Beloningen,  Fiets,  Sport,  Sporten,  Wielrennen

Mijn eerste fietsmedaille

Sinds ik mijn supersnelle fiets heb gekocht, heb ik natuurlijk een aantal ritjes gemaakt, maar omdat ik er de mens niet naar ben om te sporten voor de sport, vind ik het belangrijk om mezelf te motiveren met een beloning. Vooral in het begin van een activiteit die ik uiteindelijk met regelmaat hoop te gaan doen is dat voor mij essentieel – op een gegeven moment is het een gewoonte, en een gewoonte volhouden kan ik prima zonder schouderklopjes van mezelf of anderen. Ik schreef al eerder over beloningen, en op het moment zijn mijn rewards of choice voor het afronden van activiteiten op mijn to do-lijst een lekker kopje koffie, een half uurtje serie kijken, even lezen of uitgebreid mijn nagels lakken, maar voor een sportieve activiteit heb ik meer nodig. Ik begrijp best dat er geen mensen langs de weg kunnen staan om mij toe te juichen als ik weer een rondje van 30 km heb gefietst, voor trainingsrondjes worden geen medailles uitgereikt en ik ben bij lange na niet klaar voor een echt fietsevenement, dus er zat niets anders op dan het internet afstruinen naar een leuke manier om mijn sportprestaties kracht bij te zetten. Die heb ik dankzij een Facebook-advertentie gevonden bij My Virtual Mission: een website waarop je kunt intekenen op een virtuele missie, waarna je je sportapp (in mijn geval Strava) koppelt aan hun app, en je elke keer als je progressie geboekt hebt een virtuele aai over je bol krijgt. En aan het eind zelfs een reële, in de vorm van een heuse medaille.

Ik ben begonnen met me aan te melden voor de Hadrian’s Wall Virtual Challenge, waarbij ik dus de gehele afstand van de oostkust naar de westkust van Noord-Engeland op de fiets heb afgelegd. Dat is 145 km, en elke keer dat ik een bepaald punt op de landkaart passeerde kreeg ik een ‘virtual postcard’ in mijn mailbox, van mezelf, waarin ik iets aan mezelf vertelde over de historische plek waar ik op dat moment virtueel was. Echt mensen, hoe we ooit zonder internetonzin hebben kunnen leven, geen idee. Ik heb voor het voltooien van deze challenge 5 ritten nodig gehad, of eigenlijk 4 en een stukje, want de meest recente fietsroute die Michel had uitgezet om samen met mij te fietsen was in plaats van de 50 km die hij me in het verschiet had gesteld maar liefst 79,1 km, en dat terwijl ik maar 11,4 km nodig had om de beloning, mijn kleurrijke Hadrian’s Wall medaille, te hebben verdiend. Maar dat is op zich geen ramp, want er zijn altijd meer challenges, en mijn restkilometers kon ik daaraan toevoegen. Ik heb, nu ik Engeland van oost naar west heb doorkruist, nu gekozen voor de Land’s End – John O’Groats, dus ik ga van het zuidelijkste puntje van Cornwall naar het noordelijkste puntje van Schotland. En dat alles zonder echt naar Groot-Brittannië te hoeven (dat boycotte ik toch al vanwege Brexit en Boris, maar de hoge corona-dichtheid daar stemt ook niet enthousiast). Het is een kleine 1745 kilometer, en ik heb mezelf een vol jaar gegund om deze challenge te voltooien. Maar als het dit jaar al lukt, geef ik mezelf een extra beloning. Want ik heb inmiddels ook ontdekt dat er veel heel mooie fietspakjes te koop zijn – en die moet ik natuurlijk wel verdienen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.