Tagarchief: Hans van Egdom

Raad staat voor Leiden

Een paar maanden geleden heb ik een fotoshoot gehad met Hans van Egdom, een Leidse fotograaf, die een serie aan het maken was met gemeenteraadsleden. Vanaf vandaag (tot 30 mei) zijn foto’s uit die reeks te zien in de hal van het stadhuis, wat natuurlijk al heel erg leuk is, maar ik mocht een column voorlezen ter gelegenheid van de tentoonstelling. Dit is die column, met daarbij drie foto’s die op de tentoonstelling te zien zijn. Die zijn dus van Hans.

Ik ben echt een vrouw van woorden. Als ik iets aan iemand duidelijk moet maken, gebruik ik daar het liefste gewoon een heleboel tekst voor: ik begin te praten, of te schrijven, en ik hou pas op als ik het gevoel heb dat ik mijn punt gemaakt heb, dat alle potentiële vragen bij voorbaat beantwoord zijn, en dat mijn gesprekspartner precies doorheeft wat ik wil. En waarom. En hoe. En als dan later blijkt dat het toch niet allemaal over is gekomen, dan begin ik gewoon weer opnieuw – ik ben echt de beroerdste niet. Tijdens de campagne  voor de gemeenteraadsverkiezingen vond ik het ook bijna jammer dat ik aan de voorkant van mijn persoonlijke flyer alleen maar een plaatje en een kekke slogan kon afdrukken, want waarom zou je maar aan een kant van je flyer tekst opnemen als je twee kanten tot je beschikking hebt? Gelukkig kan ik me als D66’er ook in dit opzicht thuis voelen bij mijn partij, want daar is eigenlijk helemaal niemand vies van een praatje. Sinds ik in de gemeenteraad zit, is het me overigens duidelijk geworden dat dat niet per se iets is dat bij D66 hoort: alle politici hebben de neiging om eerder veel dan weinig te zeggen, en we grijpen vaak de kans om dat daadwerkelijk te doen.

frederik-81-EditDaarom was ik, toen ik op Facebook de foto’s zag die Hans van Egdom van Frederik Zevenbergen gemaakt had, gefascineerd door het project ‘Daar sta ik voor. Leidse politici in beeld’. Leidse politici werden uitgedaagd iets uit de stad te zoeken waarbij ze zonder woorden het belangrijkste punt dat ze willen maken letterlijk in beeld brengen, en dan ging het ook nog om iets waar je voor bent, en niet iets waar je boos over bent, of wat je wilt veranderen. Ik wilde ook wel aan dat project meedoen, maar al met al was het helemaal niet zo gemakkelijk om een beeld te vinden bij wat ik te zeggen heb: als raadslid met als enige portefeuille cultuur (en dat is ‘enig’ in iedere zin van het woord overigens) kan je wel voor een museum gaan staan, of voor een schilderij, maar ik wilde meer dan dat. Daar komt nog bij dat ik een lichte vorm van camera-angst heb, dus ik vond het allemaal extra spannend, maar toen ik de foto’s zag die Hans van mij gemaakt had, kon ik me goed vinden in het ‘politieke programma zonder woorden’.

Susannah-7Het is natuurlijk een cliché: a picture says more than a thousand words. En als je per foto die hier tentoongesteld is 1000 woorden rekent, dan kun je, als je ons raadsleden een beetje kent, misschien net het eerste half uur van een raadsvergadering dekken. Maar deze foto’s zeggen meer dan veel van die vergaderpraat. Als je de tentoonstelling overziet, dan kun je echt zien waar we voor staan: we staan voor molens, voor asfalt, voor werk, voor bomen, voor industrieel erfgoed, voor sportvelden, voor leerwerkbedrijven, voor zwembaden, voor de politie, voor de hortus, voor de werelderfgoedlijst, voor nieuwe wijken, voor kleine winkeliers, voor de Kooi en voor de groene ruimte. En ik? Ik sta voor een van de vele ‘Muurgedichten’ in de stad. Behalve breedsprakig ben ik namelijk ook behoorlijk eigenwijs, dus ik heb het voor elkaar gekregen om niet alleen voor toegankelijke cultuur voor iedereen te staan, maar ook voor woorden. Want daar sta ik ook voor.

Susannah-10