Corona,  Corona-diaries,  Cultuur,  Familie,  Kunst,  Thuismuseum

Ons museum: een stukje Amerikaanse vlag

Omdat we niet meer naar musea kunnen, zijn veel musea op het moment aangewezen op online presentatie van hun collectie. Ik vind dat enerzijds fijn, want nu kan ik nog steeds naar kunst kijken, maar anderzijds helemaal niet fijn, want ik heb helemaal geen zin om online naar kunst te kijken – ik wacht eigenlijk liever tot ik weer lekker met mijn museumkaart kan wapperen. Ik kies er dus voor om geen gebruik te maken van het online aanbod van musea waar ik als de corona-crisis voorbij is gewoon heen kan gaan, en wel te kijken bij musea die ik voorlopig niet of überhaupt nooit ga bezoeken (ik zie mezelf nog niet zo snel in Sao Paolo lopen, maar de website van het MASP ziet er prachtig uit). Maar Michel en ik hebben hier in huis ook nog wel een paar kunstobjecten, dus voor de mensen die het wel fijn vinden om online cultuur te halen presenteer ik nu de collectie Buijs-Herman.

Mijn vader is kunstenaar. Althans, dat is hij nu. De vader met wie ik opgroeide was politicoloog: toen ik werd geboren, in Colchester, werkte hij aan de universiteit van Essex aan boeken met imposante titels als ‘Parliaments of the world’ en ‘Direct elections to the European parliament’, en we zijn naar Nederland gekomen omdat hij een interessante baan aan de Erasmus Universiteit kon krijgen. Er zijn ook foto’s uit de jaren ’70 waarop hij aan zijn bureau aan het werk is, en ik in een archiefla  van datzelfde bureau met paperclips zit te spelen. Kennelijk was hij ook een papadag-pionier. Op een gegeven moment heeft mijn vader afscheid genomen van de academische wereld en is hij via Elsevier in Brussel gaan werken, niet als politicoloog, maar als een soort Europa-expert. Toen hij met pensioen ging, begon zijn tweede leven: hij verhuisde definitief naar Frankrijk, kocht een pittoresk huis en besloot dat hij kunstenaar was. Aanvankelijk schilderde hij tulpen (je vraagt je af waarom iemand die in Nederland woonde naar Frankrijk moet om tulpen te schilderen, maar goed, inspiratie laat zich kennelijk niet leiden), en daarna heeft hij ook fases gehad waarin hij vogels op muziekbalken tekende met inkt, collagekunst maakte, ogen op drijfhout schilderde en foto’s maakte van een Polo-pepermuntje in de buurt van belangrijke kunstwerken. Ik heb heel vaak gedacht dat de wereld niet klaar was voor de kunst van mijn vader, maar als ik eerlijk ben, was ik degene met het probleem: mijn vader heeft een paar tentoonstellingen gehad, dus kennelijk zijn er mensen die hem oprecht waarderen als kunstenaar.
De vlaggenfase uit zijn oeuvre heeft een tijdje geduurd. Ik heb maar liefst drie schilderijtjes van delen van vlaggen op ansichtkaartformaat, die hij me dan ook gewoon met de post heeft gestuurd (want hij is een enthousiast kaartenschrijver – dat was hij al toen hij academische reizen maakte en dat is hij nog steeds). Op een gegeven moment kwam er een cryptisch bericht uit Frankrijk: er zouden begin januari bij mijn moeder voor haar, mijn broertje en mij Kerstcadeaus worden afgeleverd. Ik zal eerlijk zijn en bekennen dat ik daar een beetje van baalde, want ik heb liever een Kerstcadeau in december, en een beetje inspraak vind ik ook wel prettig. Bovendien voelde ik de bui hangen dat het een authentieke Valentine Herman zou zijn, eentje die waarschijnlijk te groot was om met de post mee te sturen, en de muren bij ons zijn aan de volle kant. Uiteindelijk is het werk rond maart bij ons terechtgekomen. Het is een olieverfschilderij op doek, uit de vlaggenfase dus, en het is een fragment van de Amerikaanse vlag. One star and one stripe, zeg maar. En toen ik de irritatie had overwonnen, vond ik het eigenlijk best een mooi schilderij. Ik heb hem in ‘mijn’ kamer boven gehangen, waar hij lekker contrasteert met de knalgroene muur. Misschien is dat wel de laatste fase in de erkenning van een schilder: dat zijn familie zijn werk ook ophangt. Als dat zo is, is mijn vader nu dus inderdaad echte kunstenaar.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.