Bloggen,  Mensen,  Praatjes,  Projecten,  Reizen,  Schrijven,  Uitjes,  Yoga

Een weekend weg

Het komt weleens voor dat ik zin heb om een weekend weg te gaan. Zodat ik alles achter me kan laten en gewoon even de dingen kan doen die ik wil doen, zonder dat daar enige vorm van verantwoording over af te hoeven leggen. In de praktijk is dat lastig, want ik heb bijna nooit een heel weekend vrij, en als ik al een weekend vrij heb, vind ik het eigenlijk nog belangrijker om dat met M door te brengen, want we zien elkaar al zo weinig, of om de tijd te vullen met het draaien van wassen, opruimen, schoonmaken en achterstallige administratie. Maar toen ik tijdens het internetzappen langs mijn vaste adressen ook de website van Geertje Couwenbergh bezocht, zag ik een programma waaraan ik toch wel heel graag mee wilde doen: een yoga-schrijfweekend in een klooster in Huissen. Dat zijn toch twee activiteiten waaraan ik toch het liefst mijn tijd besteed (yoga en schrijven dus, kloosters zijn niet helemaal mijn scene), ik had na wat cateringopdrachten geld over en ik kon zowaar op de data van de cursus. Ik heb me aangemeld en maandenlang met succes die data vrij weten te houden. Toen in de week van de cursus bleek dat het ook een stilteweekend was, moest ik wel even slikken, want mijn smoel houden is niet mijn sterkste kant, maar ik vond het ook wel een mooie uitdaging.

slaapkamerNa de aankomst op vrijdagavond heb ik mijn spullen in mijn spaarzaam ingerichte kamer (met uitzicht op een vooral in het donker nogal imposant kruisbeeld) neergezet, waarna leden van de groep (17 dames en 1 heer, onder begeleiding van Geertje, chef schrijven, en Jasmijn, de yoga dame) met elkaar kennismaakten, een aantal ademhalingsoefeningen deden en daarna gelijk een schrijfoefening in de maag gesplitst kregen: 10 minuten onafgebroken schrijven over een bepaald onderwerp (zoals ‘lieveheersbeestje’ of ‘wat heb ik meegenomen?’). De gedachte was dat je op die manier je schrijfspieren kan trainen – waarbij het resultaat niet het belangrijkste is. Dat kwam goed uit, want mijn tekst over het nest lieveheersbeestjes op het balkon in het oude huis van B was verre van publicabel. We dronken nog even thee in de bibliotheek van het klooster, en daarna was het einde praten, want vanaf het opstaan op zaterdag tot na de eucharistieviering op zondag was het, met uitzondering van de schrijflessen, tijd voor stilte. En stilte was dan ook totale stilte: geen gesprekken, geen ‘goedemiddag’ als je een vreemde tegenkwam die je begroette, geen sms, geen mail, geen Facebook.

binnenkamerIntussen draaiden we volledig mee met het schema van het klooster: op zaterdagochtend en -avond woonde ik de viering van de Dominicaner monniken bij (6 bejaarde mannen, en er was ook een non, met oorbellen overigens, wat me een beetje dubieus leek, maar ja, ik mocht geen vragen stellen), op zondag vierden we met heel Huissen (althans, heel 50 plus Huissen) de eucharistie. Het meerendeel van de dagen werd besteed aan schrijfoefeningen en fijne yoga-lessen; ik heb een soort flow- en een Yin yogales gehad, en op zondag heeft Jasmijn ons laten zien wat we konden doen tegen schrijfpijn, en dat was hard nodig, want mijn schouder zat helemaal vast van het intensieve pennen. De schrijfoefeningen bestonden vooral uit de 10 minuten schrijf-bursts, maar er waren variaties: lijstjes (mijn grote hobby) en bullet-writing (iedereen bedenkt een schrijfonderwerp en per onderwerp schrijf je 1,5 minuut). Soms lazen we ook aan elkaar voor, maar dat was dan zonder dat je feedback kreeg of gaf – dat maakt het allemaal wel veiliger. Bij het uitwisselen bleek vaak dat mensen de onderwerpen hadden gebruikt om de grote thema’s te behandelen, waar ik eerder bij banaliteiten was gebleven, maar dat vond ik verder niet heel erg. Kennelijk schrijf ik over kleine dingen. Op zondag, toen we weer mochten praten, was er ook voldoende gelegenheid om vragen over schrijven te stellen aan Geertje. Ik kan me niet herinneren wanneer ik ooit zoveel tijd aan schrijven heb kunnen besteden, in zo’n ontspannen sfeer. Ik vond het heerlijk.

gaaf geslachtslevenEn de stilte? Ik heb het volgehouden, ook al was het moeilijk. Ik kreeg zaterdagavond een Facebook-bericht van M, waar ik graag op zou hebben gereageerd, toen de chef-kok van het klooster een ander idee over koolhydraatvrij eten bleek te hebben dat ik had ik hem dat graag laten weten, en mijn neefje lag in het ziekenhuis, en daar had ik ook wel graag contact over gehad. Aan de andere kant: het probleem van dat ik het lastig vind om tussen mensen die ik niet ken te zitten was gelijk opgelost, want small talk was onmogelijk. ‘Lekker asociaal’ noemde een van de deelneemsters het, en dat vond ik wel herkenbaar. Gewoon met een groep mensen aan tafel zitten en proeven wat je eet in plaats van erdoorheen lullen, of in de bibliotheek naar de katholieke boeken kijken zonder dat je moet uitleggen waarom je altijd op zoek gaat naar de boeken over seks (‘Gaaf geslachtsleven’ – wie wil dat nou niet vinden? Het hoofdstuk over masturbatie is hilarisch), of een hele avond lezen en schrijven met mensen die geen van allen het gevoel hebben dat ze het gesprek gaande moeten houden. Ik weet niet of ik beter heb geschreven of geyoga’d omdat ik geen energie aan slap gelul heb hoeven besteden, maar het heeft wel degelijk bijgedragen aan het gevoel er echt helemaal uit te zijn geweest, en dat was me heel veel waard. Ik vond het een erg fijn weekend, en ik begin met hernieuwde energie aan de week!

schrijfblok