Misschien wel de mooiste dag van het jaar

Een hele tijd geleden, toen ik mijn agenda aan het invullen was en alleen al uitgeput raakte van de enorme hoeveelheid dingen die ik moest doen, overviel mij ineens de behoefte om er even tussenuit te gaan. En als ik er even tussenuit wil, pak ik het het liefst groots aan: een weekendje in mijn eentje, met een hotel en een fancy etentje, en dan kan ik er daarna weer vol tegenaan. Maar daar heb ik op het moment helemaal geen tijd voor, dus ik moest goed nadenken over wat ik binnen de voor mij beschikbare tijd voor elkaar kon krijgen. Dat bleek na een beetje puzzelen een dag op en neer naar Parijs. Als ik om 6.45 het pand verliet, kon ik om 10.38 in Parijs zijn, en dan had ik eigenlijk flink wat tijd te besteden, want de laatste trein die ik terug kon nemen vertrok om 19.25. En laten we eerlijk zijn: in je eentje naar de meest romantische stad van de wereld is natuurlijk wel de ultieme masturdate. Omdat ik inmiddels gewoon een luxepoes ben, reserveerde ik kaartjes voor de Eerste Klas, want dan kom ik ook niet helemaal verrot de trein uit, en dat is dan best wel weer slim, in het licht van het feit dat ik de volgende dag weer gewoon fris en fruitig op de zaak moest zijn. Ik had 2 concrete wensen voor deze excursie: ik wilde naar de tentoonstelling over Schiaparelli in de Musée des Arts Décoratifs, en ik wilde fruits de mer eten, en daarvoor had ik Bofinger uitgezocht, want dat leek me voldoende ouderwetse licht vervallen Parijse glamour. En de rest van de dag? Die zou zichzelf wel invullen.

Het was een dag waar ik grootse verwachtingen van had, en gelukkig zijn die allemaal uitgekomen. Toen ik in Parijs aankwam, wilde ik een croissant, en ik sloeg meteen mijn slag bij een prijzenwinnende bakker en at daarna, want ik was toch aan het ontbijten, mijn favoriete gebakje, de Ispahan van Pierre Hermé. De Schiaparelli-tentoonstelling was prachtig, en ik hoefde op niemand te wachten of voor niemand haast te maken. Volledig op je eigen tempo door een museum lopen is een ongekende luxe. Daarna liep ik via Samaritaine, een warenhuis dat onlangs is heropend en waar luxeniveaus die ik niet heel vaak heb gezien werden bereikt, naar het restaurant, waar ik in mijn eentje een mooie plateau fruits de mer, compleet met halve kreeft, en natuurlijk een glas champagne wist weg te zetten. Na het restaurant had ik even geen programma meer, maar dat duurde niet lang, want ik zag op een bus een tentoonstelling over hyperrealisme aangekondigd, dus na een kort metroritje pakte ik zowaar mijn tweede museum. Ik dronk daarna nog een glas champagne op de Rue de Buci, een van mijn favoriete straatjes, en ging rustig naar Gare du Nord, waar ik nog een paar cadeautjes voor mezelf kocht voordat ik weer in de Thalys neerstreek. Het was een geweldige dag, misschien wel de mooiste van het jaar – en ik weet nu al zeker dat er een traditie geboren is. Volgend jaar ga ik weer naar Parijs!