Corona,  Corona-diaries,  Focus,  School,  Werkkamer

Focusmaster

Hoewel ik graag mag klagen over de lockdown – sterker nog, dat is inmiddels geloof ik de hobby waaraan ik op het moment het meeste tijd besteed – moet ik, als ik eerlijk ben, ook toegeven dat er hier en daar wat voordelen aan zitten. Zo heeft de lockdown me gefaciliteerd om als gewoonte aan te nemen dat ik elke dag sport, en dat ben ik ook blijven doen toen er even geen lockdown was, want als ik eenmaal een gewoonte heb, is het voor mij best moeilijk om me er niet aan te houden. Bovendien heb ik veel tijd met Michel door kunnen brengen, en dat vind ik sowieso leuk, want anders had ik überhaupt niks te zoeken in een huis waar we allebei wonen, en heb ik een paar leuke trainingen gedaan en veel meer dan anders gelezen en geschreven. Los van het feit dat het een tijdje niet heel hard is gegaan met mijn boek en dat er teleurstellend weinig uitgevers op de stoep staan die er graag een kaftje om willen leggen, was het schrijven van een boek bij een vage droom gebleven als die hoer van corona het dagelijks leven niet helemaal op zijn gat had gegooid. Maar het allermooiste is misschien wel de hoeveelheid werk die ik voor school kan doen als ik thuis mag werken. Dat komt deels doordat ik de reistijd uitspaar – dan heb je het, in mijn geval, toch al gauw over 6 uur per week die ik anders in de bus voorbij laat gaan door te lezen of uit het raam te staren, die ik nu gebruik om dingen te doen waar ik wel wat aan heb, maar het ligt vooral aan het feit dat ik nu niet in mijn werkkamer zit.

Mijn werkkamer op school is een van mijn happy places. Ik heb hem helemaal ingericht zoals ik het wil, ik heb daar mijn posters, mijn fijne oranje stoelen, mijn koffie- en theefaciliteiten en mijn verzameling Playmobil, maar wat ik daar ook heb is een deur, en die wordt, als ik er ben, de hele dag door mensen gebruikt. Iedereen die een vraag heeft, komt hem aan mij stellen, waarbij het ze niet uit lijkt te maken of ik wel ga over hetgeen ze komen vragen. Ik ben een soort Google van vage vragen, en of ik nou mijn deur open of dicht heb, of een ‘niet storen’-briefje heb opgehangen of niet: het maakt niet uit, collega’s en leerlingen pleuren de deur gewoon open en komen binnen. De afgelopen week heb ik drie hele en 2 halve dagen voor school zitten werken, en ik was verbijsterd door hoeveel ik gedaan krijg als er niet om de 10 minuten iemand bij me binnenloopt met een vraag. Ik wist niet dat ik een focusmaster in me had, maar dat is kennelijk wel zo. Op een gegeven moment was mijn to do-list af en toen ben ik een klus gaan doen die ik al maanden uitstel. Nu de lockdown verlengd dreigt te gaan worden, verwacht ik rond de voorjaarsvakantie world domination te hebben bereikt. Maar misschien moet ik ook maar een online spreekuur gaan openen, want ergens vermoed ik dat er nog wel wat mensen zijn die me wat zouden willen vragen…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.