Ons museum: How to be angry at people for not doing what you should have done for yourself

Toen we nog vol in de lockdown zaten, heb ik in plaats van online kunst kijken, wat ik op zich theoretisch fijn vond,  want dan kon ik nog steeds naar kunst kijken, maar praktisch helemaal niet fijn, want ik had helemaal geen zin om online naar kunst te kijken – ik heb dus keurig gewacht tot ik weer lekker met mijn museumkaart kon wapperen. Inmiddels heb ik alweer mijn museumbezoek behoorlijk geïntensiveerd, maar wat ik ook heb gedaan, en dat heeft voor een deel te maken met No Spend 2021, want ik hou behoorlijk wat geld over, is kunst kopen. En dat betekent dat er hier in huis een paar nieuwe kunstobjecten zijn verschenen, dus voor de mensen die het nog steeds fijn vinden om online cultuur te halen presenteer ik een nieuwe aanwinst in de collectie Buijs-Herman.

Mensen die voor de aandacht die ze in de wereld krijgen afhankelijk zijn van Instagram, willen weleens klagen over het algoritme, want dat schijnt ervoor te zorgen dat ze minder exposure krijgen dan ze vinden dat ze verdienen (of zoiets – ik zou ook wel heel veel volgers willen hebben, maar ik denk dat het feit dat ik vooral een beetje neuzel over mijn dagelijkse belevenissen eerder debet is aan mijn bescheiden populariteit online dan dat het komt door evil computers die mij geen aandacht gunnen). Dat kan dus heel goed zo zijn, maar soms geeft het algoritme een mens wel eens iets moois. Omdat ik hou van dingen met woorden, kwam ik via via terecht op het Instagram-account van Johan Deckmann, een kunstenaar uit Kopenhagen. Behalve kunstenaar is hij ook psychotherapeut, en dat blijkt wel uit zijn kunst, want hij maakt boeken – ingelijste boeken, met daarop de titels van verzonnen en niet altijd even behulpzame self help-boeken. Zoals hij zelf op zijn website zegt zijn die titels niet alleen grappig, maar pakken ze ook de grote levensvragen en -angsten aan. Als er weer een werk van hem op mijn time line voorbij komt, neem ik altijd even de tijd om erover na te denken. Het boek ‘How to avoid criticism by doing nothing saying nothing and being nothing’ is voor mij een mooie troost als ik weer eens te veel van mezelf heb laten zien, want voor mij is niks doen geen optie, dus dan moet ik die kritiek maar op de koop toe nemen, en ‘How to stop giving up on stupid dreams’ is dan weer best inspirerend, want zonder stupid dreams zijn we niks.
Omdat Deckmann een echte kunstenaar is, rekent hij ook echte prijzen, en was zijn oeuvre lange tijd niet bereikbaar voor mij. Zo’n echt boek om aan de muur te hangen kost heel veel geld en hoewel ik prima kan sparen, vond ik het gewoon net iets te duur. Maar toen hij ineens een 50% sale had, kon ik mijn slag slaan, en tot mijn grote vreugde was het boek dat ik wilde hebben nog beschikbaar. ‘How to be angry at people for not doing what you should have done for yourself’ is lange tijd the story of my life geweest, en ik moet mezelf er regelmatig op wijzen dat ik in de eerste plaats verantwoordelijk ben voor mezelf, en niet moet verwachten dat andere mensen mij beter behandelen dan ik mezelf behandel. Laat staan dat ik beledigd ben als ze dat niet doen. Ik zie dit boek elke dag (het hangt naast de bank waarop ik zit) en het is een aangename reminder dat ik degene ben die in de eerste plaats verantwoordelijk voor mij is. Volgens de website van Deckmann heeft zijn werk ‘a truth that has an effect that is very similar to therapy’, en met betrekking tot dit werk, geldt dat in mijn geval zeker. Als dat geen motivational art is, weet ik het niet meer.