Allergie,  Corona,  Corona-diaries,  Schurft

Skinfluencer

Eind vorige week dacht ik dat ik helemaal genezen was van de eczeem, of de allergie, of de schimmel, of wat het ook was. Omdat ik niet precies weet wat het was, ben ik het op een gegeven moment gewoon ‘schurft’ gaan noemen, en hoewel ik weet dat dat op zich ook een echte ziekte is met eigen specifieke kenmerken, net als eczeem, allergie en schimmel, en hoewel ik doorgaans een van de meest extreme taalpuristen ter wereld ben en er dus altijd voor zal zijn om het ene woord niet te gebruiken om iets anders te omschrijven, vind ik dat ‘schurft’ een prima vlag is om de lading te dekken die op het zinkende schip dat mijn huid leek te zijn. Het klinkt namelijk een beetje goor en behoorlijk lelijk, met droge plekken en losse vellen, en dat is precies wat het was. Maar ik had het onder controle: na twee weken waarin ik ‘s ochtends een anti-allergiepil van de huisarts en ‘s avonds een anti-allergiepil van de Etos slikte, en daarbij twee keer per dag eerst de eczeem-gel van GladSkin (te koop bij de drogist en wat mij betreft nu wel standaard in huis, want dat is het spul dat op een gegeven moment echt het verschil ging maken) en daarna nog de anti-schimmelcrème van de huisarts op de problematische plekken te hebben gesmeerd, zag je er eigenlijk helemaal niks meer van. Dat kwam goed uit, want online lesgeven zonder make-up vind ik tot daar aan toe, maar live onderwijs wil ik wel met verf op mijn smoel kunnen doen.

Afgelopen maandag ging ik met de bus naar school, en toen ik daar aankwam voelde ik dat het foute boel was op mijn gezicht. In de loop van de dag werd het alleen maar erger: eerst jeuk, en daarna werden alle plekken die eerder lastig waren knalrood. Toen ik weer met de bus naar huis was gegaan was het of ik nooit medicijnen had gebruikt. Ik dacht eerst dat ik misschien te vroeg was gestopt met het hele pillen- en crèmecircus, daarna dacht ik dat ik me er het beste bij kon neerleggen en een Instagram-account moest starten als skinfluencer waarop ik dagelijks selfies van hoe beroerd ik eruit zag kon posten en intussen rijk worden als iemand die helemaal had geaccepteerd dat ze een schurftige harsens had, maar ineens bedacht ik iets: ik had die dag een mondkapje gedragen, in de bus en op school, dus in totaal misschien wel een uur of vier, en dat was een mondkapje dat Michel voor me gewassen had. En als Michel wast, gebruikt hij wasverzachter. Ik gebruik dat niet want het is zinloos (azijn werkt net zo goed), slecht voor het milieu, en bovendien ben ik er kennelijk allergisch voor. Dus als ik een stuk stof dat is gedrenkt in iets waar ik niet tegen kan vier uur lang tegen mijn gezicht druk, is het helemaal niet zo raar als ik uitslag rond mijn mond en ogen krijg – dat is de meest kwetsbare huid van het gezicht. Ik heb al mijn mondkapjes gewassen en op het gevaar af te vroeg te hebben gejuicht ga ik nu beweren dat ik het lek boven heb. Mooi bijverschijnsel van de corona-crisis, dit. Schurft. Maar goed, liever schurft dan met een buis in mijn strot op de IC, en iets gemakkelijker om overheen te komen!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.