Categorie archief: Ziek

Voor mezelf zorgen

Toen ik afgelopen weekend in bed lag omdat ik doodging van de verschrikkelijke ziekte waarmee God mij had geslagen* had ik genoeg tijd om rustig na te denken over allerlei essentiële levensvragen. Zo heb ik me afgevraagd of ik nog meer kleren voor de gym nodig heb (antwoord: ja, want ik heb onvoldoende sportbeha’s en dan moeten daar natuurlijk outfits bij), of ik me dinsdag ziek zou melden als ik me nog ellendig voelde (antwoord: nee, want ik moest heel veel doen op school en een dag missen zou me alleen nog maar meer problemen opleveren) en of ik eigenlijk wel goed voor mezelf zorg. Het antwoord op deze laatste vraag vond ik moeilijker te geven. Als je in bed ligt omdat je je beroerd voelt, zou je daaruit af kunnen leiden dat je jezelf een beetje verwaarloosd hebt, maar aan de andere kant: ik ken mensen die 10 dagen uit de roulatie zijn als ze 2 keer niezen, dus een verloren weekend valt in dat opzicht wel mee. En ik doe genoeg dingen die ik op het lijstje ‘dingen die ik doe om voor mezelf te zorgen’** zou kunnen zetten: 4 keer per week sporten, 1 à 2 keer per week yoga, ik eet doorgaans heel gezond en verstandig, ik zorg er altijd voor dat mijn nagels keurig gelakt zijn, ik ga 1 keer per week onder de zonnebank zodat ik er niet uitzie als een bleek spookje en soms trakteer ik mezelf op een massage.

zelfzorgMaar aan de andere kant doe ik behoorlijk wat dingen die helemaal niet bijdragen aan zelfzorg. Ik slaap structureel te weinig (meestal 5 uur per nacht), ik haal bijna nooit mijn make-up van mijn hoofd voordat ik naar bed ga (ik krijg die gewoonte er maar niet in), mijn huis is in tegenstelling tot de minimalistische zen-tempel waarin ik in het diepst van mijn gedachten zou willen leven een gigantische chaos vol spullen en ik krijg het, ondanks mijn handige agenda, maar niet voor elkaar om een middag vrij te maken om gewoon even lekker te niksen. Toen B en ik elke vrijdag hadden gereserveerd om samen aan ons gezamenlijk bedrijf, kwam het vaak zat voor dat hij met een blik op mijn opgefokte hoofd constateerde dat het kennelijk niet het moment was om recepten te schrijven, maar wel om, zoals hij zei, ‘even normaal te doen’, waarop we naar de bioscoop gingen, of gingen midget-golfen, of hij me op de bank zette met thee en Netflix, zodat ik een middag apathisch voor me uit kon staren. Want down-time plannen, daar ben ik dus echt heel slecht in, en nu B en ik elkaar niet meer elke vrijdag zien (in Zuid-Afrika wonen is in die zin wel een belemmering), zal ik de verantwoordelijkheid om voor mezelf te zorgen toch echt zelf op me moeten nemen. Dus dat wordt voorlopig even mijn nieuwe project: zorgen dat ik genoeg slaap (laten we beginnen met minimaal 6 uur per nacht, dat ik hier en daar een uurtje niks doe, dat ik mijn huis een beetje op orde krijg en dat ik niet elke ochtend met een volledig opgemaakt gezicht wakker word. En dan zien we wel wat daar voor grootse dingen van komen. Er is hoop.

zelfzorg1

* Ik had een flitsgriepje en ik ben atheïst. Maar een beetje drama doet het goed als opening.

** Nee, ik heb niet zo’n lijstje. Zelfs ik trek weleens een grens.

Verloren weekend

Ik had zulke ambitieuze plannen voor afgelopen weekend. Zaterdag wilde ik lang uitslapen, dan ging ik naar de gym, douchen en met M de stad in, voor wat vroeger de vaste zaterdaginvulling was (vissen kopen op de markt, onder luid gejammer over wat ik het voor rotwinkel vind door de Hoogvliet lopen, drankjes drinken bij Burgerzaken), en ’s avonds eerst de aangeschafte vis opeten en dan naar een verjaardag, alwaar ik getrakteerd zou worden op een harpconcertje en zelf een verhaal mocht vertellen aan de jarige. Zondag zou ik dan fris en fruitig uit bed springen en naar Amsterdam gaan voor de yoga-opleiding, om daarna op de bank neer te zijgen en nog meer vis te eten. En dan natuurlijk op tijd naar bed, want M moet op maandag om 6 uur opstaan en ik ben gewoon heel solidair. Maar dan blijkt de werkelijkheid toch een stuk weerbarstiger dan het ideaalbeeld. Ik had het als een teken moeten zien dat de harpist die op de verjaardag zou optreden ziek was, zodat het hele feest niet doorging, maar op dat moment dacht ik nog dat daarmee alleen het avondprogramma beïnvloed zou worden, en dat ik in plaats van een verhaal vertellen verder kon gaan met Project Star Wars, maar niets was minder waar. Want toen ik zaterdag wakker werd, voelde ik me echt beroerd. Zo ellendig dat ik weer naar bed ben gegaan, en pas om 13.00 weer wakker werd, maar ik ben eigenlijk niet meer uit bed gekomen. De poezen waren er wel blij mee, die kwamen er gezellig bij liggen, maar ik vond er helemaal niks aan.

ziek

Ik verveel me namelijk heel erg snel, dus toen ik mijn boek had uitgelezen, begon ik gestrest te raken over het feit dat ik niet naar de gym kon (ja, ik snap ook niet wat er met me is gebeurd), zodat ik de 100% trainingen-score waar ik zo trots op ben zou verspelen, en over al die dingen die ik van mezelf had moeten doen. En dat terwijl M gewoon de zaterdagboodschappen is gaan doen (inclusief een drankje bij Burgerzaken, zo is hij dan ook wel weer), en ik nog allerlei DVDs had om te kijken. Redenen genoeg om even rustig ziek te zijn, maar dat lukt me dus niet. Volgens M, die weliswaar dr is, maar in de letteren, dus hij heeft er op zich geen verstand van, maar wel een mening over, was ik overigens niet ziek, maar ‘moe in mijn hoofd’, en op grond van deze diagnose adviseerde hij me om zondag de opleiding te skippen en uit te slapen. Toen ik na een nacht met heel veel slaap redelijk fit wakker werd, bleek ik best wel in staat om een afgezwakt programma in de gym te doen, dus ik sta nog steeds op 100%, en daarna is M me komen halen en hebben we de rest van de middag in de prachtige sauna die bij de gym hoort doorgebracht, zodat ik vanmorgen eigenlijk gewoon weer kerngezond ben opgestaan. Het leek in eerste instantie een verloren weekend, maar uiteindelijk geloof ik toch dat ik er in topvorm uit ben teruggekomen. Zou ik vaker moeten doen, ziek zijn.

Griepgolf

griepgolf

Er schijnt weer een griepgolf te zijn – mijn moeder was vorige week ziek, en ik zie aan de  hoeveelheid absenten op school, zowel onder de leerlingen als onder de collega’s, dat er een tsunami aan bacillen in de rondte vliegt. Dus als iedereen eens even fijn een stukje niet op mij uitademt, zou ik dat zeer waarderen. Alvast bedankt, mensen!