Cultuur,  Film,  Televisie,  Theater

Een zondagje cultuur

Hoewel ik het de laatste tijd voor mijn gevoel heel erg druk heb, wil het soms gebeuren dat ik ineens een dag heb die ik helemaal zelf kan invullen. Tot mijn verbazing was gisteren zo’n dag; dat kwam vooral doordat ik met de beslissing volgend jaar de yoga-opleiding deeltijd te gaan volgen gelijk geen verplichting meer had om workshops bij te wonen, en daarmee kreeg ik een zondag terug. De invulling van die dag diende zich al snel als vanzelf aan: er draaide een film die ik eigenlijk al lang geleden had moeten zien, de Leidse toneelgroep PS Theater had een nieuwe voorstelling, en M was ‘s avonds weg, dus ik kon tot laat mijn tijd helemaal zelf invullen. Heerlijk. In het Kijkhuis draaide ‘s middags La Dolce Vita, een film die aan mij alleen bekend was door de wereldberoemde scène van Anita Ekberg in de Trevi-Fontein, maar ik had verder werkelijk geen idee waar de film over ging. Datzelfde gold voor S, met wie ik al heel vaak in Rome ben geweest, en die het ook wel een mooie invulling van de zondagmiddag leek om een tijdloze klassieker te zien. Anita was al na 30 minuten in de fontein geweest, en toen moesten we nog 2,5 uur. En dat viel ons beiden zwaar – het blijkt dat je nog zoveel van Rome kan houden, maar een film van 176 minuten in het Italiaans aan het eind van het schooljaar maakt het kennelijk onvermijdelijk dat 2 docenten hier en daar even een klein tukje doen. Ik vermoed dat ik de hele film nog een keer zal moeten zien, maar dan als ik iets fitter ben, want het was volgens mij wel prachtig.

dolcevita

Mijn avondprogramma was uiterst Leids: de nieuwe voorstelling van het PS Theater, Het geloof van Leiden, in de Pieterskerk. Aan deze voorstelling werden bijdragen geleverd door Theatergroep Domino, Dansorkest Date 7-2-7 en een groep jongeren (volgens mij voor een groot deel de leerlingen van het Da Vinci College die vorig jaar meededen aan De hoop van Leiden) – en van de acteurs van het PS Theater natuurlijk. Het was een dynamische, interactieve voorstelling over twee mensen die een pop-up utopie beginnen, waarbij allerlei belangrijke vragen werden gesteld over participatie, de uitvoerbaarheid van sommige plannen en of iedereens bijdrage even wenselijk is, vermengd met een verhaal over nieuwe Adams en Evas (gespeeld door tieners). En er was een kip. De Pieterskerk is natuurlijk een prachtlocatie, maar los daarvan heb ik een aantal indrukwekkende beelden gezien: de pubers die in witte kleren heen en weer renden, het jongetje op de scooter en de outfit van Jonah. Ik vond het een interessant stuk, en ik vind eigenlijk dat iedereen die een mening heeft over politiek en de participatiemaatschappij deze voorstelling zou moeten zien.

ps theaterToen ik thuiskwam, was M er nog niet, dus toen had ik alle tijd om een langlopend project af te ronden. In het kader van het 101 dingen-project wilde ik 26 films zien, die met alle letters van het alfabet beginnen. Het ging in het begin tamelijk snel, en ik was heel blij toen er een nieuwe film over de X-Men uitkwam, maar op een gegeven moment had ik 3 letters die ik maar niet gevuld kreeg: de F, de Q en de U. Dat heb ik me voor dit levensjaar als doel gesteld, en het is gelukt. Ik heb Frozen gezien, the Fault in our stars, en via Netflix vond ik de laatste 2 ontbrekende letters. Vorige week zag ik The Usual suspects (zo’n film die iedereen al heeft gezien, behalve ik), en een handige zoektocht op de Q leverde de film Quartet op, een lieve, gezellige film over een bejaardenhuis voor musici, met alle onderlinge spanningen en toestanden. Quartet zal me niet bijblijven als een van de hoogtepunten van de filmgeschiedenis (het is geen La Dolce Vita), maar aan de andere kant, ik bleef wel wakker. En ik heb een vinkje kunnen zetten, en dat is me ook wat waard. Dat lijstje staat nu op 76 van de 101 voltooid – eens even kijken hoe veel verder ik kan komen.

De foto van het PS Theater komt van de site van de toneelgroep.