Donut,  Eten,  Hema,  overschat,  Tompouce

De tompouce donut van de Hema

In januari 2020 heb ik een lijstje opgesteld van dingen die wat mij betreft overschat zijn. Bovenaan staat balsamico-azijn (probeer me niet van het tegendeel te overtuigen, ik vind het gewoon gore zoete kleffe meuk en dat ligt echt niet aan de kwaliteit van de balsamico die ik geprobeerd heb – balsamico van hoge (lees ‘dure’ of ‘ik heb het zelf geïmporteerd uit Italië en gekocht bij een azijnmaker die hem persoonlijk heeft samengesteld uit de tranen van zijn dochters die speciaal hiervoor maagd zijn gebleven’) kwaliteit vind ik gewoon dure gore zoete kleffe meuk. Op dat lijstje staat ook de donut, want daarvoor geldt eigenlijk dat ik een donut meestal eerder mooi vind dan lekker, en voor mijn gevoel is het moment dat je je tanden in een donut zet het hoogtepunt, maar daarna vind ik er niet zoveel meer aan. Dat komt voor een deel doordat ik niet van zacht eten houd – er moet voor mij altijd iets van een bite in zitten, anders hoeft het voor mij niet. Daarmee verklaar ik ook waarom ik niet zo van taart en toetjes houd en waarom ik altijd een beetje ui bij de haring, en ook bij de asperges overigens, zal willen, want als ik dat niet doe, voel ik me net een tandeloze bejaarde. Aan zoete dingen eet ik dus liever bonbons, macarons of gebakjes met schuim. Als er maar iets inzit waar ik mijn gebit voor nodig heb. Een tompouce is in die zin prima: ik eet er ongeveer 3 per jaar. Toen ik zag dat de Hema een liefdesbaby van een tompouce en een donut in de schappen had staan, wilde ik die natuurlijk testen, want een beetje culinair avontuur op zijn tijd is nooit weg.

Ik weet dat er fancy bakkers zijn die tompoucen maken met een hogere kwaliteit dan die van de Hema, en ik ken de rants over bakkersroom van de banketbakker, maar uiteindelijk ben ik een tokkie in het diepst van mijn gedachten en vind ik gewoon dat de tompouce van de Hema smaakt zoals een tompouce hoort te smaken. Ik hoef tenslotte ook geen frikandel speciaal van een sterrenchef te eten (al meld ik me bij dezen aan als er een sterrenchef is die dit experiment aan zou willen gaan). Een tompouce donut is een donut die is opengesneden, volgespoten met de bakkersroomvulling van de tompouce, die ik altijd pus noem, maar dat schijnen mensen niet te waarderen, weer dichtgedaan en geglazuurd met het roze spul dat traditioneel bovenop de tompouce gaat. Wie zich dit kan voorstellen, ziet meteen wat voor mij het probleem is aan dit product: dat zijn alleen maar zachte dingen. Dus al met al heeft de Hema het voor elkaar gekregen om een gebakje dat ik waardeer omdat het aan mijn eis dat zacht en hard gecombineerd moet worden voldoet te verpesten door het volledig zacht te maken. En mierzoet, want twee plakjes bladerdeeg vervangen door een donut doet ook wel wat voor het suikergehalte. Kortom: volgende keer koop ik gewoon weer een tompouce. Misschien zelfs wel vandaag nog.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.