Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  Valentijnsdag

Het absolute dieptepunt

Vanmiddag was ik, tijdens de zuivere werktijd, want dat kan makkelijk in corona-tijd, aan het appen met mijn lieve vrienden Marc en Thomas, die mij foto’s stuurden van de verjaardagskalender die ze gemaakt hebben. Ik ben zo iemand die verjaardagen in haar digitale agenda zet, en van daaruit de verjaardagen van de mensen die mij het dierst zijn in de papieren agenda schrijft, en daar weer vanuit voor de mensen die mij het allerdierst zijn in de to do-list opneemt dat ze hen een berichtje, kaartje of cadeautje moet sturen. Marc en Thomas zijn dan weer mensen die een verjaardagskalender laten drukken, met foto’s van hun vrienden op alle full-color pagina’s, daar de namen van de mensen die ze belangrijk genoeg vinden inzetten en de kalender vermoedelijk op het toilet hangen. Zo zie je maar – er zijn heel allerlei soorten mensen, en allerlei soorten methodes. Ik heb geeneens een apart toilet, dus hun systeem zou ik niet eens kunnen volgen, maar hoe dan ook bleken maar liefst twee foto’s van mij de pagina’s van hun verjaardagskalender te hebben gehaald. Op een van die foto’s hou ik een zoet aardappelfrietje in de lucht (kan gebeuren) en op de andere sta ik samen met Marc en Thomas, tijdens een etentje bij restaurant Bocconi, op Valentijnsdag 2019. En terugdenken aan die dag heeft me vandaag de hele dag een goed gevoel bezorgd. 14 februari 2019 was, ondanks het feit dat ik met hen uit eten mocht, misschien wel de kutste dag van mijn leven.

Ik hou enorm van Valentijnsdag (Valentine is ook echt my middle name), maar deze dag kwam bij lange na niet als dag van de liefde van de grond. Toen ik die dag op weg naar school aankwam op Den Haag Laan van NOI, bleek mijn schoolfiets gejat te zijn, waardoor ik huilend naar school ben gelopen. Die tranen werden deels veroorzaakt doordat ik dus het slachtoffer van een verschrikkelijke misdaad was geworden, maar deels ook omdat het koud was en ik door die kou extra veel pijn had aan mijn middelvinger, die eerder die week na een late vergadering tussen een voordeur was gekomen (op de foto, die Martine die dag van mij gemaakt heeft en waarop ik uitstraal hoe zwaar mijn leven ook daadwerkelijk was, kun je nog net het verband om mijn vinger zien). Omdat ik hierover tegen Marc aan het jenken was, en omdat Michel die avond niet thuis was, zodat ik geen romantisch etentje kreeg, mocht ik mee op hun date (de enige opleving van de dag),* waarna ik naar de vergadering van de gemeenteraad mocht. Die vergadering werd voor mij kort onderbroken toen een telefoontje kreeg met de mededeling dat de vader van Michel na een behoorlijk lang ziekbed was overleden. Je ziet het: het was echt een beroerde dag. Maar hij maakte me vandaag vrolijk, omdat ik in deze oerend vervelende corona-tijd doorlopend klaag over hoe zwaar ik het heb, terwijl kennelijk de kutste dag van mijn leven plaatsvond in een periode dat er geen pandemie was, en geen lockdown. Dus ach, ik hou het nog wel even vol.

* Ik maak het feit dat ik in 2019 een gigantische passion killer voor Marc en Thomas was ruimschoots goed door ze, als het van de voorschriften mag, in de echt te verbinden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.