Bloggen,  Corona,  Corona-diaries,  Fiets,  Gezeur,  School,  Vakantie,  Werk

Blik op oneindig

De laatste tijd heb ik het nogal druk, vind ik zelf. Het gekke is, dat ik het nu niet drukker heb dan een week of vijf geleden, maar zo voelt het wel. Ik doe nog steeds alle dingen die ik toen ook deed, ze passen nog allemaal in mijn planner en ik ga er elke week, en elke dag van die week, met hernieuwde motivatie tegenaan. Maar het valt me zwaar. Ik merk dat er op school meer van me verwacht wordt, want we hebben leerlingen die ziek (of met een vermoeden van ziek, of in afwachting van een bevestiging van ziek, of kerngezond maar met een zieke ouder dus quarantaine) thuis zitten of net weer terug zijn en die leerlingen mogen natuurlijk geen achterstanden oplopen. Als ik al die leerlingen zou willen bedienen, geef ik dus effectief twee lessen in een, en dat tikt aan. Bovendien is er voor mij als coördinator wat meer te coördineren, want er zijn dus zieke leerlingen, en waar ik vroeger de zes uur per week die ik in de bus doorbreng gebruikte om te chillen en te lezen, zit ik nu als een stokstaartje om me heen te kijken en te controleren of iedereen wel zijn mondmasker opheeft en genoeg afstand van mij en anderen in acht neemt. Zodra ik iemand zie die zijn neus boven zijn mondkapje laat uitkomen krijgt hij van mij de Blik Des Doods (dat kan heel prima met een half bedekt gezicht – ik werp deze blik sowieso uitsluitend met mijn ogen), en dan gaat het mondkapje meestal weer goed over zijn smoel, maar goed, ontspannen is het niet.

Hoe dan ook krijg ik deze dagen op zich alles gedaan wat ik zou moeten doen, inclusief de online of offline vergaderingen van de fractie en de gemeenteraad. Maar daar blijft het dan ook bij. Ik heb twee ‘vrije’ dagen in de week, die ik gebruik om te herstellen van de andere dagen (ik werk makkelijk 35-40 uur per week, maar ik doe dat in drie dagen) en voor extra projecten. En juist die extra projecten vallen me zwaar, en dat vind ik jammer, omdat ik doorgaans energie krijg van het schrijven aan deze blog, of de Gave Wijven Podcast, of mijn boek, maar nu heb ik er dus gewoon de kracht niet voor. En omdat ik het vervelend vind dat ik er de kracht niet voor heb, ben ik boos op mijn reguliere werk, want daar zit op het moment al mijn energie in. Daar word ik ongelukkig van, merk ik. Vanochtend ben ik, toen het even twee uur niet leek te gaan regenen, een stuk gaan fietsen, en toen ik met de blik op oneindig door de duinen reed, leek het ineens heel simpel: ik ga me de komende weken concentreren op wat moet, en dan komt er hopelijk vanzelf wel weer energie vrij voor wat ik wil. Er komt een herfstvakantie aan, waarin ik kan uitrusten en weer aan de slag kan met mijn boek, en ik ben het aan niemand verplicht om twee keer per week een blog te schrijven. Het komt allemaal wel goed, maar nu kies ik voor wat rust in mijn hoofd en in mijn agenda. Voorlopig dus even geen regelmatige blogupdates – maar ik kom terug!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.