40 dingen,  Concert,  Cultuur,  Liedjes,  Muziek

Drie concerten

Ik heb het voor elkaar gekregen om in 1 week (nou ja, 8 dagen) maar liefst 3 concerten te zien en daarmee een vinkje te mogen zetten op het 40 dingen-lijstje. Dat was op zich mooi meegenomen, maar het was me natuurlijk om de concerten te doen. Het eerste concert was op zondagmiddag 29 november in de Kleine Komedie, en het kaartje was een impulsaankoop. Ik wist namelijk dat ik die ochtend in Amsterdam moest zijn voor de IDFA en ‘s avonds was een concert waar ik veel voorpret van had in Paradiso, dus toen bleek dat er ook nog kaartjes waren voor Spinvis (‘de eerste rang kost €19,75’ – bij Ticketservice heb je daar net de boekingskosten voor volgens mij), leek het mij wel een mooie invulling van de middag. Ik heb hem 2 keer eerder gezien en dat was prima bevallen. Bij dit concert stonden er 2 mensen op het podium, Spinvis zelve en Saartje van Camp, die heel veel instrumenten speelt, en ze hadden een apparaatje, waarmee ze steeds een laag muziek konden opnemen die dan ad infinitum (of in elk geval tot het moment dat op stop gedrukt werd) herhaald werd. Dan gingen ze naar het volgende instrument, namen weer een laag op, en zo voorts, totdat de bodem voor het nummer gelegd was, en dan ging Spinvis zingen. Een mooie manier om in je eentje een heel orkest neer te zetten, maar ik had toch het gevoel dat ik de helft van de middag naar een soundcheck had zitten luisteren. Volgende keer gewoon weer genoeg mensen meenemen om in een keer het liedje te zingen, dan ben ik er weer bij. Maar hij speelde wel ‘Oostende‘, en dat is in alle versies prachtig.

img2888_08

Het tweede concert begon al 2,5 uur nadat Spinvis zijn apparaatje had uitgezet, dus ik had ruim de tijd om collega R te vinden op het Rembrandtplein en hamburgers te eten en Bloody Mary’s te drinken, gevolgd door een wandeling naar Paradiso in de stromende regen. Maar dan hadden we ook wat: Guy Garvey, de zanger van Elbow, die zijn solo-album presenteerde. Hij had een flinke band bij zich, bestaande uit de standaardopstelling en een drietal dames die allerlei blaasinstrumenten bespeelden, en hij wist echt een show neer te zetten. Je kon wel zien dat hij behoorlijk wat podiumervaring heeft, niet alleen aan het gemak waarmee hij optrad, maar ook aan hoe hij alles aan elkaar praatte – ontspannen, vrolijk en grappig. En het was gewoon ook heel mooi; de CD Angela’s Eyes is prachtig, en live eigenlijk net zo. Hij speelde zijn hele CD en toen was hij ook klaar, dus de toegiften waren letterlijk encores, maar dat vond ik helemaal niet erg. Wat mij betreft had hij het hele concert herhaald. Hij verzekerde het publiek nog dat Elbow gewoon nog bestaat, dus ik zie uit naar een concert van de hele band. Maar dit is een heel erg fraai zoethoudertje geweest.

garvey

Op de dag na Sinterklaas bezocht ik met M en J het concert van Madonna in de ZiggoDome. Niet omdat we op het moment nou zulke enorme fans van Madonna zijn, maar eigenlijk gewoon omdat het kon – ik zag dat er nog kaartjes te koop waren, en deze twee mannen wilden mee. In de week voor het concert heb ik veel recent werk van Madonna geluisterd, ter voorbereiding, en in de ZiggoDome aangekomen kochten J en ik natuurlijk een t-shirt, dus we waren er helemaal klaar voor. Madonna ook, weliswaar met wat vertraging, want ze zette een spectaculaire show van ruim 2 uur neer, met alles wat je zou verwachten van een concert van deze diva: nonnen, paaldansen, veel verwijzingen naar seks en religie, liedjes uit de jaren ’80, ’90, ’00 en ’10, strakke dansers en oneindig heen en weer paraderen op hoge hakken. En dan heb ik het geeneens over de gigantische hoeveelheden son et lumière die aan ons voorbij trokken. Het was echt heel indrukwekkend; zo indrukwekkend dat ik bijna (ja, inderdaad, bijna) geen last had van het feit dat haar zang eigenlijk niet zo goed was. Of dat ze zo vaak aan haar kruis zat dat ik me afvroeg of ze misschien een gistinfectie had. Of dat ze de hele tijd wilde weten of wij haar bitches waren (het publiek schreeuwde ‘YEEEEEEES’, M, J en ik haalden onze schouders op en zeiden ‘no’ – wij zijn niemands bitches). Al die dingen waren best overkomelijk; het is namelijk wel Madonna, en die mag wel wat.

madonna

Het zou bijna onmogelijk moeten zijn om een favoriet aan te wijzen uit deze 3 concerten, omdat ze allemaal zo verschillend zijn: van een theater via Paradiso naar de ZiggoDome, van een zanger uit Schiedam via een working class hero uit Manchester naar de Grote Diva van de Pop uit New York. Maar ik kan best vertellen wat ik het fijnste vond, en dat was Guy Garvey – zo moeilijk is dat niet. Want ik blijk gewoon te houden van weinig fratsen en mooie liedjes gezongen door iemand met een mooie stem die er ontzettend veel zin in heeft om voor een zaal vol fans op te treden. Op zich natuurlijk helemaal niet zo vreemd.