Citaat,  Haar,  Inspiratie,  Lezen,  Voetbal

Inspirerende woorden op onverwachte plekken

Als ik mijn haar föhn, doe ik dat aan een tafeltje in een onduidelijke kamer boven. Wij noemen die kamer de ‘tussenkamer’, want hij bevindt zich tussen de studeerkamer van Michel en onze slaapkamer, maar je zou het ook mijn boudoir kunnen noemen, want dat is de plek waar mijn enorme klerenkast zich bevindt, en in een ander kastje heb ik meerdere lades met ondergoed (pardon, lingerie) en nagellak. En daar gebeurt dus de magic met betrekking tot mijn haar – ik heb een superfancy Dyson Airwrap, waarvan ik alleen maar de droogstand gebruik, maar dat is een ander probleem, en meerdere föhnborstels, want er is nogal wat magic nodig om mijn haar leefbaar te houden. In elk geval zit ik geregeld achter dat tafeltje, en omdat ik helemaal niets kan doen zonder de mogelijkheid om daarbij te lezen, heb ik daar een stapeltje tijdschriften liggen. Op het moment zijn het 3 oude exemplaren van Harper’s Bazaar, 5 oude Opzij’s (die ik een keer gratis heb gekregen op een event) en een Volkskrant Magazine van ruim een maand geleden, en die laatste heb ik net uitgelezen. Mijn haar föhnen duurt namelijk ongeveer 10 minuten, dus dan duurt het wel even om door zo’n tijdschrift heen te komen. In het Volkskrant Magazine is een vaste rubriek, nou ja op zich bestaat het hele Volkskrant Magazine uit vaste rubrieken, maar ik bedoel nu het onderdeel ‘Gids van de week‘, en in deze editie was de gids Ruud Gullit. Sommige mensen kennen hem als de ex-man van Estelle Cruijff, maar de meeste mensen kennen hem als voetbalcommentator, trainer en vooral als zeer belangrijk voetballer uit de jaren ’80 en ’90.

Meestal interesseert het me maar matig wat er in deze categorie staat, maar tijdens een hardnekkige bad hair day begon ik te lezen en ik raakte gegrepen. In eerste instantie door deze zin: ‘Altijd voelden ontmoetingen met Gullit vertrouwd door zijn Jordanese humor (standaardbegroeting: ‘Hé ouwe penis!’)’, maar daarna ook door zijn fascinatie met de Maya’s, Inca’s en piramides in het algemeen, zijn ideeën over wat mooie pakken zijn om als commentator aan te trekken en zijn enthousiasme over Eva Jinek. Maar het allermooist was de slotzin, want toen hem werd gevraagd of hij televisieprogramma’s waar hij aan meegedaan heeft terugkijkt, zei hij: ‘Ik kijk het nooit terug, alleen het begin even. Of mijn haar en kleding goed zitten. Daarna ga ik wat anders doen. Ik weet toch wat er gezegd is? Er is zóveel te doen, man.’ Wat een prachtzin. Iedereen, inclusief ikzelf, klaagt en zegt ‘ik heb zóveel te doen, man’, maar vanaf nu ga ik het Ruud Gullit-style aanpakken. Als je ‘er is zóveel te doen, man’ zegt, dan lijkt het net alsof je voor een schier onbeperkte keuze gesteld wordt – allemaal van gave dingen die je zou kunnen doen. Ik had niet voorzien dat ik tijdens het föhnen van mijn haar dit soort inspirerende woorden in een oud Volkskrant Magazine zou vinden, maar je ziet het: op de meest onverwachte plaatsen kun je zomaar je nieuwe levensmotto tegenkomen. Er is zóveel te doen, man.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.