Dieren,  Poezen

Vrijdag de 13de

Ik ben niet bijgelovig. Althans, ik heb een heleboel ritueeltjes waaraan ik me van mezelf moet houden omdat anders misschien de wereld vergaat (dat mijn shampoo van hetzelfde merk moet zijn als mijn conditioner bijvoorbeeld), maar ik loop zonder enig bezwaar onder een ladder door, of open een paraplu in huis, en vrijdag de 13de betekent voor mij alleen maar dat het zaterdag de 14de is, en dat betekent op zich natuurlijk helemaal niets. Deze week had ik al een pechdag gehad, want op dinsdag de 9de mocht ik een hele dag rapportvergaderingen meemaken, en de massage die ik mezelf had gegund (en die heerlijk was) was volledig tevergeefs, want bij aankomst thuis bleek onze zwarte kater Lou te zijn verdwenen. We hadden hem maandagavond nog gezien, maar daarna niet meer, en in het licht van het feit dat Lou doorgaans maximaal een uurtje buiten is en zelden of nooit een maaltijd mist, was een afwezigheid van 24 uur zorgwekkend. M had hem al via de chipdienst als kwijt aangemeld en een postertje gemaakt voor achter het raam, en ik ben de sociale media ingedoken om te proberen hem zo terug te krijgen.

Poster_LouEr bleken enorme netwerken voor mensen die een dier kwijt zijn te bestaan, en iedereen was heel behulpzaam. Het bericht dat Lou weggelopen was werd aan alle kanten geretweet en een aardige dame deed een melding in diverse Facebook-groepen. Ik heb ook nog een melding gedaan bij de Dierenambulance en de stichting Amivedi, en gisteren ben ik samen met N langs de buren gegaan om te vragen of ze in hun schuur wilde kijken of daar een dikke zwarte unit nietsvermoedend naar binnen was gelopen en vervolgens opgesloten was geraakt. Inmiddels leken de mogelijkheden mij tot drie te zijn teruggebracht: of hij was dood, of hij had de lente in zijn bol en lag ergens ondanks zijn castratie ergens te ketsen, of hij had een ongeluk gehad en was met pijn ergens in een hoekje gekropen. Optie 1 zou ik jammer vinden, maar dan had hij in elk geval geen pijn, optie 2 is hem natuurlijk van harte gegund, maar optie 3 leek me het minst verkieslijk, en daar was ik heel erg bang voor. Maar alle angst bleek voor niks, want toen ik net even op bed lag te lezen (ja het is vrijdagmiddag, maar ik werk hard, en ik had even vrij, dus don’t judge me) met Lou zijn zusje Maus, kwam hij binnenkakken alsof er niks aan de hand was. Wat mij betreft leidt een zwarte kater op vrijdag de 13de dus juist tot extreme geluksgevoelens.

Louthuis