Dieren,  Poezen,  woorden

Poesvrij

Vorige week zijn onze kittens geholpen. Nou is ‘geholpen’ in deze context altijd een van de lelijkste eufemismen die ik ken, want als je iemand niet helpt door hem in een koffer te douwen en zijn fluffynuts onklaar te laten maken, is het wel een katertje, en aan de kale buik en vooral de beledigde attitude van de kleine Maus te zien was ook zij liever gewoon gezellig thuis gebleven, maar goed, wij zijn er wel mee geholpen, want Lou ging best graag op zijn zusje zitten en ik geloof dat er nog meer heren waren in de buurt die amoureuze bedoelingen hadden. En waar wij echt niet op zitten te wachten is een nestje kittens, dus Lou en Maus werden door M naar de dierenarts gebracht, alwaar ze een nachtje mochten overnachten (niet vanwege de omvang van de ingreep, maar omdat M noch ik ze op de dag van de operatie ‘s ochtends langs kon brengen). Voor het eerst in maanden kwam ik thuis in een huis dat volledig poesvrij was, en dat vond ik eigenlijk wel een raar gevoel.

IMG_1474.JPG‘Poesvrij’ is een term die ik voor het eerst hoorde gebruiken door B: hij had een oude, chagrijnige grijze poes uit het asiel die het speciale talent had om 10 seconden nadat hij had aangeboden om thee voor me te zetten op zijn schoot in slaap te vallen, zodat B ‘ik heb poesvrij’ kon zeggen en ik de thee moest zetten. Poesvrij claimen is wel een handige truuk, zeker als je, zoals ik, er twee hebt, die allebei nogal knuffelig zijn aangelegd, want er is er altijd wel een die zin heeft om een beetje geaaid te worden, en dan moet iemand anders de deur open doen, een glaasje wijn inschenken, het dekbedovertrek verschonen of de vaatwasser uitruimen. Het is natuurlijk makkelijk gemaskeerde luiheid: die katten vinden het helemaal niet erg om even opzij geschoven te worden, want over 3 minuten willen ze heus evenveel geaaid worden als nu, zo niet meer, maar het staat een stuk socialer – je wilt liever overkomen als een enorm gevoelige dierenliefhebber dan als iemand die te belazerd is om haar karkas van de bank te slepen.

IMG_1502.JPGMaar naast poesvrij claimen heb ik laatst nog een variant ontdekt: poesvrij nemen. Ik was me gigantisch aan het haasten, omdat ik weer eens ergens te laat voor was, toen ik in de badkamer een zacht piepje hoorde. Het was Maus, die nog niet helemaal hersteld was van de operatie en tot dan toe geen fysieke toenadering had gezocht, maar nu ineens even aangehaald wilde worden. En wie ben ik dan om nee te zeggen? Ik heb dus maar even de deksel van de wc-bril naar beneden gedaan en heb 5 minuten poesvrij genomen, en daarmee wat quality time met Maus. Ik ben doorgaans niet iemand die kan mediteren, want ik ben gewoon te ongeconcentreerd, maar die hele korte tijd die ik uit de drukte ben gestapt om met de kitten te spelen, was me veel waard: Maus en ik waren weer vrienden en ik was een stuk rustiger. Ik was tenslotte toch al te laat, en wat maken die 5 minuten extra dan eigenlijk uit? En poesvrij nemen is leuker dan poesvrij claimen, laat staan dan poesvrij zijn, dus ik denk dat ik er een gewoonte van maak. Maar dan misschien gewoon op de bank. En dan zet ik van tevoren thee.