Bril,  Gezeur,  Oud

Het verval treedt in

Aan het eind van elke maand, op de 25ste om precies te zijn, zet ik mijn financiële Excel-bestand voor de volgende maand klaar. Op die dag is het namens Sancta Salaria, dus mijn nieuwe salaris is dan net gestort, dus ik kan dan lekker aan de slag met het invoeren van alle getalletjes en het ervoor zorgen dat ik de keiharde pegels die ik heb ontvangen op een goede manier worden weggezet en natuurlijk ook uitgegeven, want ik doe op het moment heel erg mijn best om de economie te steunen. Ja, dat is een charmante manier om te framen dat ik al mijn corona-stress doorlopend van me af aan het shoppen ben, maar laat me gewoon lekker even een beetje mijn gang gaan – niemand heeft er last van, en bovendien, ik weet dat ik het me kan permitteren, want ik hou dus mijn financiën tot de laatste cent bij. Althans, dat deed ik, maar op 25 september ging het mis: ik heb een uur van mijn leven, een uur dat ik nooit meer terugkrijg, verkloot in een poging om 50 cent die ik nergens kon vinden toch op de een of andere manier te verantwoorden. Dat is me uiteindelijk gelukt, maar toen moest ik wel erkennen dat ik een 8 voor een 3 had aangezien en daarom een verkeerd bedrag had ingevuld. Twee getallen door elkaar halen is slordig, maar als je dat doet omdat je het gewoonweg niet goed kan zien, dan is het het begin van het einde.

Zodra ik klaar was met het accepteren van mijn kennelijk steeds slechter wordende ogen, ben ik naar de opticien gelopen om de boel op te laten meten. En het was inderdaad foute boel: ik kwam absoluut in aanmerking voor een leesbril, en dat zelfs naast de bril die ik al draag om überhaupt dingen te kunnen zien. De mededeling dat ik ook een multifocale bril kon nemen heb ik gewoon keihard geblokt, want daar ben ik nog niet klaar voor, maar de leesbril was dus onvermijdelijk. Ik heb voor mezelf de allermooiste bril in de winkel uitgezocht, want als ik er een moet dragen, dan wil ik wel een mooie. Dus nu heb ik grijs haar en een leesbril. Dat is wel even iets om bij stil te staan – grijs haar en een leesbril. Ik denk dat ik mezelf voor de gek houd als ik ga doen alsof ik nog jong en hip ben; ik zal me moeten gaan richten op een nieuwe toekomst als oud en hip, en zelfs hip is natuurlijk nog maar de vraag. Bovendien is er vast nog wel meer verval: want jonger word ik niet meer. Straks moet ik als ik ga hardlopen oppassen dat ik niet van de stoep val en mijn heup breek. Maar eigenlijk is het natuurlijk goed nieuws, want kennelijk heb ik lang genoeg geleefd om nu aan de oude kant te zijn. Daar ga ik eens even lekker van genieten. Kom maar door met dat advocaatje met slagroom!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.