Corona,  Corona-diaries,  Voetbal

EK 1988

De Nederlandse televisie weet van ellende niet meer wat er in deze coronadagen uitgezonden moet worden, want alle sport is gecanceld en iedereen is wel zo’n beetje klaar met persconferenties, virologen en vooral Bekende Nederlanders die hun bekendheid nog even willen onderhouden door met hun kop op tv te komen en dan uit gaan zitten leggen dat we alle overbodige trips naar buiten moeten cancellen. Zo zie je maar, overbodig is een rekbaar begrip. Maar ze hebben iets gevonden voor de verstokte sportliefhebber: het uitzenden van de glorieuze sporthoogtepunten van Nederland uit het verleden. En de lat werd gelijk heel hoog gelegd, want deze zondagmiddag werd volledig besteed aan het EK voetbal van 1988. Voor de duidelijkheid: het EK mannenvoetbal – in de jaren ’80 voetbalden vrouwen nog niet. Het fijne is dat dit toernooi voor iedereen leuk is, want als je het bewust hebt meegemaakt is het prachtig om nog een keer Van Basten, Gullit, Rijkaard en andere helden de titel te zien binnenhalen, en als je het destijds gemist had omdat je dacht dat het niet voor meisjes was of gemist hebt omdat je te jong of niet geboren had is het best wel handig om aan je algemene ontwikkeling te sleutelen en de samenvatting van het toernooi tot je te nemen. Het is alleen al prachtig vanwege de beelden van een jonge Tom Egbers, de nogal korte broekjes en imposante snorren van de spelers en de spanning die je toch voelt, ondanks dat je weet hoe het gaat aflopen (SPOILER: Nederland wordt kampioen).

Michel heeft het EK destijds zeer bewust meegemaakt; hij was toen net 22, en ondanks dat hij destijds liters bier moet hebben gedronken om de overwinningen te vieren, is er zoveel blijven hangen dat hij het commentaar vaak letterlijk kan meepraten met de uitzending (na het verlies tegen de USSR ‘We mogen spreken van een afknapper’). Ik was 13 in 1988, en hoewel ik Engels ben en wij thuis dus niet voor Oranje waren, kan ik me het EK 1988 nog levendig herinneren. Voor een deel natuurlijk omdat bij ons in de wijk iedereen wel enthousiast was over Nederland (en wij ook, na de uitschakeling van Engeland), maar voor een belangrijk deel omdat er een speler was op wie ik de tweede grote crush had die ik in mijn leven gehad heb*, en wel de keeper van de Russen, Rinat Dasajev. Ik heb hem altijd onthouden als woest aantrekkelijk, en ik vond het dus helemaal niet zo erg dat Nederland 2 keer tegen de USSR moest spelen. Maar toen ik net het voetbalplaatje van Dasajev uit 1988 vond, vroeg ik me wel even af wat me bezielde. Hij ziet eruit als een kruising tussen een fret en een crimineel, en het is nog erger als je gaat kijken hoe hij er nu uitziet. Ik ben blij dat mijn smaak in mannen inmiddels iets vooruit is gegaan. Dan moet ik maar kracht ontlenen aan het feit dat ik Ruud Gullit totaal naakt door de kleedkamer zag lopen, en aan de prachtige overwinning van Nederland op Duitsland. Het was wraak voor de WK finale van 1974, en misschien ook voor iets dat eerder al gebeurd was. Jules Deelder dichtte: ‘Zij die vielen rezen juichend uit hun graf’. Dat zal ongetwijfeld niet meer gelden voor de corona-slachtoffers van 2020, maar een positiviteitsinfuus is wel weer een keertje prettig.

* De eerste was Morton Harket van a-ha, en daar ben ik trots op.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.