Corona,  Corona-diaries,  Herfst,  Onderwijs

Het wordt weer herfst

Na een verrassend mooi voorjaar (dat we voor een groot deel binnen hebben mogen doorbrengen), een prima zomer (waarop we gelukkig wel op de terrasjes mochten zitten maar helaas dan weer geen verre reizen hebben kunnen maken) en een uiteindelijk zeer reëele nazomer (met een kleine opleving van de terrasjes) moeten we nu dan toch constateren dat het weer herfst wordt. Als ik ‘s ochtends naar de bus loop, zie ik allerlei kastanjes op de grond liggen, en tijdens mijn fietstocht van afgelopen zondag zagen de bomen rond Wassenaar er echt heel anders uit dan in de volle zomer. Maar dat vind ik allemaal prachtig, want ik hou wel van de herfst. In de zomer kan ik intens genieten van asperges, aardbeien en nieuwe haring, maar als het herfst wordt veranderen mijn voorkeuren mee met de natuur: ik begin nu trek te ontwikkelen in soep, wild, stoofgerechten en spruitjes. Ik wil als het niet regent in het bos wandelen.
Op de bank zitten met een dekentje, een enorme emmer thee en een boek vind ik ineens een heerlijke gedachte en een prima vervanging van in de stad op een terrasje zitten met een enorme emmer chardo en een boek. Zodra Starbucks de pumpkin spice producten introduceerde was ik erbij (maar dan wel een pompje van die mierzoete meuk in plaats van drie – ik vind het lekker, maar ik hoef niet meteen diabetes). Toen ik vanochtend in mijn kast op zoek was naar een specifiek item, kwam ik al mijn fijne grote truien tegen en kreeg ik zowaar zin om alle zomerkleding om te wisselen voor de knusse outfits.

Gelukkig heb ik daar waarschijnlijk binnenkort alle tijd voor, want mijn behoefte om vooral thuis te blijven en het warm te hebben valt mooi samen met de oproep van de regering om zoveel mogelijk sociaal verkeer te mijden. We worden allemaal om 22.00 de horeca uit gekickt en iedereen moet weer thuis werken. Nou ja, niet iedereen: waar ik in mijn niet-werkzame leven maximaal 29 andere mensen om me heen mag hebben, moet ik als docent om ervoor te zorgen dat iedereen gewoon rustig thuis kan werken elke dag op school met 737 pubers en een stuk of 60 collega’s in een gebouw doorbrengen. Ik heb niet de indruk dat de regering of het OMT begaan is met het lot van de docenten, althans, we hebben een geheim telefoonnummer dat we mogen bellen om snel getest te worden als we denken dat we besmet zijn met corona, maar persoonlijk had ik liever gezien dat ik gewoon zo weinig mogelijk gevaar zou hoeven lopen. Als je kiest voor een carrière in het onderwijs verwacht je eigenlijk niet dat je op een gegeven moment als collateral damage ingezet gaat worden, maar ja, het zijn spannende tijden. Gelukkig heb ik mijn dekentjes, enorme emmers thee en boeken nog om tot rust te komen als ik na een dag als kanonnenvoer te hebben gefunctioneerd weer thuis ben. En als dat niet werkt, heb ik ook nog wel een paar emmers chardo achter de hand.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.