Corona,  Corona-diaries,  Gewoontes,  Gezeur,  Thuis werken,  Uitstelgedrag,  Werk

Vol in de weerstand

Het is allemaal heel interessant hoor, dat navelstaren in corona-tijd, maar hier en daar komt een mens in haar eigen navel ook wel wat minder aantrekkelijke pluisjes tegen (met mijn welgemeende excuses voor dit beeld, overigens). Dat ik prima in staat ben om elke dag ruim 500 woorden te schrijven, dus dat ik, als ik die vaardigheid zou harnassen voor een grote doel, dus wel in staat ben om een boek te schrijven, is goed nieuws. Net als dat ik geen nieuwe kleren nodig heb, omdat ik een garderobe heb waarin ik een heel team aan representatieve chica’s de straat op zou kunnen sturen, en dat ik tegen alle verwachtingen in de discipline kan opbrengen om elke dag te sporten ook. Maar dat ik dingen waar ik echt geen zin in heb maar blijf uitstellen, ook al heb ik geen enkel excuus om het niet te doen, dat is niet zo fraai, en het valt me de laatste tijd ten volle op hoe vaak ik taken die op zich helemaal niet zo heel veel moeite of energie zouden hoeven kosten vertik uit te voeren, doordat ik vol in de weerstand schiet. Zo moest ik deze week een overzicht van toetsen die leerlingen gemist hebben naar mijn collega’s sturen, en allerlei gedachten schieten dan door mijn hoofd (‘Alsof iemand daar nu op zit te wachten’, ‘Ik moet dan diep in het archief duiken en dat gaat me uren de tijd kosten’ en ‘Die toetsen zijn zo lang geleden, dat weet helemaal niemand meer’), en als gevolg daarvan doe ik niks. Althans, ik doe gewoon andere dingen, en die taak blijft oneindig lang op mijn to-do-list staan.

In ‘Dingen anders doen’, mijn bijbel voor gewoonteverandering, staat als tip voor als je je eigen goede gedrag gaat zitten ondermijnen, bijvoorbeeld door smoesjes te verzinnen om niet naar de sportschool te gaan, het klassieke Amerikaanse adagium We do not negotiate with terrorists, maar daar ben ik het in mijn eigen geval niet mee eens. Als ik weer eens vol in de weerstand ben geschoten en totaal blokkeer op het uitvoeren van klusjes die ik gewoon moet doen omdat het mijn baan is en ik me niet zo ongelooflijk diva-achtig moet opstellen, is het handiger om wel even met mijn inner Bin Laden te gaan onderhandelen. Bijvoorbeeld door mezelf een beloning in het verschiet te stellen voor als ik het gedaan heb, of door de randvoorwaarden zo gaaf te maken (werken in een hotelkamer of in een leuk café, of als dat niet kan leuke muziek draaien en iets lekkers erbij drinken) dat ik het niet eens zo erg vind als ik in die context een intense kutklus moet uitvoeren. Of dat ik afspraken met mezelf maak, waarbij het niet af hoeft, maar ik er die dag 20 minuten aan ga werken (dat is een Pomodoro, dus 1 werkeenheid), en dan mag ik stoppen. Vooral dat laatste werkt voor mij het beste: in het slechtste geval heb ik er 20 minuten aan gewerkt en is de kop eraf, en in het beste geval krijg ik de geest en pak ik door tot het klaar is. Zo ook dat toetsoverzicht – nadat ik ongeveer 3 uur van mijn leven heb verkloot aan uitstelgedrag, omschrijvende bewegen en slechte smoesjes, bleek de taak in op de kop af 12 minuten uitvoerbaar, dus in de toekomst kan ik mezelf ook voorhouden dat ik meer tijd voor leuke dingen overhoud als ik gewoon aan de slag ga!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.