Kinderen,  Praatjes

Niet OK

Maandag stond er een stuk in de Volkskrant (het stond in het weekend ook in De Morgen, maar voor het Nederlandse publiek werd het nog een keer gerecycled), van de hand van Halina Reijn, waarin ze uitlegt dat zij op haar 39ste moet constateren dat zij niet kinderloos is omdat ze een veel te leuk leven heeft om te settelen met een aardige meneer en baby’s te maken, maar dat ze pech heeft, en eigenlijk al die tijd een man en een gezin had gewild. Ik heb alle begrip voor haar teleurstelling in dit aspect van haar leven, al moet ik wel zeggen dat ik na het stuk te hebben gelezen niet per se behoefte had om haar datzelfde verhaal nog eens bij DWDD te zien vertellen (aan de andere kant: nou zat ze daar tenminste een keer met een inhoudelijk verhaal in plaats van als actrice met een mening over alles), en ik vind het wel goed dat er dames zijn die in de openbaarheid treden als OK-vrouw (ongewenst kinderloos betekent dat), maar doordat La Reijn nu een podium krijgt om ons allen erop te wijzen dat ze eigenlijk heel zielig is omdat ze geen gezin heeft, is dat een forse stap achteruit voor de mensen die daar daadwerkelijk voor kiezen.

Ook ik ben 39, en ook ik ben kinderloos. Dat is een keuze. Niet alleen van mij overigens, ook van M, maar we hebben geen kinderen en we willen geen kinderen. Ik heb geen hekel aan kinderen hoor, ik kan erg genieten van Louis van 1, Huub van 6 en al die pubers met wie ik op Rome-reis ga, maar ik hoef er zelf geen voor thuis (een beetje zoals een biertap; leuk buiten de deur, maar ik ga er geen leefruimte voor inleveren). Dat is iets waarvan mensen vaak van mij een verklaring verwachten: ik heb toch een partner, en ongetwijfeld een goed stel eierstokken, dus waarom kom ik dan niet met die koter over de brug? En net nu ik er voor mijn gevoel bijna in geslaagd was om de directe (ja, ma, ik heb het tegen jou) en de indirecte leefomgeving ervan te overtuigen dat er geen kinderen gaan komen en dat dat wat ons betreft helemaal prima is, komt Halina vertellen dat het nog steeds mogelijk is om daar alsnog heel erg verdrietig over te zijn, en ik vrees dat alle vrouwen die niet hoeven huilen omdat ze geen gezin hebben nu worden gezien als ofwel in verregaande staat van ontkenning, ofwel als ijskoude bitches omdat ze niet smachten naar een gezin.

Volgens mij zijn er drie vormen van kinderwens: of je wilt kinderen, of je wilt ze niet, of het maakt je eigenlijk niet zo heel veel uit. Binnen al drie vormen zijn ook teleurstellingen mogelijk – je wilt kinderen, maar kan ze niet krijgen (of het blijken eikels), je wilt ze niet en je laat je door een partner of je omgeving overtuigen dat het erbij hoort, waarna blijkt dat je passie daar inderdaad niet lag (ook al blijken het geen eikels), en als het je eigenlijk niet zo heel veel uitmaakt, kan je achteraf nog constateren dat het jammer was dat niemand je in een bepaalde richting overtuigd heeft, want nu heb je niks en het voelt niet als een keuze. Ik vind persoonlijk mijn leven niet te gaaf om te verpesten met kinderen, ik vind mezelf gewoon niet zo’n heel goede moeder. Ik vermoed dat er zat dames zijn die ook zo over zichzelf denken, en zelfs dat er zat dames zijn die toch kinderen hebben en zich elke dag geconfronteerd zien met die gedachten. En toch zijn dat kinderen die waarschijnlijk prima opgroeien met een niet sterker getraumatiseerde jeugd dan die van kinderen van ouders die juichend aan de wieg stonden.

Iedereen ziet zich weleens geconfronteerd met de gedachte dat het ook heel anders had kunnen lopen. Misschien had ik wel een professionele chef kunnen worden als ik eerder aan een koksopleiding was begonnen. Misschien had ik me door een man met een kinderwens kunnen laten omlullen en had ik in dat parallelle universum in een VINEX-locatie met 3 kindertjes kunnen wonen. Misschien had ik piloot kunnen worden, of stewardess, of filmster. Maar dat is allemaal niet gebeurd. Halina wil geen kind, Halina vindt het jammer dat ze niet een heel ander leven heeft: ze wil een man, en een gezin – en dat is wat anders. Dat is geen kinderwens, dat is volgens mij FOMO (fear of missing out), en dat hebben we allemaal weleens. Ik heb bepaalde keuzes gemaakt in mijn leven, en sommige dingen zijn me overkomen, maar de som van dat alles het leven dat ik nu heb, en dat is het leven dat ik wil. Dus voordat we nu met zijn allen naar Halina gaan luisteren en denken dat iedere kinderloze vrouw een OK-vrouw is: er zijn veel kinderloze vrouwen die dat helemaal OK vinden. Deze in elk geval wel.