F*cking geweldig

Toen ik laatst met Lianne in Gouda was, sliepen we in een geweldig hotel, waarover binnenkort vast meer en waar we heel prettig ontvangen werden door een uitermate aardige dame. Tijdens het inchecken viel het gesprek even stil – ik geloof omdat er allerlei dingen werden ingevoerd en uitgezocht – en toen vingen we een gesprek op dat in een aangrenzende ruimte werd gevoerd. Iemand zei: ‘Hé, hoe gaat het?’ en de gesprekspartner zei, zonder enige vorm van ironie, ‘Ja, f*cking geweldig!’* Iedereen die het hoorde moest erom lachen; de uitermate aardige dame ietwat schaapachtig (‘Hij is ons vrolijkste personeelslid, maar hij gebruikte weleens de verkeerde woorden) en Lianne en ik gewoon voluit, want wij gebruiken die verkeerde woorden ook doorlopend, dus wij zaten er niet zo mee. Een kleine gebeurtenis, meer een snapshot dan een echte scène, maar het bleef bij mij wel even hangen. Want ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik nog nooit dat antwoord heb gegeven als iemand me vroeg hoe het met me ging. Nog nooit. Ook al ging het nog zo goed: ik heb altijd wel iets te zeuren of te klagen, of ik heb veel te doen (ik mijd het woord ‘druk’), of ik moet nog van alles, of het regent. Onbevangen blij zijn over hoe het met me gaat en die blijdschap ook uitdragen zit niet in mijn systeem. En overigens ook niet in het systeem van iedereen die ik verder ken, want dit moment in Gouda is me niet voor niets bijgebleven.

geEn dat terwijl er heus momenten zijn geweest in mijn leven dat het f*cking geweldig met me ging. Dat moet haast wel, want ik heb ontzettend veel geluk. Ik heb Michel, een fijn huis, lieve vrienden, een baan die zowel uitdagend als bevredigend is, collega’s die het werken alleen maar leuker maken, genoeg geld, ik ben gezond en kan mijn leven invullen zoals ik dat wil, zonder dat een regering of een random groep enge mannen zich daar te actief tegenaan bemoeit. Maar ik weet dus kennelijk altijd wel ergens een slak te vinden om zout op te leggen, en in die zin zou het wel een keer goed zijn om bij die jongen uit Gouda in de leer te gaan. Op het moment heb ik, vind ik, genoeg te klagen, want ik heb weinig controle over mijn eigen agenda, ben 10 kilo zwaarder dan ik zou willen en daarbij ook nog eens gierend onfit, en ik heb alle kleren van de vorige keer dat ik deze omvang had weggegeven, dus ik zie er niet uit zoals ik zou willen. Toch denk ik dat ik mezelf een plezier zou doen als ik, de volgende keer als iemand me vraagt hoe het met me gaat, gewoon ‘f*cking geweldig’ zou zeggen. Want als ik naar de bottom line kijk, is dat namelijk gewoon zo. In plaats van zeggen dat ik niet mag klagen, want dat mag ik inderdaad niet van mezelf, ga ik nu gewoon vieren dat het eigenlijk al met al nog steeds f*cking geweldig met me gaat. En zo niet, dan ga ik daarvoor zorgen.

* Ik heb ervoor gekozen om ‘f*cking’ met een sterretje te schrijven, niet omdat ik zelf die woorden niet wil gebruiken (iedereen die meer dan 1 minuut met mij heeft gepraat weet dat dat niet waar is) maar omdat ik niet per se ineens een 18+ blog wil hebben.