Trots op mezelf – juli

Het is vakantie! Laat ik daarmee beginnen: ik ben heel trots dat ik de vakantie gehaald heb. Maar goed, dat is eigenlijk niet echt iets om mezelf mee te complimenteren, want de vakantie haal je vanzelf, als je in de tussentijd niet omvalt. En laat ik dat de afgelopen maand nou net wel een beetje gedaan hebben, maar conform het voornemen om redenen te vinden om trots op mezelf te zijn, heb ik er toch een reden voor trots aan weten te ontlenen (zie reden 4). Zo ben ik dan ook wel weer. Verder was het best een goeie maand, qua trotsheidsoutput. Kortom, even tijd voor wat eigenschouderklopperij.

1. Ik heb voor mezelf een superleuk verjaardagsfeest georganiseerd: ik heb een bioscoopzaal afgehuurd en heel veel mensen uitgenodigd om popcorn te komen eten en een van mijn lievelingsfilms aller tijden (Stand by me) te komen kijken. Er was een voor mijn doen ingewikkelde Google-formulier voor de aanmeldingen, er moest een boel gebeld, gemaild en geappt worden, er waren mensen die op het laatste moment afzegden (kan ik slecht tegen) of helemaal niet op kwamen dagen (kan ik helemaal niet tegen), maar het was een geweldige dag met allemaal lieve mensen.
2. En omdat ik mijn organisatieskills niet alleen in mijn eigen voordeel mag inzetten, heb ik ook een mooie diploma-uitreiking voor onze leerlingen georganiseerd. Ik mag al jaren een deel van de presentatie op me nemen, maar nu de schoolleider die de organisatie deed weg is en ik schoolleider ben, was ik de designated opvolger, en het is gelukkig helemaal goed gegaan – het enige wat tegenviel was de alcoholvrije wijn, maar ja, daar is het alcoholvrije wijn voor.
3. Ik heb op school ook nog een heel lastig project uitgevoerd: het herzien van de schoolregels, waarbij ik een commissie had die voor de helft bestond uit mensen die regels haten en voor de helft uit mensen die van regels houden. Ik heb niet alleen voorkomen dat er een schreeuwoorlog ontstond, maar we zijn met zijn allen zo constructief bezig geweest dat er een prachtig resultaat uit is gerold.
4. Toen even helemaal niets meer vanzelf ging, heb ik dat gewoon toegegeven. Dat betekende vervolgens dat ik moest dealen met de schaamte die zich van me meester maakt als ik laat zien dat ik het allemaal niet meer red, maar die komt van mezelf en ik moet niet zo stom tegen mezelf doen, en bovendien betekende het dat allerlei mensen dingen van me overnamen en het mij mogelijk maakten om even de week te nemen die ik kennelijk nodig had.
5. Ik weet dat ik hier al 2 keer melding van gemaakt heb, maar ik doe het gewoon nog een keer, want het is een fucking indrukwekkende prestatie: ik heb de Nacht van de Vluchteling gelopen. Een hele nacht doorhalen, 40 kilometer lopen (en nog naar het station, dus het was gewoon een marathon), en daarbij ook nog tijdens het lopen met collega’s praten – ik mag mijn collega’s graag hoor, althans, deze, maar 10 uur lang kletsen kan ik op zich met niemand. Maar goed, we hebben bijna €2000 opgehaald en de blaren en spierpijn zijn inmiddels ook weggetrokken, dus nu is het alleen nog maar een prestatie. Een fucking indrukwekkende dus.