Documentaires,  IDFA,  Neuroses

Voorbereiding

Voor zover dat nog niet was gebleken uit het feit dat ik doorlopend lijstjes maak van alles wat ik ga doen, wil doen, moet doen, heb gedaan, overweeg te doen en niet meer wil doen: ik ben best een control freak. Althans in sommige opzichten, want waar ik heel veel dingen wel in de hand wil houden, is mijn leefomgeving doorgaans behoorlijk chaotisch, en ik ben vaak van alles kwijt. Maar als het gaat om dingen die moeten gebeuren of die ik moet doen, begin ik met het maken van een lijstje, dan komt het het in mijn agenda, en dan begint de daadwerkelijke voorbereiding. Als ik een diner moet cateren start dat altijd met een papiertje waar ik wat gedachtes op heb opgeschreven, vervolgens maak ik een tijdsplanning in mijn agenda, daarna maak ik een Excel-bestand aan (als Excel niet bestond, was ik sowieso een ongelukkig mens, want mijn persoonlijke financiën draaien op deze software), met daarin per gerecht uitgesplitst welke boodschappen ik moet kopen, die sorteer ik dan per winkel, en dan kan het echte koken beginnen. Ook voor het moderaten van Q&A’s op de IDFA heb ik een vast systeem: ik krijg mijn rooster, zet de films in mijn agenda, en kijk ze allemaal van tevoren. Ik maak kaartjes aan met de belangrijke informatie over de film op de voorkant, en de vragen die ik zou kunnen stellen op de achterkant, en daarna is het alleen maar een kwestie van erheen gaan, de regisseur een handje geven, de film nog een keer kijken, en modereren met mijn donder.

IDFADat systeem is misschien een beetje neurotisch, maar zo ben ik. Mijn IDFA partner in crime C, kijkt de films nooit van tevoren, omdat hij van mening is dat zijn Q&A’s beter zijn als hij spontaan op een film kan reageren. Bovendien zegt hij, en daar heeft hij wel een punt, dat niet alle documentaires even boeiend zijn, en als je ‘s avonds laat een film moet kijken die 2,5 uur duurt, gaat over iemand in Bhutan die een televisie wil kopen en die je al gezien hebt, wil het weleens lastig zijn om te voorkomen dat je in slaap valt – want dat zou dan natuurlijk buiten gewoon onwenselijk zijn als de regisseur naast je zit. Er zijn ook mensen die het begin en het einde van de film kijken bij wijze van voorbereiding. Nadeel van mijn systeem is dat het lastig is om op korte termijn een Q&A te moderaten; flexibiliteit was toch al niet my middle name, maar als ik, zoals gisteren, om 13.00 hoor dat ik om 16.45 een supergave documentaire mag moderaten, dan kan ik het niet voorbereiden zoals ik wil. Ik maak dan natuurlijk wel een kaartje, maar dat is het dan. En dan blijkt dat het ook weleens mis kan gaan: de regisseur wilde zelf zijn film inleiden, zodat ik alleen maar het publiek welkom moest heten en hem aankondigen, dus ik had mijn kaartje in mijn tas gelaten, maar toen ik op het podium stond, had ik mijn eerste black-out ooit. Ik had geen idee meer hoe de film heette. ‘Ladies and gentlemen, welcome to IDFA and to the Melkweg, you are about to see … uuuuhhhmmm … a documentary…’ Gelukkig herpakte ik me snel, en maakte ik mijn zin af met ‘… which the director will introduce to you himself, so can we have a warm welcome for Bernard MacMahon’, dus ik geloof dat ik ermee ben weggekomen. En ach, dan heb ik toch weer twee lessen geleerd: dat ik het beste ben als ik me op mijn eigen manier heb voorbereid en dat ik ook een black-out kan overleven. Vooral dat laatste vind ik eigenlijk wel een prettige gedachte.