Corona,  Corona-diaries,  Creatief,  Thuismuseum,  Workshop

Ons museum: zonder (aardige) titel

Omdat we niet meer naar musea kunnen, zijn veel musea op het moment aangewezen op online presentatie van hun collectie. Ik vind dat enerzijds fijn, want nu kan ik nog steeds naar kunst kijken, maar anderzijds helemaal niet fijn, want ik heb helemaal geen zin om online naar kunst te kijken – ik wacht eigenlijk liever tot ik weer lekker met mijn museumkaart kan wapperen. Ik kies er dus voor om geen gebruik te maken van het online aanbod van musea waar ik als de corona-crisis voorbij is gewoon heen kan gaan, en wel te kijken bij musea die ik voorlopig niet of überhaupt nooit ga bezoeken (ik zie mezelf nog niet zo snel in Sao Paolo lopen, maar de website van het MASP ziet er prachtig uit). Maar Michel en ik hebben hier in huis ook nog wel een paar kunstobjecten, dus voor de mensen die het wel fijn vinden om online cultuur te halen presenteer ik nu de collectie Buijs-Herman.

In 2006 werd ik uitgenodigd voor een vrijgezellendag. Nou is dat op het moment, althans, dat was het in het pre-coronatijdperk, de nationale hobby van vrouwen in de 30, maar de vrijgezellendag van mijn collega Judith was de eerste, en lange tijd ook de enige, vrijgezellendag waar ik geweest ben. Dat komt deels doordat ik niet echt een vrouw met vriendinnen ben (ik heb veel meer mannen dan vrouwen in mijn vriendenkring) of lid geweest van een studentenvereniging geweest ben (dus ik heb geen vaste groep vriendinnen die even oud zijn als ik), maar mijn vrienden (en ik) zijn in het algemeen niet zo trouwlustig. En geen bruiloft is geen vrijgezellendag – dat vind ik op zich jammer, althans, ik zou het hartstikke geweldig vinden als mijn vrienden een hele dag zouden organiseren vol leuke activiteiten voor mij, maar ik heb er geen verandering van mijn burgerlijke staat voor over, dus dan houdt het snel op.   Maar goed, toen Juud en Hans gingen trouwen was er wel een dag. We begonnen met thee met allerlei lekkernijen in het café van de Leidse Hortus, daarna gingen we ‘een activiteit’ doen en we eindigden in een cocktail-tapasbar op het Noordeinde. En de activiteit was een workshop beeldhouwen. Ik had dat nog nooit gedaan, en ik was daar superenthousiast over.

Dat bleek terecht, want ik vond het geweldig. We kregen allemaal een bonk speksteen, waar we vervolgens mee aan de slag mochten: we konden er stukken uit hakken, we kregen vijlen en raspen om er vorm aan te geven en tot slot was er een uitgebreide polijstprocedure. Ik kan me niet herinneren hoe lang de workshop geduurd heeft, maar het zal toch wel een paar uur geweest zijn – tijdens het beeldhouwen konden we ook gezellig kletsen, dus de tijd ging snel voorbij. Ik had een mooi stuk roze steen, waar ik een soort liggende vrouw in meende te herkennen, en al mijn inspanningen hebben zich dus er dus op gericht om die vrouw uit de steen te laten komen. Daarna heb ik haar met een geduld en een vasthoudendheid die helemaal niet bij mij passen (ik heb meestal geen geduld voor de afwerking van projecten, daarom sta ik hier in huis ook wel bekend als ‘Half Werk Herman’) met meerdere categorieën schuurpapier mooi glanzend gemaakt. Ik herinner me nog hoe trots ik op mijn beeld was, en ook hoe mijn ballon van zelfvoldaanheid bijna meteen werd leeggeprikt door de zus van Judith, die een blik op mijn creatie wierp en zei: ‘Het lijkt wel een kipfilet.’ Sindsdien staat mijn prachtige reclining woman dus bekend als ‘de kipfilet’, en dat vind ik tegelijkertijd grappig en jammer. Judith en Hans zijn inmiddels helaas uit elkaar, en ik weet niet hoeveel van de dames die de workshop gedaan hebben hun beeld nog hebben, maar mijn werk staat in mijn boekenkast. Het is misschien niet het meest waardevolle kunstwerk dat we in huis hebben staan, het is er wel eentje waar ik me voor heb ingespannen, en dat is ook wat waard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.