Corona,  Corona-diaries,  Cultuur,  Muziek,  Rotterdam

Songfestival

Soms gebeurt er ineens totaal onverwacht iets waar ik intens gelukkig van kan worden. Zo zat ik laatst op maandagmiddag in een verschrikkelijk saaie webinar (die voor de helft bestond uit informatie die ik al heb en voor de andere helft uit een verkooppraatje over iets waar ik niet in geïnteresseerd ben) toen Saskia belde. Nou belt Saskia nooit, dus ik dacht dat het misschien urgent was, waardoor ik de webinar gemute heb en heb opgenomen, en dat bleek achteraf een goede beslissing, want Saskia had, als ik dat wilde, een kaartje voor me voor het Songfestival. Inderdaad, het Eurovisie Songfestival. Al jaren een van mijn favoriete not guilty pleasures (ik schaam me over niks waar ik gelukkig van word) en nu kon ik erbij zijn. Het was niet de grote finale op zaterdagavond, maar de generale repetitie van de voorronde op dinsdagmiddag, maar ik kon er, met een geldige corona-test, gewoon bij zijn. En die kans heb ik natuurlijk met beide handen aangegrepen, al is het alleen al om te kunnen zeggen dat ik erbij geweest ben. Of om eindelijk weer eens live muziek te mogen ervaren. Of om op een dinsdagmiddag waarop ik anders alleen maar les geef en vergader in een glitterjasje in een uitverkocht (in die zin dat de 3500 beschikbare plekken vol zaten) Ahoy te mogen zitten met een boel andere mensen die net zo blij waren dat ze op avontuur gingen en mochten genieten van jurken, dansjes, stevige beats en dramatische ballads. Redenen genoeg, leek me. En die corona-test, ach, die nam ik op de koop toe.

Het was prachtig. In de voorronde waarnaar wij mochten kijken zaten flink wat meisjes in glitterjurkjes die enthousiast heen en weer sprongen. De inzending van Azerbeidzjan, wederom flink wat meisjes, nu in zwarte bijna-lingerie, die woest dansend de naam van Mata Hari 200 keer in een liedje van 3,5 minuut wisten te proppen, was natuurlijk ook spectaculair, en mijn favoriet, Vasil uit Noord-Macedonië, wist de zaal te verblinden met een spiegelvest waarop ineens een lamp werd gericht. Onze show werd geopend door Duncan Laurence, die toen nog geen corona had, we zagen de presentatoren in de outfits die ze ‘s avonds ook aan hadden, en als toegift kregen we, toen alles al afgelopen was, nog het Italiaanse lied te horen en zien – en laat dat nou net de uiteindelijke winnaar geweest zijn, dus die hadden we meteen maar even meegepikt. Het was ook wel mooi om te zien dat sommige dingen duidelijk bedoeld waren voor op televisie: het optreden van Ierland, op zich een prima liedje, zag er voor ons nogal rommelig uit, met allerlei props en loopbanden en schuivende panelen, maar toen ik dinsdagavond zag wat de bedoeling was, vond ik het een stuk beter. En het prachtige optreden van Davina Michelle was echt een stuk gaver met alle visuele effecten die er voor de kijkers thuis aan waren toegevoegd. Hoe dan ook: ik vond het een middag voor douze points. Dat maak je denk ik maar een keer in je leven mee, althans ik wel, en hoewel ik ‘s ochtend een wattenstaafje in mijn neus had gehaald en we geen stap mochten zetten zonder mondkapje, voelde het toch heel even alsof alles weer een beetje normaal was. Maar dan wel normaal met glitters – wat wil je nog meer?

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.