor dat hij met een blik op mijn opgefokte hoofd constateerde dat het kennelijk niet het moment was om recepten te schrijven, maar wel om, zoals hij zei, ‘even normaal te doen’, waarop we naar de bioscoop gingen, of gingen midget-golfen, of hij me op de bank zette met thee en Netflix, zodat ik een middag apathisch voor me uit kon staren. Want down-time plannen, daar ben ik dus echt heel slecht in, en nu B en ik elkaar niet meer elke vrijdag zien (in Zuid-Afrika wonen is in die zin wel een belemmering), zal ik de verantwoordelijkheid om voor mezelf te zorgen toch echt zelf op me moeten nemen. Dus dat wordt voorlopig even mijn nieuwe project: zorgen dat ik genoeg slaap (laten we beginnen met minimaal 6 uur per nacht, dat ik hier en daar een uurtje niks doe, dat ik mijn huis een beetje op orde krijg en dat ik niet elke ochtend met een volledig opgemaakt gezicht wakker word. En dan zien we wel wat daar voor grootse dingen van komen. Er is hoop.

zelfzorg1

* Ik had een flitsgriepje en ik ben atheïst. Maar een beetje drama doet het goed als opening.

** Nee, ik heb niet zo’n lijstje. Zelfs ik trek weleens een grens.