Alleen,  Fiets,  Sport

Hoe sterk is de eenzame MAWIL

Ik heb mijn supersnelle fiets nu al ruim een maand, en ik vind zelf dat ik best lekker bezig ben ermee: ik heb er al bijna 600 kilometer gefietst en ik vind het nog steeds leuk. Sterker nog: ik vind het op twee manieren leuk, want ik ga heel graag een stuk fietsen met Michel, maar ik heb ontdekt dat ik het soms net zo fijn, zo niet fijner, vind om in mijn eentje een rondje te rijden. Dat zijn echt ritten van totaal verschillende aard. Samen met Michel fiets ik bijvoorbeeld iets minder hard. Dat komt voor een deel doordat mijn fiets beter is dan die van Michel, waardoor ik natuurlijk niet vol gas geef, en voor een deel omdat we ook voor de gezelligheid fietsen, dus dan pauzeren we wat vaker (hij mag graag op een bankje een sigaretje roken) en kletsen we wat meer. En hij besteedt heel veel aandacht aan het plannen van een mooie route, zodat we nieuwe dingen kunnen zien en onontgonnen paden kunnen befietsen. Onontgonnen door ons natuurlijk, ik ben geen mountainbiker, maar Michel zorgt er altijd voor dat ik iets nieuws kan zien als we samen gaan fietsen – op zich een onnodige inspanning, want ik onthoud sowieso bijna niks, maar ik vind het wel heel lief van hem. Zo hebben we in de vakantie een mooi rondje Schouwen-Duiveland gereden en zijn we diep tot in Zoetermeer doorgedrongen.

Maar als ik in mijn eentje ga fietsen is het een heel ander verhaal. Ik heb nu drie rondjes, eentje rond de Kaag, eentje via Koudekerk en Woubrugge, en eentje via Wassenaar door de duinen naar Katwijk en daarvandaan weer naar huis. Het eerste rondje heb ik volledig geautomatiseerd, die andere twee heb ik nog net niet vaak genoeg gereden om ze zonder nadenken te kunnen doen, maar dat is een kwestie van tijd. Hoewel het misschien wel een beetje raar is, is dat wel het doel: ik wil een paar rondjes hebben die ik kan gebruiken om mijn hoofd even lekker leeg te fietsen. En om dat te kunnen doen, wil ik niet bezig hoeven zijn met knooppunten of routekaarten. Bovendien moet ik daar helemaal alleen voor zijn – ik fiets zelfs zonder muziek, terwijl ik verder voor zo goed als alles een soundtrack op mijn koptelefoon heb (meestal dezelfde overigens: op het moment heb ik de muziek van Hamilton op repeat). Maar als ik dan mijn rondje gefietst heb, en ik ben weer thuis, voel ik me als herboren. Ik merk dat mijn voorkeursroutes steeds langer worden, wat fijn is, want dat betekent dat ik steeds fitter word. En nu ik alweer een paar dagen niet heb kunnen fietsen, want ik moet deze week heel veel werken, mis ik het behoorlijk, dus ik hoop dat ik gauw weer op pad kan. Dit weekend ga ik sowieso met Michel fietsen, maar ik hoop ook nog even alleen een rondje te kunnen maken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.