Eten,  Fiets,  Kibbeling,  Obsessie

Kibbeling

Ik heb weer een culinaire obsessie. Na de croissant, een obsessie die inmiddels voorbij is gegaan, en de frikandel speciaal, een obsessie die ik de rest van mijn leven verwacht te hebben, ben ik nu vooral bezig met kibbeling. De afgelopen weken heb ik meer kibbeling gegeten dan in de afgelopen drie jaar, want tot voor kort was het iets wat ik misschien een keertje at op de markt (altijd bij Klaas Hartevelt) als ik een kater had, of op 3 oktober om een bodem te leggen voor optimale oprispingen in het reuzenrad op de kermis. Maar nu is het anders en ben ik eigenlijk constant de volgende kibbeling aan het plannen. Het begon bij Brasserie De Poort, waar ik met Michel op het terras zat en op de borrelkaart zag staan dat je kibbeling bij wijze van snack kon bestellen. Dat leek me wel wat, en het was zo lekker dat de obsessie geboren was, want we herinnerden ons ineens de zalmkibbeling van een specifieke viskraam in Maastricht, en dat die zo bijzonder was. Ik wist dat ik een paar dagen later ook daadwerkelijk naar die viskraam toe kon, dus ik plande een bezoek in voor de dag dat ik weer naar huis zou rijden. Op zich was de zalmkibbeling teleurstellend – hij was vooral heel zacht en vet, en ik geloof dat ik toch liever ‘echte’ kibbeling heb, de klassieke dus, oorspronkelijk met kabeljauw, maar tegenwoordig gaat er volgens mij nogal wat random witvis in. Daar kan ik best mee leven, als het maar goed gebakken is.

Een mooi excuus om kibbeling te eten is overigens een tocht op mijn supersnelle fiets, want ik vind dat een bakje kibbeling qua calorieën volledig wegvalt tegen een fietstocht van meer dan 50 kilometer, en omdat ik in Leiden woon is een rit langs de kust of door de duinen natuurlijk helemaal niet zo moeilijk te regelen. Een dergelijke rit bracht Michel en mij afgelopen zaterdag tot in Zandvoort, waar we een bezoek brachten aan viskraam De Zeemeermin, die volgens het internet de beste kibbeling van Zandvoort verkocht. Ik weet niet of het waar is, maar ik hoop het eigenlijk niet, want dat zou betekenen dat er voor de locals niks te beleven is op het gebied van gebakken vis. Die van De Zeemeermin was in elk geval helemaal niet zo lekker, en ik vermoed dat ik mijn beoordeling al naar boven heb afgerond, want ik had er zoveel zin in dat ik best bereid was om een matig bakje kibbeling tot godenvoedsel te bombarderen. Nee, echt godenvoedsel hebben we geconsumeerd in Bruinisse, bij Bru17 op het terras. Dat was de mooiste kibbeling ooit, wat mij betreft: perfect gebakken, met zalige remouladesaus. Ik wist niet dat het mogelijk was om heimwee naar kibbeling te hebben, maar ik heb het nu – ik ben sinds kort op zoek naar kibbeling die zo fijn is als die uit Bruinisse, want in Bruinisse ben ik bijna nooit. Dus als iemand tips voor me heeft: graag!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.