Corona,  Corona-diaries,  Gemeenteraad,  School

Contact via de webcam

Ik heb altijd van mezelf gedacht dat ik niet zo van direct contact met mensen houd, en had dus ergens gehoopt dat ik al die langeafstandscommunicatie met vrienden, collega’s, fractiegenoten en leerlingen eigenlijk wel relaxed zou vinden, maar ik heb er nogal wat moeite mee. Nou ben ik wel iemand die het bijna beledigend vindt als iemand mij belt (‘Daar heb ik geen telefoon voor – kun je niet appen?’), maar verder communiceer ik eigenlijk heel graag via WhatsApp, Berichten, Instagram-DM of desnoods ouderwetse email. Ik heb niets tegen mensen hoor, maar als ze lekker in mijn apparaten blijven zitten vind ik het wel weer gezellig genoeg. Maar ja, sinds corona moet ik wel aan de digitale communicatie. Zo heb ik inmiddels al een paar lessen gegeven door middel van een livestream. Ik heb 2 klassen, een examenklas en een 4V (allebei voor Grieks), en in tegenstelling tot wat je zou verwachten wil de examenklas eigenlijk het liefst helemaal geen contact, laat staan in een online les, en vindt de vierde het wel gezellig. Dat is ook een gezellige groep, en na 2 lessen heb ik mijn weg wel zo’n beetje gevonden. Ik start de les op in een Google Meet, waarbij iedereen behalve ik conform de regels van school de webcam en de microfoon uit moet zetten, we communiceren via de chat, en aan het eind kom ik er al dan niet nog even met mijn hoofd in. Dat is op zich een ideale procedure, maar een les van mij zou niet een les van mij zijn als hij niet een klein beetje zou ontsporen.

Tijdens de eerste les bleken 2 leerlingen namelijk een onesie aan te hebben, dus die kregen even camera-toestemming, wat ertoe leidde dat we vandaag ook een onesie-modeshow hebben gehad. Bovendien was een van de leerlingen jarig, dus toen werd er ook nog gezongen – inderdaad, ondanks de regels van school. Maar zo vond ik het best te doen, die online lessen. Vanavond zal ik de volgende weerstandsbrug moeten oversteken: de fractievergadering via weer een andere internetapplicatie. Toen ik zei dat ik niet zo van online vergaderen houd, zeiden maar liefst 2 mensen ‘Je kan je camera uitzetten, hoor’, alsof het vanzelfsprekend is dat ik wil dat niemand mijn hoofd ziet. Mijn hoofd is delicious, dat is helemaal het bezwaar niet, maar ik wil gewoon geen 12 mensen die door elkaar op mijn scherm zitten alsof het een soort ontspoorde clip van Bohemian Rhapsody is. Al met al maakt de reden geen zak uit, want ik zal me moeten schikken. Vanavond om 20.00 zal ik in de slaapkamer in een soort video-orgie met 12 mensen die ik nooit in mijn slaapkamer had verwacht overleggen over hoe Leiden met de pandemie omgaat. Ik had nooit gedacht dat dat zou moeten, maar ja, desperate times call for desperate measures. Kennelijk. Wat mij betreft gaan we zo snel mogelijk weer gewoon met zijn allen in een klaslokaal of vergaderzaal zitten. Veel gezelliger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.