LIFF,  Lijstjes

De 10 van woensdag

Ik heb weer genoten van het Leiden International Film Festival dit jaar. Vanwege het D66-congres (dat een heel weekend opslokte) kon ik minder films zien dan ik eigenlijk had gewild, maar goed, ik heb er uiteindelijk toch 9 in mijn agenda weten te persen. De afgelopen jaren heb ik een algemeen verslag geschreven, dit jaar heb ik 10 bevindingen.

  1. De opening van het festival is volgens mij het enige echte glamour-event in Leiden en ik hoop dat ik er nog lang mag komen. Ik heb nog wat jurkjes op voorraad namelijk.
  2. Er is een maximum aantal films dat ik op een dag kan zien zonder dat het allemaal een ondefinieerbare filmbrij wordt. Ik denk dat dat 4 is. Dit jaar was het maximum 3 op een dag, maar toen had ik er best nog wel een willen hebben.
  3. Ik kan geen begrip opbrengen voor mensen die hun jassen over de stoel voor hen hangen en dan zuchten en steunen als iemand voor ze gaat zitten zodat ze die jas moeten weghalen. De film is uitverkocht, sukkel. Als je jas een eigen stoel nodig heeft, moet je een kaartje voor je jas kopen.
  4. Ik zit het liefste in het gangpad. Ik dacht altijd dat ik het liefst midden in de zaal zat, maar dat is niet zo: ik vind het prettig als ik even op kan staan en als ik na een film snel weg kan (want ik plan mijn films tamelijk kort achter elkaar).
  5. Het is fijn dat de drankjes in de Leidse bioscopen zo goedkoop zijn. Als je vergelijkt wat je bij Pathé uitgeeft aan een versnapering in vergelijking met wat het in het Kijkhuis of Trianon kost, weet je wel waar je het liefst je cola zero scoort.
  6. Er zit altijd een film bij die me onverwacht heel erg meevalt. Dat gaat dan meestal om een film die ik in mijn programma heb gezet omdat een bepaalde timeslot beschikbaar was en daarbij dus de keuze van de film vooral heb laten bepalen door het blokkenschema. Dit jaar was dat I, Daniel Blake. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst na afloop van een film nog wat nasnikkend de zaal heb verlaten.
  7. Er zit ook altijd een film bij die me onverwacht heel erg tegenvalt. Dat is meestal een film waar ik heel veel zin in had omdat het verhaal me wel mooi leek, of de cast bestond uit mensen die ik graag zie, of het een verfilming is van een boek waar ik van genoten heb. Dit jaar heb ik me echt te pletter verveeld bij Certain Women. Ondanks Laura Dern en Kristen Stewart.
  8. Ik heb het meest genoten van Perfetti Sconosciutti en ik loop er de hele tijd reclame voor te maken. Dat is zo’n ontzettend goeie, slimme en leuke film dat je een sukkel bent als je er niet heen gaat. Vanaf 17 november in alle bioscopen.
  9. Ik ben ook wel trots op mijn slimme manoeuvre om nog een film te kunnen bezoeken in de baas zijn tijd, want ik heb met 1 collega en 29 leerlingen tijdens een loopbaanoriëntatie en -begeleidingsdag Ma Vie de Courgette gezien. Ook heel leuk.
  10. Volgend jaar moet ik echt beter mijn best doen om ervoor te zorgen dat ik in elk geval boven de 10 films uitkom. Zodra ik de datum weet, ga ik dus de hele periode in mijn agenda blokken. En dan lekker vaak naar de film!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.