Echt gebeurd,  Optreden,  Verhaal,  woorden

Echt gebeurd

Gisteren mocht ik weer een verhaal vertellen bij Echt Gebeurd. Het was de tweede keer, althans, de tweede keer dat ik daadwerkelijk het podium bereikt heb; vorig jaar ben ik met mijn verhaal over Kerstdiners bij onze familie in het zicht van de microfoon afgevallen. Maar het onderwerp ‘Pubers’ bleek goed bij me te passen, want waar ik in eerste instantie een verhaal wilde vertellen over hoe het is om met leerlingen op meerdaagse reis te gaan (naar Parijs of naar Rome), is het uiteindelijk uitgedraaid op een verhaal over hoe ik als puber was en hoe ik mezelf als docent zie als het gaat om het begeleiden van pubers. Als je een verhaal inzendt naar Echt Gebeurd word je namelijk intensief begeleid door een van de leden van de redactie: ik heb dit keer 3 keer uitgebreid overlegd met Eva Maria Staal, die mij belde, geduldig luisterde naar de zoveelste incarnatie van het verhaal, inclusief alle twijfels over hoe ik moest beginnen en eindigen en wat ik in het midden moest doen, en me dan met de juiste combinatie van aanmoediging en kritiek weer op de rails zette voor de volgende versie. Donderdag kreeg ik de ‘leuk dat je een verhaal komt vertellen bij Echt Gebeurd’-mail, dus toen was het echt.

echtgebeurd

Het is de bedoeling dat je bij Echt Gebeurd je verhaal volledig uit het hoofd vertelt, dus zonder enige vorm van geheugensteun. Op zich is dat lastig, omdat je bij de voorbereiding wel met verschillende versies werkt, die ik niet helemaal uitschrijf, maar waar toch wel wat iets van op papier staat (anders wordt het lastig schuiven in je tekst), maar ik vind het zo wel extra leuk. Vorige keer had ik een compleet verhaal geschreven en toen gememoriseerd, maar dit keer heb ik dat bewust niet gedaan. Het gevolg hiervan is dat ik nu geen kant en klare tekst heb om hier na te vertellen, maar dat zij dan zo: veel meer dan bij het verhaal over borsten heb ik op het podium achter de microfoon plezier gehad, omdat ik me geen zorgen hoefde te maken over of ik het juiste onderdeel op het juiste moment bracht. Het nadeel was wel dat ik achteraf eigenlijk niet weet of het goed gegaan is – ik heb een donkerbruin vermoeden dat ik een onderdeel vergeten ben, het einde liep een beetje weg en ik heb mijzelf en mijn mentorleerlingen misschien iets negatiever afgeschilderd dan ik zou willen, maar dat heb je met momentopnames. De zaal was enthousiast, dus ik ook. En het is verslavend, merk ik, want ik heb de website van Echt Gebeurd alweer gecheckt om te kijken of er nog een thema aankomt waar ik wat mee kan. Echt waar!